Alternatywne i wspomagające metody terapii w zakresie komunikacji

Osoby z autyzmem, które pozostają niewerbalne, mogą skorzystać z różnych augmentatywnych urządzeń pomocniczych i alternatywnych metod komunikowania się (AAC). Exchange Communication System Picture (PECS) jest jednym z najbardziej powszechnie stosowanych programów, przeznaczonych dla dzieci i dorosłych, którzy mają niewielkie lub żadne umiejętności werbalne. Terapeuci, nauczyciele i rodzice pomagają dziecku lub dorosłemu w budowaniu zasobu słownictwa oraz w konsekwentnym artykułowaniu jego pragnień, uwag i uczuć poprzez zdjęcia. System ten może stać się przedmiotem nauczania i być wykorzystywany w domu, w szkole i za pośrednictwem wielu innych ustawień.

Na początku programu PECS, instruktor uczy dziecko lub dorosłego wymiany przykładowego obrazka na rzeczywisty przedmiot obiektowy (pacjent ma na przykład wymienić obraz jabłka na rzeczywiste jabłko). Za pomocą instrukcji podanej przez prowadzącego, pacjent z autyzmem uczy się odróżniać obrazy i symbole oraz używać ich w celu utworzenia określonego zdania. Chociaż PECS opiera się na narzędziach wizualnych, program podkreśla i wzmacnia system komunikacji werbalnej. Opiekunowie osób autystycznych mogą nabyć standardowe obrazy PECS jako część instrukcji lub po prostu zebrać zdjęcia z codziennych źródeł, takich jak gazety, czasopisma i książki. (Patrz także: „Darmowy przewodnik AutismTreatment Networks” oraz „Stosowanie metod wizualnych w leczeniu zaburzeń komunikacji u pacjentów ze spektrum autyzmu”.)

Inne wspomagające i alternatywne urządzenia komunikacyjne.
Pozostałe wspomagające i alternatywne urządzenia komunikacyjne obejmują specjalnie zaprogramowane komputery, iPady oraz iPhony. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, polecamy odwiedzenie strony internetowej Amerykańskiego Stowarzyszenia Terapii Mowy i Języka w AAC.

Terapia zajęciowa

Terapia zajęciowa (OT) polega na zastosowaniu kombinacji umiejętności poznawczych, fizycznych i mechanicznych. Celem terapii jest pomoc w osiągnięciu pewnej niezależności, która jest odpowiednia do określonego wieku dziecka, a także wzmocnienie niezależności dla osób dorosłych, aby mogli pełniej uczestniczyć w normalnym życiu. W przypadku osoby z autyzmem, terapia zajęciowa często koncentruje się na danych umiejętnościach poprzez zastosowanie odpowiednich form gier i dotyczy zwłaszcza budowania umiejętności rekreacyjnych, umiejętności uczenia się i umiejętności samoopieki.

Leczenie rozpoczyna się od ocenienia poziomu rozwojowego danej osoby, dokonywanej przez certyfikowanego terapeutę zajęciowego. Podczas tej oceny formułowane są również obserwacje związane ze stylami uczenia się, umiejętnościami społecznymi i potrzebami środowiskowymi. Na podstawie tej oceny, terapeuta określa następnie cele terapii oraz wybiera odpowiednie strategie i taktyki, które będą zastosowane dla wzmocnienia kluczowych umiejętności badanego pacjenta. Na przykład, takie cele mogą obejmować niezależne ubieranie się, samodzielne karmienie, pielęgnację i korzystanie z toalety, wraz z usprawnieniem komunikacji, drobnymi elementami interakcji społecznej oraz kształtowaniem wizualnych umiejętności percepcyjnych. Terapia zajęciowa odbywa się zazwyczaj w formie sesji półgodzinnych lub jednogodzinnych, z częstotliwością określoną przez indywidualne potrzeby danego pacjenta. Ponadto, w terapii osób z autyzmem praktykuje się użycie strategii i kształtowania umiejętności stosowanych w domu oraz w innych placówkach wychowawczych (w tym w szkole).

Przeczytaj informacje na temat roli terapii zajęciowej w autyzmie, zaprezentowane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Zawodowych Terapeutów (aby zapoznać się z tym opracowaniem, należy kliknąć tutaj). AOTA sformułowała również konkretne wskazówki dla uczniów z autyzmem w wieku przedszkolnym i dla uczniów na poziomie szkoły średniej.

Terapia integracji sensorycznej

Wiele dzieci i dorosłych z autyzmem ma znaczne problemy w przetwarzaniu informacji sensorycznych, takich jak ruch, dotyk, węch, wzrok i dźwięk. Terapia metodą integracji sensorycznej (SI) identyfikuje takie zakłócenia i wykorzystuje różne techniki, które poprawiają sposób interpretowania i integrowania tych informacji przez mózg. Wspomniana wcześniej terapia zajęciowa często obejmuje formy integracji sensorycznej. Innym razem integracja sensoryczna jest używana jako terapia zupełnie samodzielna.

Terapię z zakresu integracji sensorycznej zapewniają certyfikowani terapeuci zajęciowi oraz profesjonalni fizjoterapeuci. Zaczynają oni swoją pracę poprzez dokonanie indywidualnej oceny pacjenta w celu określenia wrażliwości danej osoby. Na podstawie tych informacji, terapeuta planuje następnie indywidualny program terapeutyczny, który będzie zawierał odpowiednią stymulację sensoryczną, wykorzystującą ruch fizyczny.

Dzięki tak zaplanowanej strategii leczenia, będzie można poprawić procesy mózgowe i procesy odpowiedzialne za porządkowanie informacji przychodzących. W związku z tym, takie leczenie często zawiera różne elementy wyposażenia, takie jak huśtawki, trampoliny i inne przydatne przedmioty treningowe.

Zastosowanie terapii integracji sensorycznej może pozwolić dziecku lub osobie dorosłej z trudnościami w zakresie integracji sensorycznej, aby stali się oni bardziej „dostępni” dla procesów uczenia się i interakcji społecznych. Członkowie rodziny i nauczyciele pacjentów autystycznych często zauważają, że takie techniki mogą pomóc w uspokojeniu osoby dotkniętej autyzmem (zarówno dziecka, jak i osoby dorosłej), jak również stanowić dla niej wzmocnienie pozytywnych zachowań i pomoc z elastycznymi przejściami pomiędzy różnymi działaniami.

Fizykoterapia

Wiele dzieci i osób dorosłych z autyzmem posiada znaczne problemy z umiejętnościami motorycznymi, takimi jak swobodne siedzenie, spacerowanie, bieganie i skakanie. Fizykoterapia (PT) koncentruje się na tych problemach ruchowych, które powodują rzeczywiste ograniczenia w codziennym życiu. W szczególności, fizykoterapia może poprawić słabe napięcie mięśniowe, równowagę oraz ogólną koordynację ruchową.

Osobami, które dostarczają pomocy z zakresu fizykoterapii, są certyfikowani fizjoterapeuci. Swoją pracę z pacjentem autystycznym zaczynają oni od sformułowania szczegółowej oceny zdolności fizycznych danej osoby i określenia poziomu jej rozwoju. Następnie, dąży się do opracowania konkretnych programów działań terapeutycznych, ukierunkowanych na obszary stanowiące największe wyzwanie. Sesje fizjoterapeutyczne trwają zazwyczaj od pół godziny do godziny i obejmują wspomagany ruch, rozmaite formy aktywności fizycznej i wykorzystanie sprzętu ortopedycznego. Częstotliwość takich sesji powinna zostać określona na podstawie potrzeb konkretnego dziecka lub dorosłego pacjenta z autyzmem.