Zneutralizuj chemię z pożywienia i odzyskaj zdrowie

 

Książka „Zneutralizuj chemię z pożywienia i odzyskaj zdrowie” powstała z powodu rosnącego zanieczyszczenia środowiska a tym samym i żywności oraz wynikającego z tego zagrożenia trwałego uszkodzenia zdrowia. W książce tej, opisuję i udowadniam, iż przy obecnym stanie zanieczyszczenia pożywienia nie jesteśmy w stanie żyć zdrowo, co potwierdzają statystyki, ponieważ około 48% osób choruje na „jakąś” chorobę przewlekłą.

Trzeba jednak zaznaczyć, iż nie jesteśmy w tej sytuacji bezbronni. Udowadniam w tej publikacji, iż możemy poprzez mądre zarządzanie żywnością wyeliminować oraz zneutralizować ponad 92% toksyn dostających się do naszego organizmu wraz z pożywieniem.

Publikacja ta to pierwsza tego typu książka, w której w jednym miejscu odnajdziesz pełen wachlarz ochronny substancji naturalnych które są w stanie unieszkodliwiać metale ciężkie takie jak: kadm, ołów, rtęć, chrom, arsen, nikiel, itp., jak również związków organicznych pospolitych w pożywieniu jak: pestycydy, nitrozaminy, konserwanty. Toksyny to także domena bakterii żyjących w naszych jelitach  w tym głównie: lipopolisacharyd powstający w wyniku nadmiernego wzrostu bakterii gram ujemnych w wyniku niewłaściwej diety, czy toksyny zewnętrze takie jak antymycyna będąca często towarzyszką nieumytych owoców, warzyw czy źle przechowywanej żywości.

W książce tej która w 80% skupia się na procesach mających na celu usuwanie, neutralizowanie bądź zapobieganie dostawaniu się toksyn do organizmu odnajdziemy także elementy poboczne ale bardzo ważne dla zdrowia o których nie można nie napisać, ze względu na wagę i istotę tych informacji.

I tak np. podczas opisywania tematu związanego z:

  • Otrzymywaniem wody całkowicie pozbawionej zanieczyszczeń, opisuję, w jaki sposób trihalogenometany zawarte w wodzie z kranu rujnując zdrowie kobiet doprowadziły wiele z nich do niepłodności. O ile nie da się cofnąć czasu, da się odtworzyć funkcje rozrodcze za pomocą np. jasmonianu metylu i kilku innych związków zawartych w ziołach
  • Opisując chelatujące właściwości jednego z flawonoidów opisuję jak w cukrzycy uniknąć uszkodzenia układu nerwowego i stopy cukrzycowej. Ponieważ w cukrzycy dochodzi do nasilonej aktywacji szlaku poliolowego. Prowadzi to do wzmożonego gromadzenia sorbitolu (będącego właśnie poliolem) w komórkach tkanki nerwowej. Sorbitol jest produktem pośrednim przemiany glukozy w fruktozę. Ponieważ sorbitol powoduje wzrost molalności płynu komórkowego dochodzi to dokomórkowego napływ wody, obrzęku i uszkodzenie tkanki nerwowej poprzez niszczenie komórek Schwanna które są osłonkami dla komórek nerwowych.
  • Opisując właściwości neutralizujące toksyn przez kwas α-liponowy (ALA), witaminę C, antocyjany – opisuję współzależności oraz fakty związane z przeciwnowotworowym działaniem tych związków, dokładnie punktując sytuacje w których związki te mogą osłabiać działanie chemioterapii a w których mogą zwiększać jej skuteczność. Wiele z nich w odpowiednich dawkach jak wskazują posiada skuteczność większa niż chemioterapia czy radioterapia w leczeniu nowotworów o czym nie łaska napisać pacjentom w „profesjonalnej literaturze medycznej” dla lekarzy czy pacjentów.

Wiele tematów „pobocznych” jest na tyle istotna dla naszego schorowanego społeczeństwa, że nie omieszkałem w książce o usuwaniu toksyn z pokarmu opisać o najważniejszych z tych kwestii.

Badania które często korelują toksyny, metale ciężkie czy związki organiczne z chorobami posługują się niestety pełnym wachlarzem znanych człowiekowi chorób. Oznacza to, iż usuwając toksyny z organizmu możesz liczyć na pomoc nie tylko w leczeniu choroby nowotworowej ale także, autyzmu, stwardnienia rozsianego, astmy, alergii, nadciśnienia, depresji czy otyłości. Nie ma na dzień dzisiejszy choroby która nie byłaby w choć kilku badaniach skojarzona z toksynami z pożywienia.

Dla wszystkich tych którzy wątpią w moc czystej żywności przytoczę początek książki który będzie po wszystkie przyszłe dni moim orężem przeciwko sceptykom twierdzącym, że toksyny i zanieczyszczenia środowiska i pokarmów nie mają wielkiego wpływu na nasze zdrowie.

Rozdział I – teorie a fakty, czyli paradoks w Okinawie

Chciałbym aby pierwszy rozdział udzielił państwu odpowiedzi na pytanie czy pozostała część tej książki ma w ogóle sens. Innymi słowy czy toksyny środowiskowe mają jakikolwiek wpływ na nasze zdrowie.

W natłoku informacji, szczególnie dziś w czasach gdy internet stał się tak popularny i łatwo dostępny – jesteśmy ze wszystkich stron atakowani informacjami które nie rzadko przeczą sobie nawzajem. W szczególności otwarty i coraz bardziej zaogniony staje się spór tak zwanej medycyny konwencjonalnej czyli akademickiej i medycyny alternatywnej. Każda ze stron stara się przeciągnąć szalę na swoją stronę, przekonując ludzi chorych bądź interesujących się zdrowiem, że racja leży po naszej stronie. Nie rzadko dochodzi to sytuacji kiedy dyskredytuje się tych którzy mają inne zdanie.

Medycyna akademicka stworzyła szereg pojęć i teorii którymi stara się przekonać, iż życie w tak zatrutym środowisku nie wymaga żadnej ingerencji zewnętrznej, gdyż nasz organizm wyposażony jest w odpowiednie mechanizmy ochronne przed zanieczyszczeniami środowiskowymi. Medycyna akademicka stworzyła nawet teorię higieny, w której wysnuwa stwierdzenia, iż unikanie toksyn środowiskowych jest dla nas niekorzystne, gdyż zachowanie takie osłabia naturalne mechanizmy ochronne organizmu. To z kolei powoduje, że stajemy się jeszcze bardziej wrażliwi na toksyny. Zatem nie należy przeciwdziałać toksynom, gdyż jest to szkodliwe dla zdrowia.

Teoria higieny jest podstawowym dogmatem o który opiera się większość lekarzy (oprócz mnie) i naukowców starających się ponad wszystkie dostępne dowody utwierdzić w przekonaniu, że wszystko jest pod kontrolą, nic nam nie zagraża, a choroby cywilizacyjne to… sprawa genetyki.

Nasuwa się oczywiste pytanie, jeśli wszystko jest w porządku, to skąd epidemie chorób cywilizacyjnych? Jeśli teoria higieny jest prawdziwa a medycyna akademicka nieomylna, to dlaczego 45% społeczeństwa choruje na choroby przewlekłe?

Moje zdanie na temat toksyn środowiskowych oraz zasadności ich unikania jest inne. Dlatego, że przemawiają do mnie dowody i liczby. I za każdym razem kiedy mam dowód, to teorię przeczącą temu dowodowi odkładam na półkę. Na zawsze!

Co mam na myśli?

Nie tak dawno temu, za przysłowiowymi górami i lasami, żyła sobie szczęśliwa ludność na wyspie Okinawa. Ludność która nie wiedziała nawet, że ze względu na uwarunkowania geograficzno-polityczne w 1972 roku, stanie się nieświadomie największą w historii grupą reprezentatywną „nieplanowanego badania” na temat wpływu sposobu odżywania i jakości żywności na długość życia i częstość występowania chorób cywilizacyjnych.

Ludność zamieszkująca Okinawę w 1972 roku liczyła nieco ponad milion mieszkańców. To tylko obrazuje, jak miarodajne byłyby badania przeprowadzone na takiej ilości osób.

Mieszkańcy wyspy Okinawy prowadzili bardzo prosty tryb życia. Nie korzystali z osiągnięć cywilizacji, a ich dieta opierała się głównie o to co byli sobie w stanie wyhodować naturalnie oraz złowić w morzu.

Dieta ich była prosta, nieprzetworzona oraz całkowicie pozbawiona chemii takiej jak konserwanty, polepszacze smaku czy barwniki. Woda którą pili nie zawierała sztucznie dodanego fluoru. Pola były wolne od pestycydów, a zwierzętom hodowlanym nie dodawano antybiotyków czy hormonów do paszy.

Dlatego też mieszkańcy tej japońskiej wyspy Okinawa mogli cieszyć się najdłuższą średnią długością życia na całym świecie. Ludność tą także cechował praktycznie całkowity brak chorób cywilizacyjnych, takich jak nowotwory, nadciśnienie, depresja, miażdżyca czy choroby autoimmunologiczne. Oczywiście nie był to przypadek, ponieważ odizolowanie od standardów nowoczesnego stylu życia było jedynym czynnikiem który odróżniał tą ludność od pozostałych 125 milionów mieszkańców Japonii. Japonia poza Okinawą już w latach siedemdziesiątych stawała się pionierem w każdej dziedzinie przemysłu, od rolnictwa, po przemysł chemiczny czy farmaceutyczny włącznie. Poziom toksyn na które narażona była ludność stale rosła, poza mieszkańcami Okinawy.

Jednak w 1972 roku stało się coś niespodziewanego. Wyspa Okinawa zaczęła być pod jurysdykcją Stanów Zjednoczonych. Już kilka lat później, mieszkańcy zaczęli chorować na nieznane im wcześniej choroby takie jak nowotwory czy wady wrodzone u dzieci. Ogólny stan zdrowia zaczął się szybko pogarszać, aby niecałe 20 lat później zrównać się zresztą Japonii.

W 1990 roku, średnia długość życia mieszkańców Okinawy obniżyła się do średniej krajowej. Plaga chorób dziesiątkowała mieszkańców, nowo powstałe szpitale zapełniały się chorymi.

Co takiego stało się na Okinawie, co spowodowało, że najzdrowsi ludzie na świecie nagle zaczęli być dziesiątkowani przez nieznane im choroby?

Amerykanie wcale nie strzelali do cywili Okinawy. Nie zatruwali potajemnie ich źródeł wody, ani nie zdetonowali reaktora jądrowego. Nie przeprowadzali także na mieszkańcach żadnych eksperymentów medycznych, ani nie zarażali śmiercionośnymi wirusami.

Jedyne co zmieniło się po przybyciu okupanta to… dieta.

Otóż na Okinawie zaczęła panować moda na zachodnią dietę. Wraz z nadejściem jurysdykcji USA, mieszkańcy Okinawy zaczęli jeść mniej ryb i produktów własnej uprawy a więcej mięsa wieprzowego i gotowych produktów przetworzonych. Stało się to po części właśnie dzięki przenikaniu mody na „zachodnie jedzenie”. W dodatku upubliczniony problem skażenia rtęcią zniechęcał mieszkańców do jedzenia ryb, które były od dawien dawna głównym składnikiem ich diety. W rezultacie zmniejszyła się ilość nieprzetworzonych produktów spożywczych w diecie a pojawiły się produkty wysoko przetworzone, konserwowane, podawane z puszek, obarczone dużą ilością dodatków chemicznych.

Mało tego, podczas jurysdykcji Stanów Zjednoczonych nastąpiło bardzo szybkie przejście z pokarmu gotowanych na pokarmy smażone, w dodatku smażone na oleju roślinnym zamiast na tłuszczach zwierzęcych – ponieważ zostały one uznane za lepsze dla zdrowia.

Zatem przejście na zachodnią dietę i obecność toksyn w pożywieniu, przyczyniły się do gwałtownego wzrostu problemów ze zdrowiem mieszkańców Okinawy. Problemów takich jak nowotwory, reakcje alergiczne, choroby serca czy problemy z krążeniem. Z tego tez powodu – każda teoria próbująca w jakikolwiek sposób bagatelizować negatywny wpływ toksyn na nasze zdrowie, zostaje obrócona w pył poprzez dowód w postaci paradoksu z Okinawy.

Nieudowodnione teorie tak jak teoria higieny – wciąż pozostaną teoriami, jednak to co stało się w Okinawie jest czymś co można nazwać bolesną praktyką. Pragnę nieskromnie zauważyć, że nie żyjemy w teorii ale w praktyce. W ten oto obrazowy i krótki sposób, chciałem uświadomić wszystkim, iż świat nie potrzebuję żadnego innego dowodu niż paradoks z Okinawy aby udowodnić negatywny wpływ toksyn środowiskowych na zdrowie człowiek.

Paradoks w Okinawie to historia niewygodna i przemilczana. Szczególnie niechętnie wspominają o niej producenci żywości i leków. Stąd też świat zachodni w potrzebie dostosowania się do aktualnych potrzeb społeczeństwa i udzielenia odpowiedzi na wiele niezręcznych pytań i tworzy irracjonalne prawa i teorie – które brzmią bardzo logicznie ale nie są praktyczne.

Często czytając na temat negatywnego wpływu określonej toksyny na zdrowie człowieka będziesz napotykał na tak zwane pojęcie – bezpiecznej dawki lub nieszkodliwej dawki dla zdrowia człowieka.

Badania które skupiają się się na ustaleniu bezpieczeństwa lub jego braku w stosunku co do określonego pierwiastka czy toksyny, zawsze rozpatrują potencjalne negatywne efekty, ale tylko i wyłącznie w stosunku co do tej jednej substancji. Bez względu na wynik takiego badania, ma się kompletnie nijak do rzeczywistości w której żyjemy, ponieważ:

W otaczającym nas środowisku nigdy nie napotykamy na pojedyncze toksyny. Dziennie jesteśmy narażeni na setki a nawet tysiące toksyn, które nierzadko mają identyczny negatywny wpływ na nasze zdrowie. Zatem ich niekorzystne działanie po prostu się na siebie nakłada i kumuluje.

Cóż z tego, iż przekonuje się nas, iż rakotwórcze działanie bisfenolu-a powinno być pominięte, ze względu na jego niskie stężenie w wodzie, jeśli takie samo działanie wykazują np. nitrozoaminy, nasycone kwasy tłuszczowe, pestycydy, dioksyny czy metale ciężkie. Zatem mnogość szkodliwych substancji, potęguje wzajemnie swoje niekorzystne działanie na zdrowie.

Toteż z praktycznego punktu widzenia, badania dowodzące bezpieczeństwa pojedynczej substancji wynikające z jej niskiego stężenia w pożywieniu nie mają odniesienia do rzeczywistości. Sam bisfenol-a w wodzie może być jeszcze bezpieczny, ale w połączeniu z pestycydami efekt szkodliwy pozostaje niezmierzony. Dowodem potwierdzający tą teorię byli mieszkańcy Okinawy.

Zatem człowiek który chcę pozostać zdrowy, nie powinien patrzeć na słupki, badania, stężenia i statystyk – ale powinien zrobić wszystko co tylko możliwe aby unikać, bądź neutralizować toksyny zawarte w pożywieniu. Mieszkańcy Okinawy swoim życiem dali ludzkości dowód, że „czyste jedzenie” daje zdrowie i życie, a pokarmy z „chemią” prowadzą do chorób przewlekłych.

Podsumowanie

Książka –Zneutralizuj chemię z pożywienia i odzyskaj zdrowie” oparta jest na podstawie mojej wieloletniej wiedzy zdobytej na studiach medycznych oraz we własnym zakresie z dziedziny fitofarmakologii. Dzięki tej wiedzy udało mi się skutecznie uporać z własną chorobą i po dziś dzień cieszyć się zdrowiem i remisją w tej ponoć „nieuleczalnej chorobie” jaką jest toczeń. Książka ta jest częścią protokołu DLS (czyli detoksykacja, leczenie, stabilizacjia), który z powodzeniem stosowany jest u chorych na choroby autoimmunologiczne, o skuteczności którego możecie Państwo posłuchać w licznych nagraniach samych chorych na tzw. „choroby nieuleczalne”

Życząc zdrowia, pozdrawiam dr Marek Skoczylas

 

 

 

 

Arypiprazol – zastosowanie, skutki uboczne

Arypiprazol – sprzedawany pod marką Abilify, jest nietypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Jest zalecany i przede wszystkim stosowany w leczeniu schizofrenii i choroby afektywnej dwubiegunowej. Inne zastosowania obejmują wyłączenie leczenie poważnych zaburzeń depresyjnych, zaburzeń typu tiki i drażliwości związanych z autyzmem. Zgodnie z przeglądem Cochrane dowody na ustnie schizofrenii nie są wystarczające do określenia wpływu na ogólne funkcjonowanie. Ponadto, ponieważ wiele osób wycofało się z badań leków przed ich ukończeniem, całkowita siła konkluzji jest niewielka.

Działania niepożądane obejmują zespół neuroleptyczny złośliwego układu nerwowego, zaburzenie ruchowe znane jako dyskineza późna oraz wysokie stężenie cukru we krwi u osób z cukrzycą. U osób w podeszłym wieku istnieje zwiększone ryzyko śmierci. Nie jest zatem to lek zalecany do stosowania u osób z psychozą z powodu otępienia. Istnieje prawdopodobny dowód szkodliwego wpływu na płód. Nie zaleca stosowania u kobiet karmiących piersią. Nie jest jasne, czy jest bezpieczny czy skuteczny u osób poniżej 18 roku życia.

Jest częściowym agonistą dopaminy. Arypiprazol został opracowany przez firmę Otsuka w Japonii. W Stanach Zjednoczonych firma Otsuka America prowadzi badania wspólnie z firmą Bristol-Myers Squibb. Od kwietnia 2013 r. do marca 2014 r. sprzedaż Abilify wyniosła prawie 6,9 ​​mld USD.

 

⇓ Zastosowania medyczne


Arypiprazol jest głównie stosowany w leczeniu schizofrenii lub choroby afektywnej dwubiegunowej.

Schizofrenia

Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków zatwierdziła doustną formę arypiprazolu w leczeniu ostrych zaostrzeń schizofrenii i leczenia podtrzymującego (zapobieganie nawrotom) w 2002 roku. Ocena ta opierała się na skuteczności wykazanej w 5 „odpowiednich i dobrze kontrolowanych” badaniach klinicznych, w tym 4 badaniach krótkoterminowych (4 lub 6 tygodni) wykazujących zmniejszenie objawów psychotycznych w ostrej fazie i 1 długoterminowym badaniu (26 tygodni) wykazujące zmniejszenie nawrotu w porównaniu z placebo.

Zezwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało przyznane przez Europejską Agencję Leków w oparciu o wyniki tych samych badań oraz dodatkowe długoterminowe.

Przegląd Cochrane stwierdził, że arypiprazol jest podobny do innych typowych i nietypowych leków przeciwpsychotycznych w odniesieniu do potencjalnych korzyści dla chorych. W porównaniu z typowymi lekami przeciwpsychotycznymi, występują rzadziej pozaparamidalne działania niepożądane, ale większe zawroty głowy. W odniesieniu do innych nietypowych objawów, trudno jest określić różnice w negatywnych skutkach, ponieważ jakość danych jest słaba. Przegląd Lancet wykazał, że jest w środkowym zakresie 15 leków przeciwpsychotycznych wykazuje sie lepszą tolerancją w porównaniu z innymi lekami przeciwpsychotycznymi.

W przeglądzie Cochrane stwierdzono, że wysokie wskaźniki wycofania z badań klinicznych oraz brak danych dotyczących wyników dotyczących ogólnego funkcjonowania, zachowania, umieralności lub funkcjonowania poznawczego sprawiają, że trudno jest ostatecznie stwierdzić, że arypiprazol jest użyteczny w zapobieganiu nawrotowi choroby. Autorzy stwierdzili, że w ostrych epizodach psychotycznych arypiprazol powoduje korzyści w niektórych aspektach choroby. Światowa Federacja Stowarzyszeń Psychiatrii Biologicznej zaleca arypiprazol do leczenia ostrych zaostrzeń schizofrenii.

Narodowy Instytut na rzecz Doskonalenia Zdrowia i Opieki oferuje następujące zalecenia dotyczące leczenia farmakologicznego osób z ostrym epizodem psychozy.

Zaburzenie dwubiegunowe

Arypiprazol jest skuteczny w leczeniu ostrych maniakalnych epizodów choroby afektywnej dwubiegunowej u dorosłych, dzieci i młodzieży. Stosowany jako terapia podtrzymująca, jest użyteczny w zapobieganiu epizodom maniakalnym, ale nie jest przydatny w leczeniu depresji dwubiegunowej. Tak więc, często jest używany w połączeniu z dodatkowym stabilizatorem nastroju, jednakże, jednoczesne podawanie z stabilizatorem nastroju zwiększa ryzyko pozapiramidalnych efektów ubocznych.

Depresja

Arypiprazol jest skuteczny w leczeniu poważnego zaburzenia depresyjnego, jednakże istnieje większa liczba działań niepożądanych, takich jak przyrost masy ciała i zaburzenia ruchowe. Całkowite korzyści są małe i umiarkowane, a ich stosowanie nie wydaje się poprawiać jakości życia, ani funkcjonowania. Arypiprazol może oddziaływać z niektórymi lekami przeciwdepresyjnymi, zwłaszcza SSRI. Istnieją interakcje z fluoksetyną i paroksetyną oraz mniejsze interakcje z sertraliną, escitalopramem, citalopramem i fluwoksaminą które hamują CYP2D6 , dla których arypiprazol jest substratem. Inhibitory CYP2D6 zwiększają stężenie arypiprazolu do 2-3-krotności ich normalnego poziomu.

Autyzm 

Dane krótkoterminowe (8 tygodni) wykazują zmniejszoną drażliwość, nadaktywność, nieodpowiednią mowę ale nie zmienia się zachowania. Działania niepożądane obejmują zwiększenie masy ciała, senność, drżenie i drżenie. Sugeruje się, aby dzieci i nastolatki były regularnie monitorowane podczas przyjmowania tego leku, aby ocenić, czy ta opcja leczenia jest nadal skuteczna po długotrwałym stosowaniu i czy objawy niepożądane pogarszają się. Potrzebne są dalsze badania, aby zrozumieć, czy ten lek jest użyteczny dla dzieci po długotrwałym użyciu.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne

W 2014 r. systematyczny przegląd stwierdził, że terapia dodatkowa z niską dawką arypiprazolu jest skuteczna w leczeniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych, które nie poprawiają się tylko w przypadku SSRI. Wniosek opierał się na wynikach dwóch stosunkowo małych, krótkotrwałych badań, z których każdy wykazał poprawę objawów.

 

⇓ Skutki uboczne


U dorosłych skutki uboczne o częstości występowania większej niż 10% obejmują zwiększenie masy ciała, bóle głowy, pobudzenie lub niepokój, bezsenność i działania żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i zaparcia. Działania niepożądane u dzieci są podobne dodatkowo występuje także senność, zwiększony apetyt i zatkany nos. Może również wystąpić silne pragnienie zjedzenia posiłku czy pójścia sklepu.

Niekontrolowane ruchy, niepokój, drżenie i sztywność mięśni zostały opisane u dzieci i dorosłych, ale są rzadkie.

Przerwanie podawania leku

Brytyjska Narodowa Formuła zaleca stopniowe wycofywanie po zakończeniu leczenia anty-psychotycznego w celu uniknięcia ostrego zespołu odstawienia lub szybkiego nawrotu choroby. Joanne Moncrieff zasugerowała, że ​​proces odstawienia może być schizowo-mimetyczny, wywołując objawy podobne do schizofrenii, nawet u wcześniej zdrowych pacjentów, wskazując na możliwe farmakologiczne pochodzenie chorób psychicznych w jeszcze nieznanym odsetku pacjentów obecnie leczonych wcześniej lekami przeciwpsychotycznymi. Stwierdzono ograniczone dowody na poparcie tej hipotezy dla leków przeciwpsychotycznych innych niż klozapina.

Przedawkowanie 

Dzieci i dorośli, którzy przedawkują lek zwykle objawy u nich manifestują się centralną depresję układu nerwowego, począwszy od łagodnego uspokojenia do śpiączki. Stężenia arypiprazolu i dehydroarypiprazolu w surowicy u tych pacjentów były podwyższone o 3-4 razy w porównaniu do normalnych poziomów terapeutycznych, ale do tej pory nie odnotowano zgonów.

 

Acinetobacter baumannii

Acinetobacter baumannii – jest typowo krótką, niemal okrągłą bakterią Gram-ujemną o kształcie pręcików (coccobacillus). Może to być oportunistyczny patogen u ludzi, wpływając na osoby z uszkodzonym systemem immunologicznym i staje się coraz ważniejszy jako czynnik zakaźny w szpitalach (zakażenia szpitalne). Podczas gdy inne gatunki z rodzaju Acinetobacter są często spotykane w próbkach gleb (co prowadzi do powszechnego mylnego przekonania, że A. baumannii także jest organizmem glebowym), to bakteria ta jest prawie wyłącznie izolowana w środowiskach szpitalnych. Chociaż od czasu do czasu była znajdowana w środowiskowych gleby i wody, jej naturalne siedlisko nadal nie jest znane.

Bakterie tego rodzaju nie posiadają flageli czyli struktur dzięki których wiele bakterii poruszania się, ale bakteria ta wykorzystuje zjawisko drgania do poruszania się. Kliniczne mikrobiologowie zazwyczaj różnicują Acinetobacter od innych Moraxellaceae poprzez wykonanie testu oksydacyjnego.

A. baumannii jest częścią kompleksu ACB ( A. baumannii , A. calcoaceticus i Acinetobacter genomic species 13TU). U bakterie kompleksu ACB trudno jest określić konkretny gatunek. bakteria A. baumannii została również zidentyfikowana jako czynnik chorobotwórczy ESKAPE (Enterococcus faecium , Staphylococcus aureus , Klebsiella pneumoniae , Acinetobacter baumannii , Pseudomonas aeruginosa i Enterobacter), czyli grupę patogenów o dużej oporności na antybiotyki , są odpowiedzialne za większość zakażeń szpitalnych.

A. baumannii jest określane jako „iracibacter” ze względu na pozornie nagłe pojawienie się w obiektach wojskowych w czasie wojny w Iraku. Wielokrotnie bakteria A. baumannii rozprzestrzeniała się w cywilnych szpitalach częściowo ze względu na transport zarażonych żołnierzy poprzez wiele placówek medycznych. Ze względu na występowanie zakażeń i ognisk wywołanych opornymi bakteriami A. baumannii, mało jest skutecznych antybiotyków w leczeniu infekcji powodowanych przez ten patogen. Aby rozwiązać ten problem, ważne jest poznanie patogenezy, mechanizmów oporności na antybiotyki oraz potencjalnych sposobów leczenia A. baumannii.

 

⇓ Czynniki wpływające na rokownicze


Wiele mikrobów, w tym A. baumannii , posiada kilka właściwości, które pozwalają im odnieść sukces jako patogeny. Te właściwości mogą być czynnikami wirulencji, takimi jak toksyny lub systemy dostarczania toksyn, które mają bezpośredni wpływ na komórkę gospodarza. Mogą to być determinanty wirulencji, które są właściwościami przyczyniającymi się do kondycji mikrobiologicznej i pozwalają przetrwać, ale nie wpływają bezpośrednio na gospodarza. Te cechy to tylko niektóre z znanych czynników, które powodują, że A. baumannii skutecznie działa jako czynnik chorobotwórczy:

Kapsułka ochronna

Wiele zjadliwych bakterii ma możliwość wygenerowania ochronnej kapsułki wokół każdej indywidualnej komórki. Ta kapsułka, wykonana z długich łańcuchów węglowodanów, zapewnia dodatkową barierę fizyczną pomiędzy antybiotykami i przeciwciałami. Związek z podwyższoną wirulencją z obecnością kapsułki klasycznie wykazano w eksperymencie Griffitha. Zidentyfikowano klaster genu odpowiedzialny za wydzielanie kapsułki polisacharydowej i wykazano, że hamuje efekt antybiotykowy komplementu, gdy hoduje się w płynie z puchliny.

OMPA

Przyczepność może stanowić decydujące znaczenie dla zjadliwości bakterii. Zdolność do przyłączania się do komórek gospodarza umożliwia bakteriom oddziaływanie z nimi na różne sposoby, zarówno przez system wydzielania typu III, jak i po prostu przez utrzymywanie się. Wykazano, że białko błonowe zewnętrzne zaangażowane jest w przyleganie A. baumannii do komórek nabłonkowych. Pozwala to bakteriom atakować komórki przez mechanizm „zamka błyskawicznego”.

 

⇓ Oporność antybiotykowa


Wyspy chorobotwórcze , względnie wspólne struktury genetyczne w patogenach bakteryjnych składają się z dwóch lub więcej sąsiednich genów, które zwiększają wirulencję patogenu. Mogą zawierać geny, które kodują toksyny, koagulują krew lub jak w tym przypadku pozwalają bakteriom oprzeć się antybiotykom. Wyspy oporowe typu AbaR są typowe dla A. baumannii odpornych na działanie leków, a różne odmiany mogą występować w danym szczepie.

Transpozony umożliwiają wycięcie fragmentów materiału genetycznego z jednego miejsca w genomie i włączenie ich do innego. To sprawia, że ​​horyzontalne przeniesienie genu tych i podobnych patogeniczności na wyspach jest bardziej prawdopodobne, ponieważ gdy materiał genetyczny jest zajęty przez nową bakterie, transpolety pozwalają wyspie chorobotwórczości zintegrować się z genomem nowego mikroorganizmu. W takim przypadku nowy mikroorganizm mógłby oprzeć się niektórym antybiotykom.

Bakterie kwasu octowego

Bakterie kwasu octowego (AAB)  – to grupa bakterii Gram-ujemnych, które utleniają cukry lub etanol i wytwarzają kwas octowy podczas fermentacji. Bakterie kwasu octowego składają się z 10 rodzajów i należą do rodziny Acetobacteraceae. Kilka gatunków bakterii kwasu octowego stosuje się w przemyśle do produkcji niektórych produktów spożywczych.

 

⇓ Charakterystyka 


Wszystkie bakterie kwasu octowego to obligatoryjne aerobeny.

 

⇓ Wystąpienie 


Bakterie kwasu octowego są wszechobecne. Są aktywnie obecne w różnych środowiskach, w których powstaje etanol w wyniku fermentacji cukrów. Mogą być izolowane z nektaru kwiatów i z uszkodzonych owoców. Inne dobre źródła to świeże jabłko i piwo niepasteryzowane, które nie zostało sterylizowane filtrem. W tych płynach rosną one jako warstwa powierzchniowa dzięki ich aerobowej naturze i aktywnej ruchliwości. Muchy owocowe są uważane za wspólny wektor w propagowaniu bakterii kwasu octowego.

 

⇓ Tłumienie


Wzrost Acetobacter w winie może być tłumiony poprzez całkowite wyłączenie powietrza z wina podczas składowania oraz przez stosowanie umiarkowanych ilości dwutlenku siarki w winie jako środka konserwującego.

 

⇓ Metabolizm 


Ocet powstaje, gdy bakterie kwasu octowego oddziałują na napoje alkoholowe, takie jak wino. Są one wykorzystywane do wykonywania określonych reakcji utleniania w procesach zwanych fermentacjami oksydacyjnymi, które tworzą ocet jako produkt uboczny. W przemyśle biotechnologicznym ten mechanizm utleniania bakterii jest wykorzystywany do wytwarzania wielu związków, takich jak kwas l-askorbinowy, dihydroksyaceton, kwas glukonowy i celuloza.

Oprócz przemysłu spożywczego niektóre bakterie kwasu octowego są stosowane jako biokatalizatory do przemysłowej produkcji. Są one wykorzystywane jako ważne biokatalizatory w rozwoju ekologicznego procesu fermentacji i jako alternatywa dla syntezy chemicznej.

Niektóre rodzaje mogą utleniać etanol do dwutlenku węgla i wody przy użyciu enzymów w cyklu Krebsa. Inne rodzaje, takie jak Gluconobacter, nie utleniają etanolu, ponieważ nie mają pełnego zestawu enzymów niezbędnego w cyklu Krebsa.

Ponieważ te bakterie wytwarzają kwas, są one zwykle kwaśne, rosną znacznie poniżej pH 5,0, chociaż optymalne pH dla wzrostu wynosi 5,4-6,3.

 

 

Wątroba – funkcje, znaczenie, choroby

Wątroba – jest bardzo ważnym narządem tylko u kręgowców. U ludzi znajduje się w górnej prawej ćwiartce brzucha, poniżej przepony. Wątroba ma szeroki zakres funkcji, w tym detoksykację różnych metabolitów, syntezę białek i wytwarzanie biochemicznych substancji niezbędnych do trawienia. Odgrywa również rolę w metabolizmie, regulacji przechowywania glikogenu, rozkładu krwinek czerwonych i produkcji hormonów.

Wątroba jest gruczołem. Jest to dodatkowy gruczoł trawienny i wytwarza żółć, związek alkaliczny który pomaga w trawieniu poprzez emulgowanie lipidów. W pęcherzyku żółciowym, małej torebce która znajduje się pod wątrobą, magazynuje się żółć wytwarzaną przez wątrobę. Specjalistyczna tkanka wątroby, składa się głównie z hepatocytów, reguluje szeroką gamę biochemicznych reakcji o dużej objętości, w tym syntezę i rozkład małych i złożonych cząsteczek, z których wiele jest niezbędnych do normalnych czynności życiowych.

Szacunki dotyczące całkowitej liczby funkcji narządu różnią się, ale podręczniki wskazują na ogół około 500.

Obecnie nie ma sposobu na zrekompensowanie braku funkcji wątroby w dłuższej perspektywie, chociaż techniki dializy wątroby mogą być stosowane w krótkim okresie czasu.

Struktura


Wątroba jest czerwono-brązowym klinowym organem o czterech płatach o nierównym rozmiarze i kształcie. Wątroba człowieka waży zwykle 1,44-1,66 kg i ma szerokość około 15 cm. Jest to najcięższy organ wewnętrzny i największy gruczoł w ciele człowieka. Znajduje się w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, spoczywa tuż pod przeponą, po prawej stronie żołądka i leży nad woreczkiem żółciowym.

Wątroba jest połączona z dwoma dużymi naczyniami krwionośnymi:
tętnicą wątrobową i żyłą wrotną. Tętnica wątrobowa zawiera aortę bogatą w tlen z krwi, podczas gdy żyła wrotna zawiera krew bogatą w strawione substancje odżywcze z całego przewodu pokarmowego, a także ze śledziony i trzustki. Te naczynia krwionośne dzielą się na małe naczynia włosowate znane jako sinusoidy wątroby, które następnie prowadzą do zrazików wątrobowych.

Zraziki wątrobowe są funkcjonalnymi jednostkami wątroby. Każdy zrazik składa się z milionów komórek wątrobowych (hepatocytów), które są podstawowymi komórkami metabolicznymi. Zraziki trzymają się razem za pomocą delikatnej gęstej, nieregularnej włóknistej tkanki łącznej, która rozciąga się do struktury wątroby, towarzyszące jej naczynia (żyły i tętnice), przewody i nerwy tworząc włóknistą kapsułę zwaną kapsułką Glissona.

Cała powierzchnia wątroby jest zakryta warstwą surowiczą pochodzącą z otrzewnej i ma wewnętrzną warstwę włóknistą (kapsuła Glisson), do której jest mocno przyklejona.

 

Funkcje


Fizjologia

Różne funkcje wątroby są wykonywane przez komórki wątroby lub hepatocyty. Uważa się, że wątroba odpowiada za 500 oddzielnych funkcji, zwykle w połączeniu z innymi systemami i narządami. Obecnie nie ma sztucznego narządu lub urządzenia zdolnego do odtworzenia wszystkich funkcji wątroby. Niektóre funkcje mogą być przeprowadzane przez dializę wątroby , eksperymentalne leczenie niewydolności wątroby .

Zasilanie krwi

Żyły wątroby

Wątroba otrzymuje podwójne źródło krwi z żyły wrotnej wątroby i tętnic w wątrobie . Żyła wrotnego wątroby dostarcza w przybliżeniu 75% dostarczania krwi w wątrobie i zawiera żylną krew odprowadzaną ze śledziony , przewodu pokarmowego i związanych z nim narządów. Tętnice wątrobowe dostarczają krwi tętniczej do wątroby, co odpowiada pozostałemu przepływowi krwi . Tlen jest dostarczany z obu źródeł; Około połowa zapotrzebowania tlenu na wątrobę napotyka wątrobowa żyła wrotna, a połowa jest związana z tętnicami wątrobowymi. [35]

Krew przepływa przez sinusoidy wątroby i opróżnia do centralnej żyły każdej lobule. Główne żyły łączą się z żyłami wątroby, które opuszczają wątrobę i odprowadzają do niższej żyły głównej . [23]

Sztuczne narządy

Sztuczne narząd – jest sztucznym urządzeniem wszczepionym lub zintegrowanym z człowiekiem – łączącym się z żywą tkanką – w celu zastąpienia naturalnego narządu, w celu powielania lub powiększania określonej funkcji lub grupy pokrewnych funkcji, aby pacjent mógł powrócić do normalnego życia jak najszybciej. Zastąpiona funkcja niekoniecznie musi być powiązana ze wsparciem dla życia, ale często jest. Na przykład, kości zastępcze i stawy, takie jak te znalezione w protezach biodrowych mogłyby być uznane za sztuczne narządy.

Przyjęta definicja polega na tym, że urządzenie nie może być ciągle przywiązane do stacjonarnego źródła zasilania lub innych stałych zasobów, takich jak filtry lub jednostki przetwarzania chemicznego. (Okresowe szybkie ładowanie baterii, uzupełnianie chemikaliów i / lub czyszczenie / wymiana filtrów wykluczałoby, że urządzenie było nazwane sztucznym organem).

Dlatego aparat do dializy, będący bardzo skutecznym i krytycznie ważnym urządzeniem wspomagającym życie, niemal całkowicie zastępuje nerki, nie jest jednak sztucznym narządem.

 

⇓ Cel


Powody budowania i zainstalowania sztucznego narządu, początkowo wymagają bardzo długiego badania i kosztownego procesu, które może wiązać się z:

– Zapewnieniem wsparcia życia, aby zapobiec bliskiej śmierci podczas oczekiwania na przeszczep (np. Sztuczne serce );
– Znacznej poprawienie zdolności pacjenta do samoopieki (np. sztuczne kończyny );
– Poprawa zdolności pacjenta do interakcji społecznej (np. Implant ślimakowy );
– Poprawa jakości życia pacjenta poprzez odbudowę kosmetyczną po operacji raka lub po wypadku.

Prawie zawsze narządy przed użyciem jakiegokolwiek sztucznego narządu przez ludzi podlegają eksperymentom ze zwierzętami. Pierwsze badania na ludziach często ograniczają się do tych, które już stoją przed śmiercią lub wyczerpali oni każdą inną możliwość leczenia.

 

⇓ Przykłady


Sztuczne kończyny

Sztuczne ramiona i nogi, lub protezy, mają przywrócić określony stopień normalnej funkcji. Urządzenia mechaniczne, które pozwalają chorym chodzić znowu lub jak dalej używać dwóch rąk, prawdopodobnie były używane od czasów starożytnych. Od tego czasu rozwój sztucznych kończyn szybko się rozwijał. Nowe tworzywa sztuczne i inne materiały, takie jak włókno węglowe, pozwoliły na sztucznym kończynom stawać się silniejsze i lżejsze, ograniczać ilość dodatkowej energii niezbędnej do obsługi kończyny. Dodatkowe materiały pozwalały sztucznym kończynom wyglądać bardziej realistycznie. Protezy mogą być skategoryzowane jako kończyny górne i dolne i mogą mieć wiele kształtów i rozmiarów.

Nowe postępy w budowie sztucznych kończynach obejmują dodatkowe poziomy integracji z organizmem ludzkim. Elektrody mogą być umieszczone w tkance nerwowej, a ciało może być przeszkolone w celu kontroli działania protezy. Ta technologia była stosowana zarówno u zwierząt, jak i ludzi. Protetyczne mogą być kontrolowane przez mózg przy użyciu bezpośredniego implantu lub implantu podłączonego do różnych mięśni.

Sztuczny pęcherz moczowy

Dwa główne sposoby zastępowania funkcji pęcherza moczowego obejmują przekierowanie przepływu moczu lub wymianę pęcherza w jego pierwotnym miejscu. Standardowe sposoby zastępowania pęcherza moczowego polegają na formowaniu worka podobnego do pęcherza moczowego z tkanki jelitowej. Alternatywne podejście polega na wzrastaniu pęcherza moczowego z komórek pobieranych od pacjenta umożliwiających wzrost na rusztowaniu w pęcherza moczowym.

Sztuczny mózg

Protezy nerwowe to szereg urządzeń, które mogą zastąpić funkcje mechaniczne, zmysłowy lub poznawczy które mogą zostać uszkodzone w wyniku urazu lub choroby.

Neurostymulatory wysyłają impulsy elektryczne do mózgu w celu leczenia zaburzeń neurologicznych i ruchowych, w tym choroby Parkinsona, padaczki, depresji opornej na leczenie i innych stanów, takich jak nietrzymanie moczu. Zamiast zastępować istniejące sieci neuronowe w celu przywrócenia funkcji, urządzenia te często służą zakłócając produkcję istniejących nieprawidłowo działających ośrodków nerwowych w celu wyeliminowania objawów.

Proteza penisa

Stosowana w celu leczenia zaburzeń erekcji. Ciało jamiste mogą być nieodwracalnie chirurgicznie zastępowane ręcznie nadmuchiwanymi implantami penisowymi. Jest to drastyczna operacja terapeutyczna przeznaczona tylko dla mężczyzn, którzy cierpią z powodu całkowitej impotencji, która opierała się wszystkim innym metodom leczenia. Wszczepiona pompa w tkance (pachwinie) może być ręcznie manipulowana ręcznie w celu osiągnięcia erekcji.

Proteza ucha

W przypadkach, gdy osoba jest głęboko głucha lub ciężko niedosłyszy w obydwu uszach, implant ślimakowy może być chirurgicznie wszczepiony do obu małżowin. Implanty ślimakowe obchodzą większość obwodowego systemu słuchowego, zapewniając poczucie dźwięku przez mikrofon i elektronikę, która znajduje się na zewnątrz skóry, zazwyczaj za uchem. Komponenty zewnętrzne przekazują sygnał do tablicy elektrod umieszczonych w ślimaku co z kolei pobudza nerwy ślimakowe .

W przypadku zewnętrznego urazu ucha niezbędna jest proteza czaszkowo-twarzowa.

Proteza oka 

Najbardziej skutecznym sztucznym okiem jest to, zbudowane z zewnętrzną miniaturową cyfrową kamerą z odległym, jednokierunkowym interfejsem elektronicznym wszczepionym w siatkówkę , nerw wzrokowy lub inne powiązane miejsca wewnątrz mózgu . Obecny stan techniki daje tylko częściową funkcjonalność, taką jak rozpoznawanie poziomów jasności, próbek koloru i / lub podstawowych kształtów geometrycznych, co świadczy o potencjale koncepcji.

Wielu badaczy wykazało, że siatkówka wykonuje wstępne przetwarzanie obrazowe dla mózgu. Problem tworzenia całkowicie funkcjonalnego sztucznego oka elektronicznego jest jeszcze bardziej złożony. Oczekuje się, że postępy w rozwiązywaniu złożoności sztucznego połączenia z siatkówką, nerwem wzrokowym lub związanymi z nimi obszarami mózgu w połączeniu z trwającymi postępami w informatyce mają znacząco poprawić wydajność tej technologii.

Sztuczne serce

Organy sztuczne związane z układem sercowo-naczyniowym wszczepia się w przypadkach, gdy serce, zastawki lub inna część układu krążenia jest w stanie zaburzenia. Sztuczne serce jest zazwyczaj używane do pomostowania czasu do przeszczepu serca lub do trwałego zastąpienia serca, jeśli nie jest możliwy przeszczep serca. Sztuczne stymulatory stają się kolejnym urządzeniem układu sercowo-naczyniowego, które mogą być wszczepione do ciągłego stymulowania (tryb defibrylatora), stale zwiększać lub całkowicie pomijać naturalny stymulator serca w razie potrzeby.

Urządzenia wspomagające impulsy komorowe są kolejną alternatywą, działającą jako mechaniczne urządzenia krążące, które częściowo lub całkowicie zastępują funkcję serca, bez usunięcia samego serca.

Sztuczna wątroba

Fima HepaLife opracowuje bioartykalne urządzenie wątrobowe przeznaczone do leczenia niewydolności wątroby za pomocą komórek macierzystych. Sztuczna wątroba ma służyć jako urządzenie wspomagające, umożliwiające regenerację wątroby po niepowodzeniu lub złagodzenie funkcji wątroby pacjenta do czasu przeszczepu. Jest to możliwe tylko dzięki temu, że używa on rzeczywistych komórek wątroby (hepatocytów), a nawet wtedy, nie jest stałym substytutem.

Naukowcy z Japonii stwierdzili, że mieszanka ludzkich komórek prekursorowych wątroby (różniących się od ludzkich indukowanych pluripotencjalnych komórek macierzystych [iPSCs]) oraz dwa inne typy komórek mogą spontanicznie tworzyć trójwymiarowe struktury, nazywane „pąkami wątroby”

Sztuczne płuca

Obecnie firma Ann Arbor MC3 pracuje nad tym typem sprzętu medycznego.

Zewnętrzne membranowe utlenianie (ECMO) może być stosowane do znacznego obciążenia tkanki płucnej i serca. W ECMO u pacjenta umieszcza się jeden lub więcej cewników, a pompa jest wykorzystywana do przepływu krwi przez wydrążone włókna membranowe, które wymieniają tlen i dwutlenek węgla we krwi. Podobnie jak w przypadku ECMO, usuwanie CO2 pozaustrojowego (ECCO2R) ma podobny układ, ale przede wszystkim przynosi korzyści pacjentowi w wyniku usunięcia dwutlenku węgla, a nie natleniania, w celu umożliwienia płucom odpoczynku.

Sztuczne jajniki

Kobiety w wieku rozrodczym, u których rak jest często leczony chemioterapią lub radioterapią powoduje uszkodzenie oocytów i prowadzi do wczesnej menopauzy. Sztuczny ludzki jajnik został opracowany na Brown University z mikroorganizmami samoorganizacyjnymi utworzonymi przy użyciu nowej technologii 3-D Petriego. Sztuczne jajniki będą wykorzystywane do dojrzewania niedojrzałych komórek jajowych in vitro i opracowania systemu do badania wpływu toksyn środowiskowych na folikulogenezę.

Sztuczna trzustka

Sztuczne trzustki stosowane są do zastąpienia czynności endokrynologicznych u chorych na cukrzycę i innych, którzy tego potrzebują. Może być stosowane do poprawy terapii zastępczej insuliną, dopóki kontrola glikemii jest praktycznie normalna, co widoczne jest poprzez uniknięcie powikłań hiperglikemii, a także może zmniejszyć ciężar terapii zależnej od insuliny.

 

Wczesne oznaki problemów z wątrobą

Wątroba jest ważnym organem, który jest niezbędny do utrzymania witalności i pełni zdrowia. Pomaga nam w trawieniu żywności, uwalnia nas od substancji toksycznych i wchłania ważne składniki odżywcze, których organizm potrzebuje do przetrwania. Jakie mogą być objawy, złego działania wątroby?

Niektórzy ludzie rodzą się z zaburzeniami czynności wątroby, a inni narażają się sami na uszkodzenie wątroby poprzez – szkodliwe substancje chemiczne, alkohol lub wirusy. Wczesne objawy zaburzenia czynności wątroby nie powinny być ignorowane. Oto niektóre z nich:

1. Zmiany skórne

Jednym z oczywistych problemów związanych z wątrobą są nagłe zmiany na skórze. Skóra ma tendencję do zmiany koloru i przybiera żółtawy odcień. Oprócz skóry żółkną również paznokcie lub palce. To dlatego, że wątroba nie uwalnia toksyny z organizmu prawidłowo i bilirubina zaczyna gromadzić się pod skórą.

2. Swędzenie lub wrażliwość skóry

Wczesne objawy zaburzenia czynności wątroby to także swędzące plamy na skórze, które stopniowo pogarszają się. Skóra jest zbyt wrażliwa na dotyk, łatwo przybiera stan zapalny i bardzo swędzi. Ważne jest, aby utrzymywać skórę cały czas odpowiednio nawilżoną, to pomaga złagodzić dyskomfort.

3. Zmiany w moczu i kale

Niektórzy ludzie, których wątroba nie działa prawidłowo zauważą różnicę, gdy idą do toalety. W niektórych przypadkach może to być zbyt ciemny kolor moczu. Chorzy błędnie myślą, że są po prostu odwodnieni. Niektórzy pacjenci z chorobą wątroby wkrótce zauważą także zmiany w stolcu, który może być blady, krwawy lub szary.

4. Ból i pęcznienie w jamie brzusznej

Zmiany w jamie brzusznej może dać wczesne sygnały problemów z wątrobą. Możemy odczuwać kurcze lub ból w dolnej części brzucha, które towarzyszą uczucia wzdęcia i ciśnienia w jamie brzusznej. Wraz z ewolucja choroby dochodzi do pogorszenia i choroba powoduje obrzęk. Obrzęk to gromadzenie się płynu w ścianie jamy brzusznej. Obrzęk może urosnąć do gigantycznych rozmiarów i wywrzeć nacisk na płuca, więc osoba może mieć trudności z oddychaniem.

5. Przewlekłe zmęczenie

Jeśli zaczynasz czuć się źle, bardzo często masz zawroty głowy, masz poczucie skrajnego osłabienia lub przewlekłego zmęczenia, to może być pierwszą oznaką kłopotów z wątrobą. W tym przypadku należy zwolnić tempo życia. Jeśli wystąpi uszkodzenie wątroby z innymi objawami, należy szukać natychmiastowej pomocy medycznej.

Zachowania trudne w autyzmie

Zachowania trudne.

Niektóre osoby z autyzmem mogą wykazywać specyficzne zachowania trudne. Obejmują one to, co zwykle jest uważane za fizycznie agresywne zachowanie, ale może obejmować także inne zachowania, jeśli mają one negatywny wpływ na daną osobę lub jej rodzinę. Poniżej podajemy kilka ogólnych pomysłów na temat strategii, aby spróbować minimalizować takie zachowania. Podajemy także przydatne informacje na temat sposobów uzyskiwania pomocy. Dysponujemy również szczegółowymi informacjami na temat możliwych przyczyn i sugerowanych strategii działania na temat:

  • samookaleczenia,

  • fizycznego zachowania trudnego, takiego jak gryzienie, plucie, uderzanie i ciągnięcie za włosy,

  • pica (jedzenie lub wkładanie do buzi przedmiotów niejadalnych),

  • rozmazywania.


Przyczyny zachowań trudnych u osób autystycznych.

Każde zachowanie posiada jakąś funkcję, a przyczyn danego zachowania może być wiele. Mogą to być trudności z przetwarzaniem informacji, niestrukturalne okresy czasu, nadmierna wrażliwość lub zmniejszona wrażliwość na określone bodźce czuciowe, zmiana znanej rutyny dnia, przejścia pomiędzy kolejnymi działaniami, lub przyczyny fizyczne, takie jak złe samopoczucie, zmęczenie lub głód. Nieumiejętność komunikowania się z tymi trudnościami może prowadzić do lęku, gniewu i frustracji, a potem do wybuchu zachowania trudnego.


Pamiętniki zachowań.

Prowadzenie dziennika zachowań, w którym rejestruje się to, co dzieje się przed, w trakcie i po zakończeniu jakiegoś postępowania, może pomóc z zrozumieniu swojego zadania. Ważne jest, aby robić szczegółowe notatki na temat środowiska: kto tam był, jakie były zmiany w tym środowisku, w jaki sposób dana osoba się wtedy czuła i tak dalej. Pamiętnik może być prowadzony przez okres kilku tygodni lub dłużej, jeśli jest to konieczne.

Konsekwencja.

Bądź konsekwentny w swoim podejściu do zachowania osoby autystycznej i poproś o to również inne osoby wokół Ciebie. Ważne jest, by korzystać z tego samego spójnego podejścia.

Komunikacja.

W odniesieniu do osoby autystycznej zawsze wypowiadaj się jasno i precyzyjnie. Mów za pomocą krótkich zdań. Dzięki takiemu ograniczeniu swojej komunikacji, jest mniej prawdopodobne, że dana osoba autystyczna będzie się czuła przeciążona informacjami i będzie bardziej prawdopodobne, by była w stanie prawidłowo przetworzyć to, co do niej mówisz. Należy także wspierać osoby autystyczne do komunikowania przez nie swoich pragnień, potrzeb i fizycznego bólu lub dyskomfortu. Można tego dokonać na przykład za pomocą wsporników wizualnych.

Nagrody.

Korzystanie z systemu nagród i motywatorów może pomóc w zachęcaniu osoby autystycznej do wykonywania konkretnego zachowania. Nawet wtedy, jeśli jakieś zachowanie lub zadanie jest bardzo krótkie, to jeżeli następuje po nim wiele pochwał i nagród, to taka osoba może dowiedzieć się, że wykazane zachowanie jest w pełni akceptowalne i pożądane.

Relaks.

Spróbuj przyjrzeć się okazywaniu złości przez osobę autystyczną. Warto zastanowić się nad wcieleniem w życie odpowiednich strategii zarządzania emocjami i stworzyć wiele możliwości do wypoczynku. Można to zrobić na przykład poprzez patrzeniem na relaksujące lampy, wdychanie pachnących olejków, słuchanie spokojnej muzyki, masaż lub kołysanie na huśtawce. Zachowania trudne często mogą być rozpraszane przez inną działalność, która uwalnia energię lub stłumiony gniew lub lęk. To może być na przykład wbijanie igły w torbę do dziurkowania, podskakiwanie na trampolinie lub bieganie po ogrodzie.

Organizacja, sekwencjonowanie i wyznaczanie aspektów priorytetowych przez osoby z autyzmem

Możliwość organizowania, kolejność i ustalanie priorytetów pomaga nam planować codzienne czynności i skutecznie zarządzać naszym czasem. Niemniej jednak, niektóre osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) mogą mieć spore trudności z organizacją, sekwencjonowaniem i wyznaczaniem sobie priorytetów. W tym miejscu możemy wyjaśnić, dlaczego tak się dzieje, oraz wymienić kilka sposobów, w jakie można takim ludziom pomóc.

Osoby autystyczne mogą mieć znaczne deficyty w obrębie tego, co nazywamy „funkcjami poznawczymi”. Funkcje poznawcze oznaczają pewien proces myślowy, w którym myślimy, rozumiemy pewne idee i zapamiętujemy rzeczy. Tak więc osoba z autyzmem może mieć trudności z:

  • przetwarzaniem informacji,

  • przewidywania skutków określonych działań (jeśli mogę to zrobić, to co będzie dalej?),

  • zrozumieniem pojęcia czasu,

  • tak zwanymi „funkcjami wykonawczymi” (czyli taka osoba może być tylko bardzo szczegółowo ukierunkowana i mniej zdolna do tego, aby móc zobaczyć cały obraz w szerszej perspektywie).

Jeden lub wszystkie z tych czterech przykładów mogą wpływać na zdolność danej osoby do organizowania działań, ustalania priorytetów i wyznaczania kolejności. Na przykład, jeśli osoba autystyczna nie rozumie pojęcia czasu, to jak może zaplanować, co będzie robiła w ciągu całego następnego tygodnia?

Oto kilka sposobów, w jaki ludzie z autyzmem mogą organizować i priorytetyzować swoje codzienne czynności i zadania (nazwijmy je „strategiami”). Na początku, inni ludzie mogą wykazywać wiele zaangażowania we wprowadzenie takich strategii i pomaganie osobom autystycznym, aby przyzwyczaili się do korzystania danych metod. Można wykorzystywać takie strategie w więcej niż jednym miejscu: na przykład w domu i w szkole. Ponadto, bardzo ważnym jest to, by każdy, kto ich używa – czy to członkowie rodziny, czy to pracodawcy, nauczyciele i przyjaciele osoby autystycznej – wykorzystywał je konsekwentnie.

W miarę upływu czasu, niektórzy pacjenci z autyzmem będą mogli samodzielnie korzystać z określonych strategii – chociaż inni zawsze będą potrzebowali pomocy.

Proponowane strategie.

Wielu z nas używa pewnych strategii, które pomagają nam zorganizować nasz dzień i dokonać priorytetyzacji zadań. Na przykład, możemy stworzyć listę zadań do wykonania lub zapisać określone rzeczy w naszym kalendarzu. Takie strategie mogą być również skuteczne dla osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD), zwłaszcza jeśli są konsekwentnie stosowane przez wszystkich, którzy mogą wspierać takie osoby.

Podpory wizualne.

Podpory wizualne – zdjęcia, pisanie listów, kalendarze i prawdziwe obiekty – to wszystko może być dobrym sposobem pomagania ludziom z autyzmem, aby zrozumieli, co i kiedy się wydarzy. Przykładowo, dana osoba może mieć taki codzienny harmonogram ze zdjęciami prysznica, ubrań, śniadania, szkoły, obiadu, szczoteczki do zębów, piżamy i łóżka, które wskazywałyby, co będą robić i w jakiej kolejności tego samego dnia. To może pomóc ludziom autystycznym w planowaniu swojego dnia i organizowaniu poszczególnych czynności.

Kodowanie kolorami.

Kolory mogą być stosowane do wskazywania znaczenie lub znaczenia określonych zadań (a tym samym przyczyniają się do priorytetyzacji zadań i opracowywania ich w logicznej kolejności). Przykładowo, praca oznaczona za pomocą czerwonego paska lub pliku może być zadaniem pilnym, praca oznaczona zielonym symbolem lub plikiem może być działaniem w toku, zaś praca oznaczona niebieskim paskiem lub plikiem nie jest na ten moment ważna lub nie ma czasu potrzebnego do niej wykonania. Kolory mogą również pomagać ludziom autystycznym z odróżnianiu przedmiotów papierkowych, na przykład różne kolory dla oznaczenia różnych rachunków domowych.

Dyktafony.

Dyktafon może być użyteczną formą słuchowego przypomnienia zadań, pracy do wykonania, określonych zdarzeń lub wyznaczonych terminów.

Wykazy.

Wielu z nas korzysta ze tworzenia specjalnych list, aby przypomnieć sobie o zadaniach, które musimy zrobić, i aby pomóc nam określić czas potrzebny do ich realizacji. Listy (przygotowywane zarówno w formie pisemnej, jak i wizualnej) mogą pomóc osobom z autyzmem w ten sam sposób.

Listy mogą być również dobrym sposobem rejestracji danych osiągnięć (przez zamieszczanie w nich informacji o tym, co i kiedy zrobiłeś). Listy zadaniowe mogą także służyć jako sposób uspokojenia się, że zdążysz zrobić wszystkie zaplanowane rzeczy.

Sprzęt elektryczny i elektroniczny.

Telefony komórkowe, komputery, radia i telewizory mogą być używane do przechowywania ważnych informacji lub działać jako przypomnienie.

Kalendarze komputerowe mogą mieć ważne daty zapisane na nich, albo przypomnienia o tym, kiedy należy zapłacić rachunki. Radia i telewizory mogą być ustawione na wyłączanie się w określonym czasie – jako przypomnienie, aby coś zrobić, na przykład, aby wyjść na spotkanie towarzyskie. Instrukcje odnośnie wykonywania pewnych czynności mogą być wysyłane poprzez SMS – krótkie wiadomości tekstowe nadają się do tego szczególnie dobrze, jeśli jesteś zmuszony do utrzymania systemu krótkich i prostych instrukcji. Wiadomość tekstowa może być także dyskretnym sposobem kontaktowania się lub wspierania osoby autystycznej – odczytując takie wiadomości, z pewnością nie będzie się wyróżniać z tłumu.

Pudełka, koperty i pliki na zaplanowane zadania.

Takie gadżety pozwalają na trzymanie ważnych rzeczy w określonych miejscach – tak, że nie mogą one zostać zagubione lub zapomniane.

Pory dnia, dni tygodnia.

Terminarz dotyczący pory dnia i dni tygodnia może być najłatwiejszy w obsłudze. Może być on wykorzystywany do planowania czynności w określonych porach dnia (rano, po południu lub wieczorem) lub w dane dni tygodnia. Takie przedmioty pomagają zaplanować i zorganizować zadania, działania społeczne i inne imprezy. Przykładowo, sobota może być przeznaczona na dzień na zakupy, środa może być dniem płacenia rachunków, w czwartek wieczorem ma odbywać się nocna praca domowa i tak dalej.

Historie społeczne i rozmowy w stylu comic strip.

Historie społeczne i rozmowy w stylu comic strip mogą być naprawdę dobrym sposobem, ilustrującym skutki określonego działania. Jako takie mogą pomóc osobom z autyzmem, aby zrozumieli, dlaczego dobrze jest być osobą zorganizowaną: co może się zdarzyć, jeśli nie spełnią oni wyznaczonych terminów lub nie będą uczestniczyć w deklarowanych działalnościach w określonym czasie?

Materiały dydaktyczne: Czas i kolejność.

Może się okazać, że materiały dydaktyczne, takie jak karty sekwencji, gry, zegary i zegarki mogą pomóc niektórym ludziom ze spektrum autyzmu w zrozumieniu pojęcia czasu i sekwencjonowania. Materiały tego typu można indywidualnie zaadaptować i zastosować je w różnych miejscach: na przykład w domu, czy w pracy.

Aby zdobyć szczegółowe informacje o firmach, które sprzedają takie produkty, zobacz zamieszczoną poniżej sekcję „dostawcy”.


Praktyczne zastosowanie określonych strategii.

Poniżej przedstawiono kilka przykładów, w jaki sposób strategie zaprezentowane powyżej mogą być zastosowane w różnych miejscach przebywania osoby autystycznej.

W domu.

Wykonywanie zadań domowych może zostać przydzielone na poszczególne dni, na przykład:

  • poniedziałek – dzień prania,

  • wtorek – dzień odkurzania,

  • środa – zakupy żywności w godzinach wieczornych,

  • czwartek – spotkania ze znajomymi,

  • piątek – porządkowanie dokumentów i zapłata rachunków,

  • sobota – gotowanie,

  • niedziela – sortowanie i recykling śmieci, przygotowywanie ich do odbioru,

  • codziennie – zmywanie naczyń, osuszanie ich i umieszczanie ich w szafkach. 

  • Te codzienne zadania mogą być napisane w formie listy lub zilustrowane w kalendarzu wizualnym. Jeżeli istnieje kilka zadań do zrobienia każdego dnia, mogą być one przypisane do różnych członków rodziny za pomocą różnych kolorów, aby wskazać, które z nich powinny być traktowane priorytetowo.

Zarządzanie pieniędzmi.

Wszyscy musimy nauczyć się zarządzać naszymi pieniędzmi. Musimy potrafić zarządzać naszym budżetem, kontrolować planowane wydatki oraz regularnie płacić rachunki. Wielu dorosłych z autyzmem będzie samodzielnie zarządzać własnymi pieniędzmi lub rachunkami w różnym stopniu, podczas gdy dzieci autystyczne mogą mieć kieszonkowe. To może pomóc, aby pojawiły się bardziej konkretne wytyczne dotyczące zarządzania pieniędzmi i konsekwencji ich wydawania.

Zakupy.

Zakupy obuwia, odzieży i żywności mogą być trudne dla niektórych ludzi znajdujących się w spektrum autyzmu. Dzieje się tak głównie z powodu tłumów i hałasu w centrach handlowych. Dla tych z dostępem do komputera, odpowiedzią na takie problemy mogą być zakupy dokonywane online. Alternatywnie, spróbuj zachęcić osobę autystyczną do odwiedzania sklepów z jasną listą potrzebnych jej rzeczy, oraz do chodzenia do sklepów w czasie, gdy sklepy są cichsze i mniej zajęte, aby zmniejszyć jej niepokój i stres.

Edukacja.

Zadania, prace do wykonania i narzucone odgórnie terminy mogą spowodować wielki niepokój dla niektórych ludzi. Inni z kolei właściwie nie będą rejestrować ich znaczenia. Dlatego bardzo ważnym jest, aby uczniowie znajdujący się w spektrum autyzmu byli wspierani przez zastosowanie odpowiedniego podejścia pedagogicznego. Pomocne mogą okazać się poniższe strategie:

  • jasne monitorowanie pracy dziecka,

  • regularne spotkania z kadrą nauczycielską,

  • kodowanie kolorystyczne plików i dokumentów.


Niektórzy ludzie mogą potrzebować pomocy w zrozumieniu celu zakończenia tego, co mają do zrobienia. Osobom autystycznym może się wydawać bardzo stresujące ciągła praca i konieczność dotrzymywania określonych terminów. Przetwarzanie instrukcji działania również może być trudne, dlatego też być może przydatne okaże się wykorzystanie specjalnych książek komunikacyjnych i dyktafonów, aby zmniejszyć nacisk na ucznia, który stara się zapamiętać, co musi zrobić.

Praca.

Strategie polecane do wykorzystania ich w środowisku pracy obejmuje:

  • za pomocą systemu plików i kolorów należy oznaczyć terminy dla poszczególnych fragmentów pracy w celu ich zidentyfikowania i wyjaśnienia ich znaczenia,

  • przygotowanie wyraźnej listy rzeczy do zrobienia na samym początku dnia. Następnie można zatuszować lub zaznaczyć te okresy pracy, które zostały już wykonane,

  • organizowanie regularnych spotkań ze swoim przełożonym, aby upewnić się, że zalecona do wykonania praca jest przez pracownika rozumiana i że prace postępują zgodnie z planem,

  • korzystanie z programów komputerowych, które pomagają zorganizować pracę. Na przykład kolory do kodowania maili, kolorowe zaznaczanie odpowiedzi i tak dalej,

  • używanie pomocy kalendarza jako przypomnienie dla spotkań i terminów.

Uroczystości rodzinne i inne działania społeczne.

Kalendarze są przydatne również do rejestrowania zdarzeń towarzyskich. Mogą to być na przykład urodziny, przyjęcia oraz wesela. Za pomocą kalendarzy można przydzielać konkretny dzień dla poszczególnych przyjaciół lub działań społecznych (na przykład piątek – wieczorne wyjście do kina).

Pomoc w rozwoju określonych umiejętności u osoby z autyzmem

Następujące umiejętności mogą pomóc w radzenia sobie ze stresem lub niepewnością (co może prowadzić do powtarzalnych zachowań).

Umiejętności społeczne.

Rozwijanie umiejętności społecznych, takich jak umiejętne rozpoczynanie rozmowy, wypowiadanie odpowiednich słów oraz prawidłowe odczytywanie cudzych „sygnałów” (na przykład czasami możemy podnosić lekko brwi, gdy chcemy powiedzieć coś w stylu: „Tak, ale…”), może oznaczać, że osoba autystyczna poczuje się pewniej i nie będzie musiała polegać wyłącznie na mówieniu o konkretnych sprawach – takich, jak na przykład jej szczególne zainteresowania.

Samoregulacja.

Umiejętnościami dokonywania samoregulacji są wszelkie działania, które pomagają danym osobom w zarządzaniu swoim zachowaniem i emocjami.

Jeśli można pomóc osobie autystycznej w określeniu, kiedy czuje się zestresowana lub niespokojna, i pomóc im nauczyć się używać alternatywnych strategii relaksacyjnych, można będzie z czasem zobaczyć u nich mniej zachowań powtarzalnych i obsesyjnych. Strategiami do rozważenia w tym kontekście mogą być określone techniki relaksacyjne, takie jak podejmowanie dziesięciu głębokich oddechów i ściskanie piłki antystresowej, jak również znalezienie innych sposobów komunikowania potrzeb wsparcia. Może być to zwerbalizowane ustnie, lub – jeżeli jest to zbyt trudne dla danej osoby – za pośrednictwem pokazywania czerwonej kartki lub zapisanej wcześniej notatki.

Wiele osób z autyzmem posiada duże trudności ze zrozumieniem abstrakcyjnych pojęć (takich, jak na przykład emocje). Na szczęście istnieją pewne skuteczne sposoby, aby opisać emocje w kilku pojęciach „ustrukturalizowanych”, na przykład w tak zwanych skalach stresowych. Można użyć w tym celu systemu Traffic Light, termometrów wizualnych lub pięciopunktowej skali przedstawiającej emocje. Można wykorzystać także system kolorów lub cyfr. Na przykład, zielone światło lub numer „jeden” może oznaczać komunikat „Jestem spokojny”, natomiast czerwone światło lub numer „pięć” będzie oznaczało „Jestem zły”.

Wykorzystaj zainteresowania i obsesje pacjenta autystycznego.

Umiejętność wysokiego skupienia się na określonych zainteresowaniach może być wykorzystana w celu zwiększenia umiejętności i innych obszarów zainteresowań danej osoby. Można ich użyć także w celu promowania poczucia własnej wartości, a także dla wsparcia umiejętności towarzyskich. Obsesje mogą być natomiast opracowane w coś bardziej praktycznego i funkcjonalnego.

  • Obsesja korzystania z komputera może zostać wykorzystana przez kogoś, kto studiuje lub pracuje w branży IT.

  • Osoba związana ze szczególnym zainteresowaniem w zakresie terminologii historycznej może zaważyć na przyłączeniu się danej osoby do grupy historyków – a zatem do poznania ludzi o podobnych zainteresowaniach.

  • Osoba ze znajomością sportu czy muzyki byłaby cennym członkiem zespołu lub uczestnikiem quizy czy konkursu.

  • Obsesja segregowania śmieci mogłaby być wykorzystana w celu opracowania zainteresowania recyklingiem, a dziecko mogłoby wykorzystać ją ze względu na pracę przy sortowaniu przedmiotów do recyklingu.

  • Wykazując zainteresowanie grami komputerowymi, które kocha dane dziecko, może poprawić relacje między nim a jego rodzicami.

  • Granie w gry wieloosobowe i współpraca w zakresie gier komputerowych może pomóc w budowaniu relacji i umiejętności społecznych.

  • Zainteresowanie poszczególnymi dźwiękami mogłoby sprawić, że dana osoba zostanie skierowana do nauki gry na jakimś instrumencie.

  • Silną preferencję do zamawiania lub kolekcjonowania obiektów użytkowych można wykorzystać w celu rozwijania umiejętności dotyczących codziennych prac domowych.

  • Osoba zainteresowana danym programem telewizyjnym może praktykować umiejętności tworzenia prezentacji na ten temat.

  • Można nauczyć innych bezpieczeństwa korzystania z Internetu, podczas gdy omawia się swoje zainteresowanie na forach internetowych i w obszarze mediów społecznościowych.

Jeśli Ty i inni ludzie znani osobie autystycznej wykażecie swoje zainteresowanie przedmiotem jej obsesji, może to być dla niej bardzo pozytywne i może pomagać w zwiększeniu jej samooceny. Wykazując zainteresowanie obsesją dziecka autystycznego, rodzic może pomóc mu w cieszeniu się poziomem komunikacji, który być może nigdy wcześniej nie wydawał się możliwy do osiągnięcia.

(młode osoby z zespołem Aspergera)