Archiwum autora: admin

Komunikacja społeczna i emocjonalna. Rozporządzenie na temat wsparcia transakcyjnego SCERTS

SCERTS jest specjalnym modelem edukacyjnym, opracowanym przez Barry’ego Prizanta, doktor Amy Wetherby, doktor Emily Rubin i Amy Laurant. SCERTS wykorzystuje praktyki wypływające z innych metod terapeutycznych, w tym ABA, PRT TEACCH, Floortime i RDI. Model SCERTS różni się jednak przede wszystkim specyficznym zogniskowaniem celu działań terapeutycznych. Czy są one tradycyjne?

Przykładowo, ABA działa poprzez promowanie dziecięcego inicjowania komunikacji w codziennych działaniach. SCERTS natomiast najbardziej dotyczy pomocy dzieciom z autyzmem w osiągnięciu autentycznego postępu, który jest definiowany jako zdolność do uczenia się i spontanicznego zastosowania zdobytych zdolności funkcjonalnych w odpowiednio różnych miejscach i z różnymi partnerami.

Akronim „SCERTS” oznacza skupienie się na:

SC: Komunikacji społecznej – Rozwój spontanicznej, funkcjonalnej komunikacji społecznej, kształtowanie prawidłowej ekspresji emocjonalnej oraz bezpiecznych i ufnych relacji z dziećmi i dorosłymi.

ER: Rozporządzeniu emocjonalnym – Rozwój zdolności do utrzymania dobrze uregulowanego stanu emocjonalnego, do radzenia sobie z codziennym stresem, a także zapewnienie najbardziej dostępnych strategii dla uczenia się i interakcji społecznych.

TS: Pomoc transakcyjna – Opracowanie i wdrożenie podpór, aby pomóc partnerom relacji odczytywać potrzeby i zainteresowania dziecka autystycznego, modyfikować je i dostosowywać środowisko w celu zapewnienia koniecznych narzędzi uczenia się (na przykład komunikacja za pomocą obrazów, stosowanie pisemnych harmonogramów i pomocy sensorycznych).

Są również opracowywane konkretne plany w celu zapewnienia koniecznego wsparcia edukacyjnego i emocjonalnego dla rodzin dzieci autystycznych. Promowana jest także praca zespołowa wśród specjalistów zajmujących się leczeniem dolegliwości związanych z autyzmem.
 
Co można osiągnąć za pomocą sesji terapeutycznych skonstruowanych w oparciu o model SCERTS?

Model SCERTS sprzyja dostarczaniu dzieciom autystycznym dobrych wzorców społecznych i językowych w placówkach integracyjnych, których powinno być prowadzonych jak najwięcej. Program SCERTS jest przeprowadzany za pomocą wsporników transakcyjnych, realizowanych przez zespół, takich jak na przykład wykorzystanie pomocy środowiskowych (harmonogramów lub wizualnych organizatorów nauki).

Kto zapewnia SCERTS?

SCERTS jest zazwyczaj dostarczany w otoczeniu szkoły przez przeszkolonych z zakresu SCERTS nauczycieli kształcenia specjalnego oraz logopedów.

Gdzie mogę znaleźć więcej informacji na temat SCERTS?

Polecamy zapoznanie się z oficjalną stroną internetową SCERTS.

Jakie zabiegi są dostępne dla terapii mowy, języka i problemów komunikacyjnych?

Poniższe terapie, nazywane również „pokrewnymi usługami zdrowotnymi”, dotyczą terapii objawów zwykle wiązanych z autyzmem, ale nie będących specyficznymi dolegliwościami dla tego zaburzenia.

Terapie mowy i języka

Większość behawioralnych intensywnych programów terapeutycznych autyzmu obejmuje terapię mowy i języka. Za pomocą wykorzystywania różnych technik, terapia mowy i języka rozwiązuje szereg problemów, które są bardzo często napotykane przez osoby z autyzmem. Przykładowo, niektóre osoby cierpiące z powodu zaburzeń ze spektrum autyzmu w ogóle nie mówią, natomiast inne wręcz uwielbiają rozmawiać, ale mają trudności z korzystaniem z mowy podczas konwersacji i / lub ze zrozumieniem pewnych niuansów języka i niewerbalnych sygnałów podczas rozmowy z innymi.

Terapia mowy i języka jest przeznaczona do koordynowania mechaniki mowy i rozumienia w odniesieniu do stosowanego języka społecznego. Taki program zaczyna się od indywidualnej oceny mowy i języka, dokonywanej przez patologa, aby móc ocenić werbalne predyspozycje danej osoby i stojące przed nią (i jej lekarzem) wyzwania. Dokonanie takiej oceny przez patologa mowy wyznacza konkretne cele, które mogą obejmować na przykład opanowanie języka mówionego i / lub naukę niewerbalnych umiejętności komunikacyjnych (takich, jak na przykład znaki i gesty). W każdym przypadku celem takich działań jest pomóc osobie autystycznej w swobodniejszym komunikowania się za pomocą bardziej użytecznych i funkcjonalnych sposobów.

Patolog języka i mowy może zalecić zastosowanie terapii indywidualnej, a także leczenie odbywające się w małych grupach lub w klasie specjalnej. Terapeuci, którzy pracują z dziećmi autystycznymi, mają ukończone dodatkowe szkolenia specjalistyczne.

Program leczenia autyzmu TEACCH

Informacje na temat Programu Leczenia Autyzmu o nazwie TEACCH.
Program Leczenia Autyzmu TEACCH® jest klinicznym szkoleniem i programem badawczym, opartym na doświadczeniach klinicznych University of North Carolina, Chapel Hill. Program TEACCH został opracowany przez doktora Erica Schoplera i Roberta Reichlera w 1960 roku. Program powiększył swój zakres dzięki współpracy ustawodawcy North Carolina w 1972 roku i stał się wzorem dla innych programów z całego świat

Misja

Program Leczenia Autyzmu stworzony przez The University of North Carolina (TEACCH) tworzy i pielęgnuje rozwój przykładowych usług środowiskowych, szkoleń i badań, aby poprawić dzięki nim jakość życia osób z autyzmem. Program stanowi też pomoc dla rodzin takich osób w ciągu całego ich życia.

Usługi kliniczne

TEACCH oferuje zestaw podstawowych usług klinicznych w siedmiu ośrodkach kultury, zlokalizowanych na terenie Karoliny Północnej. Należy do nich między innymi opracowanie specjalistycznego programu zatrudnienia i zintegrowanego programu sytuacji zawodowej i mieszkaniowej dla osób dorosłych z ASD. Do usług klinicznych, oferowanych przez TEACCH, należy także ocena diagnostyczna pacjentów z autyzmem. Omawiany tu program pomocy umożliwia także trening rodziców i grupy wsparcia dla rodziców, grupy interwencyjne, oraz indywidualne poradnictwo dla pacjentów funkcjonujących z poważnymi odmianami autyzmu. Jakość usługi TEACCH jest stale potwierdzana w badaniach empirycznych, wzbogaconych o ogromne doświadczenie kliniczne. Program ten stanowi godne i elastyczne wsparcie indywidualne dla osób z autyzmem i pomoc dla ich rodzin.

TEACCH opracował autorską metodę interwencji terapeutycznej, zwaną „TEACCHing Structured”. Jest to tablica pewnych zasad dydaktycznych i strategii działania, stworzona w oparciu o cechy uczenia się osób z autyzmem – w tym o sposób przetwarzania przez nich informacji wizualnej oraz trudności z komunikacją społeczną, uwagą i funkcjami wykonawczymi.

Wspomniany powyżej profil mocnych stron i wyzwań terapeutycznych, obejmuje:

1. Zewnętrzne kwestie organizacyjne, stworzone w celu rozwiązania problemów z uwagą i funkcjami wykonawczymi.
2. Metody wizualnego i / lub pisemnego uzupełnienia komunikacji werbalnej.
3. Wsparcie strukturalne dla komunikacji społecznej.

Zorganizowany w ten sposób model TEACCHing nie jest program nauczania. Zamiast tego stanowi on pewną podstawę do wspierania realizacji celów edukacyjnych i terapeutycznych.

Ramy działania terapeutycznego w zakresie omawianej tu strategii leczenia obejmują:
1. Organizację fizyczną.
2. Indywidualne harmonogramy.
3. Pracę (aktywność) systemową.
4. Zastosowanie wizualnej struktury materiałów w zadaniach i działaniach.

Celem tak zorganizowanego systemu TEACCHing jest promowanie znaczącego zaangażowania w działania, elastyczność, niezależność oraz poczucie własnej skuteczności. Integrujemy strukturyzowane strategie TEACCHing do innych praktyk, opartych na faktach z życia danego pacjenta.

Trening

Program TEACCH promuje zaangażowanie w rozwój programów szkoleniowych studentów i specjalistów, którzy pracują z osobami autystycznymi. Oprócz szkolenia studentów, Uniwersytet TEACCH prowadzi szkolenia w kraju i zagranicą oraz zapewnia konsultacje dla nauczycieli, pracowników domów opieki, terapeutów zajęciowych i innych specjalistów z różnych dziedzin. TEACCH wykorzystuje unikalny model szkoleniowy, który łączy tradycyjną metodę wykładu z działaniami praktycznymi, prowadzonymi w celu szkolenia specjalistów zatrudnionych w strukturyzowanych placówkach stosujących model TEACCHing.

TEACCH opracował także kompleksowy program terapii autyzmu. Jest to profesjonalny program certyfikacji, stworzony w odpowiedzi zwiększone zapotrzebowanie na znaczą liczbę specjalistów przeszkolonych przez TEACCH oraz ze względu na rosnące zapotrzebowanie na usługi wysokiej jakości dla osób z zaburzeniami ze spektrum autyzmu. Ten program certyfikacji dostępny jest dla pedagogów, psychologów, pracowników socjalnych, logopedów i innych ludzi specjalizujących się w dziedzinie autyzmu.

Ten nowy, profesjonalny program certyfikacji TEACCH pomoże chronić integralność i jakość modelu TEACCH, a także zapewni nauczycielom i lekarzom możliwość odbycia profesjonalnej certyfikacji, która udokumentuje ich wiedzę i pozwoli na jej wykorzystanie w strukturyzowanych strategiach TEACCH. Dotyczy to zwłaszcza interwencji i praktyk terapeutycznych opartych na elementach z życia danego pacjenta. Program składa się z dwóch poziomów certyfikacji, zaadresowanych dla lekarzy i konsultantów terapeutycznych. Szkolenie polega na profesjonalnym działaniu specjalisty w zakresie konsultacji w jego środowisku pracy, wykonywanym pod okiem zaawansowanego konsultanta, który jest przeszkolony, aby zapewnić wykłady dla grup i ludzi spoza środowiska zawodowego.

Badania

Dodatkowym celem University of North Carolina i Programu Leczenia Autyzmu TEACCH jest zapewnienie silnego środowiska współpracy dla obu podstawowych rodzajów badań, stosowanych w przypadku pacjentów autystycznych. Chodzi o skonstruowanie takiego systemu leczenia, który będzie zrozumiały dla osób z autyzmem i dla ich rodzin, jak również będzie pouczający dla klinicystów, usługodawców i badaczy.

Obecnie zespół naukowy TEACCH prowadzi szereg projektów badawczych. Należą do nich między innymi:

– TEACCH współpracuje także z naukowcami z University of Colorado, Denver, aby pomóc dzieciom z autyzmem, u których występuje wzmożony niepokój. Przygotowywany program interwencyjny jest opracowywany poprzez ćwiczenia zachowań poznawczych, oparte na pracy grupowej.

Interwencja terapeutyczna związana z rozwojem dziecka autystycznego

Interwencja terapeutyczna związana z rozwojem dziecka autystycznego (RDI) jest oparta na rodzinie. Jest to rodzaj leczenia behawioralnego, zaprojektowanego w celu rozwiązywania podstawowych objawów autyzmu. Wspomniany model został opracowany przez psychologa, Stevena Gutsteina, Ph.D.. Model opiera się na teorii, że „dynamiczna inteligencja” jest kluczem do poprawy jakości życia osób z autyzmem. Doktor Gutstein określa dynamiczną inteligencję jako zdolność do myślenia w sposób elastyczny. Obejmuje to umiejętność doceniania różnych perspektyw, umiejętność radzenia sobie ze zmianami oraz integrowanie informacji pochodzących z różnych źródeł (na przykład zabytków i dźwięków).

Zastosowanie metody RDI ma na celu pomóc osobom z różnymi formami autyzmu w ich relacjach osobistych poprzez stopniowe wzmacnianie budowania połączeń społecznych. Obejmuje to zdolność do tworzenia przywiązania emocjonalnego i wymianę doświadczeń. Sześć podstawowych celów systemu RDI wygląda następująco:

– Budowanie bazy emocjonalnej: kształtowanie zdolności do uczenia się od emocjonalnych i subiektywnych doświadczeń innych ludzi.
– Tworzenie systemu koordynacji społecznej: kształtowanie umiejętności obserwacji i zachowania pewnych regulacji, aby móc dzięki temu skutecznie uczestniczyć w relacjach społecznych.
– Konstruowanie języka deklaratywnego: kształtowanie możliwości używania języka i komunikacji niewerbalnej w celu wyrażania ciekawości, zainicjowania interakcji, postrzegania danej akcji oraz uczucia i koordynacji z innymi ludźmi.
– Ćwiczenie elastycznego myślenia: kształtowanie zdolności do adaptacji i zmiany planów w zależności od okoliczności takiej zmiany.
– Budowanie relacyjnego systemu przetwarzania informacji: kształtowanie zdolności do umieszczania pewnych rzeczy w danym kontekście oraz uczenie rozwiązywania problemów, które nie mają jasnych rozwiązań.
– Tworzenie systemu myślenia w oparciu o doświadczenia z przeszłości: kształtowanie zdolności do przewidywania przyszłych możliwości w oparciu o doświadczenia z przeszłości.

Chociaż trening RDI generalnie jest przeznaczone do zastosowania go w domu, może być on również wykorzystywany przez nauczycieli w klasie szkolnej oraz przez terapeutów behawioralnych. Szkolenie rozpoczyna się zazwyczaj od tego, że rodzic lub inny opiekun dziecka uczestniczy w sesjach edukacyjnych, prowadzonych przez konsultanta RDI.

Certyfikowani konsultanci RDI działają na terenie USA, Kanady i wielu innych krajów. Alternatywnie, opiekunowie dzieci autystycznych mogą nauczyć się zasad BRI za pośrednictwem różnych książek.

Konsultant specjalizujący się w RDI może również szczegółowo ocenić interakcje danego dziecka z jego rodzicami lub nauczycielami. Na podstawie tych informacji, konsultant projektuje indywidualny plan nauczania, który zostanie dostosowany do konkretnego pacjenta. Obejmuje ona rozwijanie tych stylów komunikacyjnych, który będą najlepiej dostosowane do danego dziecka.

Początkowym celem strategii RDI jest zbudowanie „kierowanego uczestnictwa” w relacjach między rodzicami a dzieckiem, z dzieckiem jako „praktykantem poznawczym”. Gdy to uż nastąpi, rodzina przemieszcza się w kierunku kształtowania szeregu celów rozwojowych u dziecka autystycznego. Według doktora Gutsteina, proces ten ulepsza „połączenia neuronowe”, czyli poprawia funkcję mózgu.

Rodzice, nauczyciele i inni opiekunowie dzieci autystycznych mogą nadal stosować zasady RDI w codziennym życiu dziecka. Mogą oni wykorzystywać w tym celu techniki wzmocnienia pozytywnego, aby za ich pośrednictwem pomóc dziecku poprawić jego umiejętności społeczne, adaptacyjność i samoświadomość.

W fazie początkowej, RDI obejmuje pracę jeden-na-jednego między opiekunem a dzieckiem. W następnym etapie interwencji, dziecko zaczyna spędzać czas z każdym na podobnym poziomie rozwoju relacji. Stopniowo dodatkowe dzieci dołączyć do grupy. Z wytycznych, spotykają i grać w różnych ustawieniach. To pozwala im praktykować kształtowania i utrzymywania relacji w różnych kontekstach.

Jaki jest typowy przebieg sesji terapeutycznej RDI?

Rodzice lub opiekunowie dziecka autystycznego mogą zastosować różnorodne zestawy terapeutyczne, dostosowane do stopnia rozwoju swojego dziecka i odpowiednie dla rozmaitych sytuacji z jego codziennego życia. Na przykład, we wczesnych etapach kształcenia, rodzice mogą ograniczyć język mówiony, aby zachęcić dziecko do kontaktu wzrokowego i komunikacji niewerbalnej. Stopniowa realizacja tych celów sprawia, że zwiększają się określone zdolności dziecka.

Jaka jest historia RDI?

Doktor Gutstein rozwijał swój model inteligencji dynamicznej począwszy od 1990 roku. Uczył się, w jaki sposób małe dzieci zazwyczaj zostają włączane w świat relacji społecznych. Badacz sięgnął też do literatury naukowej, aby zbadać, w jaki sposób wczesne interakcje rodzic-dziecko mogą sprzyjać rozwojowi języka, myślenia i rozwoju emocjonalnego małego człowieka. Gutstein doszedł następnie do wniosku, że funkcjonowanie mózgu osób z autyzmem prowadzi do wytwarzania się u nich sztywnego i niezmiennego światopoglądu.

Ponadto, lekarz stwierdził, że trudności związane z przetwarzaniem informacji uniemożliwiają osobie z autyzmem prawidłowy rozwój „inteligencji dynamicznej”, czyli pewnej elastyczności myślenia, potrzebnej do stworzenia związku, zapewnienia sobie niezależności i osiągnięcia lepszej jakości życia.

Typowo rozwijające się dzieci budują swoją inteligencję dynamiczną poprzez prowadzenie stałej interakcji z udziałem swoich opiekunów i osób z ich najbliższego otoczenia – stwierdził lekarz. Ze względu na trudności z nawiązywaniem kontaktów społecznych, taki związek staje się ogromnie utrudniony u osób z autyzmem. Gutstein zaprojektował więc swój model RDI, aby pomóc w ten sposób rodzicom dziecka autystycznego w odbudowaniu swojego związku z wychowankiem w systematyczny, stopniowy sposób.

W 2001 roku, doktor Gutstein opublikował swoją pierwszą książkę na temat RDI w kontekście autyzmu oraz zespołu Aspergera. Od tamtej pory, specjalista napisał jeszcze kilka książek na temat RDI, w tym RDI Book (wydaną w roku 2009).

Jakie badania zostały przeprowadzone w celu ocenienia skuteczności RDI?

Do tej pory nie przeprowadzono niestety żadnych niezależnych badań, które zostałyby opublikowane w kontekście RDI. W 2007 roku, doktor Gutstein opublikował jednak pewien raport w czasopiśmie „Autism”. Stwierdził on, że uzyskał pozytywne rezultaty leczenia omawianą metodą w małej grupie szesnastu dzieci chorujących na zaburzenia autystyczne.

Gdzie mogę znaleźć więcej informacji na temat GDA?
RDIconnect jest oficjalną stroną internetową na temat RDI. Odwiedzenie strony zapewnia środki potrzebne do znalezienia konsultantów oraz umożliwia kontakt z innymi rodzinami, które używają terapii RDI.

Aby uzyskać więcej informacji i zasobów związanych z omawianym rodzajem terapii, proszę zapoznać się z naszym przeglądem leczenia, wideo-słowniczkiem oraz z naszym działem FAQ. Oferujemy również szereg zestawów narzędzi i zasobów, które są odpowiednio spakowane i przygotowane do pobrania za darmo (aby uzyskać do nich dostęp, należy kliknąć tutaj i tutaj). Należą do nich między innymi nasz zestaw studniowy dla rodzin, które mają dziecko z niedawno zdiagnozowanym autyzmem. Zgromadzenie tych zasobów stało się możliwe dzięki hojnemu wsparciu ze strony naszych rodzin, wolontariuszy i innych darczyńców, którym z tego miejsca pragniemy serdecznie podziękować.

Terapia indywidualna Floortime

Pomysł stworzenia terapii indywidualnej Floortime pochodzi od modelu rozwojowego (DIR), stworzonego przez psychiatrów dziecięcych, Stanleya Greenspana, M. D. i doktor Serenę Wieder. Podstawowym założeniem tej metody terapii jest to, że dorośli mogą pomóc dzieciom w rozwijaniu ich kręgów komunikacyjnych poprzez dopasowanie ich do ich poziomu rozwoju oraz oparcie ćwiczeń terapeutycznych na mocnych stronach danego pacjenta.

Według spostrzeżeń organizacji Greenspan, technika podejścia Floortime stawia przed dziećmi z autyzmem możliwość rozwijania się zgodnie z ich pełnym potencjałem. Dzieci mają rozwijać się tu w oparciu o to, „kim są”, zamiast w oparciu o to, co „mówi ich rozpoznanie”. Jak sama nazwa wskazuje, terapia Floortime zachęca rodziców do angażowania się w pracę z dziećmi dosłownie na ich poziomie – przez inicjowanie zabawy na podłodze. Rodziny pacjentów autystycznych mogą łączyć ten model leczenia z innymi terapiami behawioralnymi, lub wykorzystywać go jako rodzaj podejścia alternatywnego.

W terapii Floortime, terapeuci i rodzice angażują swoje dzieci poprzez takie działania, które każde dziecko lubi wykonywać. Rodzice wchodzą do danej gry wraz ze swoim dzieckiem. Są oni zgodni z rodzajem zabawy, prowadzonym przez swoje dziecko. Terapeuci uczą rodziców, jak powinni kierować swoje dzieci do coraz bardziej złożonych interakcji. Proces ten, nazywany „otwieraniem i zamykaniem koła komunikacji”, ma zasadnicze znaczenie dla podejścia Floortime.

Ogólnie rzecz biorąc, Floortime ma na celu pomoc dzieciom autystycznym w osiągnięciu sześciu etapów rozwojowych, istotnych dla ich rozwoju emocjonalnego i intelektualnego. Należą do nich:

– Rozwój samoregulacji i zainteresowania światem.
– Ćwiczenie intymności lub zaangażowania w relacjach międzyludzkich.
– Ćwiczenia z zakresu komunikacji dwukierunkowej.
– Ćwiczenia z zakresu komunikacji kompleksowej.
– Stymulowanie pomysłów emocjonalnych.
– Ćwiczenie myślenia emocjonalnego.

Należy pamiętać, że terapia Floortime nie ma na celu kierowanie mową, zachowaniami lub umiejętnościami poznawczymi dzieci autystycznych w pewnej izolacji. Ten rodzaj leczenia faktycznie odnosi się bowiem do tych obszarów, ale raczej poprzez skupienie się na rozwoju emocjonalnym.

Jak terapia metodą Floortime?

Trening prowadzony w oparciu o metodę Floortime odbywa się w spokojnym środowisku. Sesja terapeutyczna może odbywać się zatem w domu pacjenta lub w profesjonalnym otoczeniu, zaaranżowanym jak otoczenie domowe. Formalne sesje zabiegowe odbywają się w zakresie od dwóch do pięciu godzin dziennie. Obejmują one także szkolenia dla rodziców i opiekunów, a także bezpośrednie interakcje dorosłych z dzieckiem autystycznym. Terapeuci zachęcają rodziny pacjentów autystycznych do skorzystania z usług zleceniodawców Floortime także w ich codziennym życiu.

Sesje Floortime skuoione są na powrocie do odtwarzania interakcji znanych dziecku z codziennego życia. Takie podejście tworzy podstawę dla wspólnej uwagi, zaangażowania i rozwiązywania problemów. Rodzice i terapeuci pomagają dziecku utrzymywać ostrość danej interakcji oraz pomagają mu ćwiczyć abstrakcyjne, logiczne myślenie.
Przykładowo, jeśli dziecko dotyka swojego samochodu-zabawki, rodzic może dotknąć samochodzik w ten sam sposób. Aby zachęcić do dalszej interakcji, rodzic może następnie umieścić swój samochód przed ciężarówką dziecka lub dodać do zabawy jakieś elementy komunikacji językowej.

W miarę tego, jak dzieci autystyczne dojrzewają, ich terapeuci i rodzice muszą dostosować stosowane strategie terapeutyczne do rozwijających się zainteresowań dziecka, a także zapewnić mu wyższy poziom interakcji. Przykładowo, zamiast wykorzystywać w zabawie same ciężarówki, rodzice mogą zaangażować w zabawę także bardziej skomplikowane modele samolotów, a nawet różne pomysły z pewnych dziedzin naukowych, które mają szczególne znaczenie dla ich dziecka.
Jaka jest historia metody Floortime?

W 1980 roku, doktor Greenspan rozwinął swój model DIR jako terapię dla dzieci z różnymi opóźnieniami i problemami rozwojowymi. Następnie nazwał swój model DIR modelem „Floortime”. W 1998 roku, doktor Greenspan i psycholog kliniczny, Serena Wieder, Ph.D., opublikowali podręcznik na temat postępowania z dzieckiem ze specjalnymi potrzebami. Książka ta wyjaśnia podejście Floorplay i dostosowuje je dla rodziców i opiekunów dzieci autystycznych. „Poprzez wykorzystanie ciekawych zainteresowań dziecka, Floortime tworzy połączenie rodzic-dziecko i wydobywa kreatywność dziecka oraz stymuluje jego ciekawość” – powiedział doktor Greenspan.

W badaniu przeprowadzonym w 2003 roku, doktor Greenspan i doktorr Weider studiowali przypadek Joey, dziecka zmagającego się z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, które spędziło trzy lata na angażowaniu się w terapię Floortime wraz ze swoim ojcem. W czasie trwania obserwacji, Joey odbywał codzienne sześć sesji Floortime. Chłopiec wykazywał stałe postępy terapeutyczne, a dwóch naukowców doszło do wniosku, że to właśnie zastosowanie u niego metody

Floortime pomogło mu osiągnąć aż takie postępy.
W 2007 roku wykonane zostało pewne badanie pilotażowe. Zostało ono przeprowadzone przez niezależnych badaczy. Badanie to również pokazało znaczne korzyści wypływające z zastosowania metody Floortime dla dzieci z autyzmem. Dwa inne badania w 2011 roku, przeprowadzone w Tajlandii, oraz jedno badanie przeprowadzone w Kanadzie, dodatkowo potwierdziło skuteczność metody Floortime w znaczącej poprawie rozwoju emocjonalnego pacjentów oraz w zakresie redukcji podstawowych objawów autyzmu.

Słowna terapia behawioralna (Verbal Behavior Therapy)

Czym jest słowna terapia behawioralna?

Słowna terapia behawioralna uczy pacjentów autystycznych komunikacji z wykorzystaniem zasad stosowanej analizy zachowania i teorii behawiorystycznych B. F. Skinnera. Zgodnie z zasadami projektu, słowna terapia behawioralna motywuje dzieci, młodzież lub osoby dorosłe z autyzmem do nauki języka poprzez połączenie słów z ich celami. Pacjent dowiaduje się na przykład, że określone słowa mogą pomóc mu w uzyskaniu żądanych przedmiotów lub innych wyników.

Terapia koncentruje się na słowach rozumianych jako zwykłe etykiety pewnych znaczeń (na przykład kot, samochód i tak dalej), a pacjent uczy się używać języka w taki sposób, aby przekazywały one pewne wnioski i idee. Ujmując to inaczej, ta interwencja terapeutyczna skupia się na zrozumieniu, dlaczego właściwie używamy słów.
W swojej książce zatytułowanej Verbal Behavior, Skinner sklasyfikował język na pewne typy, czyli „operantów”. Każdy z takich operantów ma pełnić inną funkcję. Słowna terapia behawioralna skupia się na czterech typach tekstów. Należą do nich:

– Prośba. Przykład: należy powiedzieć słowo „Ciasteczko”, aby poprosić o ciasteczko.
– Takt. Jest to komentarz używany do dzielenia się pewnymi doświadczeniami lub w celu zwrócenia czyjejś uwagi. Przykład: należy wypowiedzieć słowo „Samolot”, aby podkreślić swoje zainteresowanie samolotami.
– Słowa używane do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy do zareagowania w inny sposób. Przykład: na pytanie „Gdzie chodzisz do szkoły?” należy odpowiedzieć „Do Castle Park Elementary.
– Wyrazy dźwiękonaśladowcze. Są to powtarzające się wyrazy lub powtarzające się frazy. Przykład: na słowo wypowiadanie z intonacją pytającą (na przykład „Ciasteczko”?) należy odpowiedzieć tym samym słowem, ale wypowiedzianym w intonacji twierdzącej („Ciasteczko”). W tym przypadku ważne jest to, że uczeń musi nauczyć się naśladować terapeutę prowadzącego ćwiczenie.

Słowna terapia behawioralna rozpoczyna się od nauczania wnioskowania, jako najbardziej podstawowego typu języka. Na przykład, osoba z autyzmem dowiaduje się, że mówiąc „ciasteczko” może otrzymać „ciasteczko”. Natychmiast po tym, gdy pacjent nauczy się rozumieć znaczenie danego komunikatu, terapeuta wzmacnia taką lekcję, powtarzając dane słowa i prezentując żądany element. Terapeuta wykorzystuje następnie ponownie dane słowo w tym samym lub podobnym kontekście. Niestety, studenci często nie potrafią wypowiadać rzeczywistego słowa, aby móc otrzymać żądany przedmiot. Na początku sesji trzeba zatem po prostu zasygnalizować swoje żądanie w dowolny sposób. Już samo wskazanie na pożądany przedmiot stanowi bardzo dobry początek.

Takie strategie treningowe pomagają zrozumieć uczniowi, że za pomocą komunikowania się można osiągnąć jakieś pozytywne rezultaty. Terapeuta opiera się na zrozumieniu tego, aby pomóc uczniowi kształtować komunikację w kierunku mówienia lub pisania prawdziwych słów.

Co ważne, Verbal Behavior Therapy wykorzystuje pewną „nieomylność nauki”. Terapeuta zapewnia natychmiastowe i częste monity, aby poprawić komunikację swojego pacjenta. Te komunikaty stają się mniej inwazyjne tak szybko, jak tylko uczeń nie będzie wymagał częstego monitowania. Weźmy, na przykład, sytuację, gdy pacjent chce otrzymać ciasteczko. Terapeuta może trzymać ciastko z przodu twarzy pacjenta i powiedzieć głośno „Ciasteczko?”, aby skłonić dziecko do udzielenia odpowiedzi.

Następnie, terapeuta, w celu określenia ciasteczka, może schować przedmiot i zrobić dźwięk „c”, aby skłonić dziecko do odpowiedi. Po tym etapie, terapeuta może po prostu trzymać ciastko w linii wzroku dziecka i czekać na wypowiedzenie prośby o podanie przedmiotu. Ostatecznym celem, w tym przykładzie, jest to, by pacjent był w stanie samodzielnie wypowiedzieć słowo „ciasteczko”, gdy tylko zechce on zjeść smakołyk – bez konieczności używania żadnej podpowiedzi ze strony terapeuty.

W typowej sesji słownej terapii behawioralnej, nauczyciel zadaje pacjentowi serię pytań, które łączą w sobie łatwe i twarde zapytania. Zwiększa to częstość sukcesu terapeutycznego, jak również zmniejsza intensywność frustracji pacjenta. Idealnie byłoby, gdyby nauczyciel zmieniał sytuacje i instrukcje ich dotyczące w taki sposób, aby złapać i utrzymać zainteresowanie ucznia.

Większość programów obejmuje konieczność przeprowadzania co najmniej jednej do trzech godzin terapii tygodniowo. Bardziej intensywne programy leczenia mogą obejmować jednak o wiele więcej godzin. Ponadto, instruktorzy słownej terapii behawioralnej mogą szkolić rodziców i innych opiekunów, w celu skorzystania przez nich z zasad zachowania werbalnego w całym codziennym życiu pacjenta.

Kto odpowiada na zastosowanie słownej terapii behawioralnej?
Przeprowadzone na ten temat raporty wskazują na to, że Verbal Behavior Therapy może pomóc zarówno małym dzieciom, które dopiero zaczynają się uczyć języka, jak też starszym uczniom z opóźnionym lub nieuporządkowanym systemem językowym. Taki rodzaj terapii może także pomagać wielu dzieciom i dorosłym, którzy stosują wizualne wspomaganie komunikacji lub inne formy wspomagania komunikacyjnego.

Jaka jest historia i naukowe wsparcie dla słownej terapii behawioralnej?

Skinner opublikował swoje propozycje dotyczące zachowania werbalnego w 1957 roku, aby opisać swoją teorię dotyczącą funkcjonalnej analizy języka. W 1970 roku, analitycy zachowania, Vincent Carbone, Mark Sundberg i James Partington, zaczęli dostosowywać podejście terapeutyczne Skinnera w celu stworzenia swojego systemu słownej terapii behawioralnej. Od 1982 roku, Stowarzyszenie Behavior Analysis International, opublikowało roczną, analizę tego zagadnienia, w recenzowanym czasopiśmie „Verbal Behavior”.

Jak do tej pory, przeprowadzono wiele małych badań, wspierających efektywność zastosowania słownej terapii behawioralnej Verbal Behavior Therapy w pracy z dziećmi autystycznymi. Doktor Sundberg podsumował je w 2001 roku (aby zapoznać się z jego wnioskami, kliknij tutaj). Jednakże, przegląd literatury naukowej w 2006 roku stwierdził, że potrzebne są dalsze badania w celu potwierdzenia skuteczności opisywanej metody leczenia, oraz w celu precyzyjniejszego określenia, dla jakich pacjentów skorzystanie z tej terapii jest najbardziej prawdopodobne.

Aby uzyskać więcej informacji i zasobów związanych z autyzmem, proszę zapoznać się z naszym przeglądem leczenia, wideo-słowniczkiem, działem FAQ oraz specjalnymi działami poświęconymi charakterystyce objawów, diagnostyki, praw dziecka, zespołu Aspergera i PDD-NOS. Oferujemy również szereg zestawów narzędzi i zasobów, które są odpowiednio spakowane i przygotowane do pobrania za darmo (aby uzyskać do nich dostęp, należy kliknąć tutaj i tutaj). Należą do nich między innymi nasz zestaw studniowy dla rodzin, które mają dziecko z niedawno zdiagnozowanym autyzmem. Zgromadzenie tych zasobów stało się możliwe dzięki hojnemu wsparciu ze strony naszych rodzin, wolontariuszy i innych darczyńców, którym z tego miejsca pragniemy serdecznie podziękować.

Leczenie reakcji inicjowanych (PRT)

Leczenie reakcji inicjowanych (PRT) jest jednym z najlepiej przebadanych i sprawdzonych rodzajów terapii behawioralnej, przeznaczonym do leczenia autyzmu. Pochodzi on od stosowanej analizy behawioralnej (ABA), która jest oparta na grze i która zostaje zainicjowana przez dziecko. Celem tego rodzaju terapii jest przede wszystkim rozwój komunikacji, języka i pozytywnych zachowań społecznych oraz zapewnienie pacjentowi ulgi od własnych, uciążliwych zachowań stymulujących.

Zamiast kierować indywidualnymi zachowaniami pacjenta, terapeuta PRT ustanawia cele „obrotowe”, dotyczące określonych obszarów rozwoju dziecka. Należą do nich między innymi motywacja, odpowiedź na liczne sygnały, samorządność oraz samodzielne inicjowanie interakcji społecznych. Filozofia tego rodzaju leczenia jest taka, że ​​poprzez ukierunkowanie tych krytycznych obszarów zachowania, PRT będzie produkować szerokie ulepszenia w innych obszarach: towarzyskości, komunikacji i umiejętności uczenia się.

Niezwykle ważnym elementem podejścia PRT są strategie motywacyjne. Podkreślają one naturalne umiejętności pacjenta. Na przykład, jeśli dziecko sprawia znaczące problemy, próbując zrealizować jakieś swoje żądanie – powiedzmy, chce dostać ulubioną maskotkę – nagrodą za wykonanie zadanych poleceń jest właśnie ten przedmiot – a nie cukierki, słodycze czy inne niezwiązane z daną sytuacją przedmioty.
Chociaż omawiany rodzaj ćwiczeń stosuje się głównie u dzieci w wieku przedszkolnym i u uczniów szkół podstawowych, przeprowadzone badania pokazują, że zastosowanie modelu PRT może również pomóc młodzieży i młodym dorosły, zmagającym się z autyzmem.

Rzeczywiście, z omawianej techniki terapeutycznej mogą korzystać osoby dotknięte autyzmem w każdym wieku. Najważniejszym aspektem tego rodzaju działań jest jednak fakt, iż we wszystkich grupach wiekowych to uczeń odgrywa kluczową rolę w określaniu działań i obiektów, które będą używane w trakcie ćwiczeń PRT.

Jaka jest historia PRT?

Omawiany sposób leczenia został opracowany w 1970 roku. Zostało to dokonane przez psychologów edukacyjnych, Roberta Koegela, Ph.D., i Lynn Kern Koegel, Ph.D., na University of California w Santa Barbara. Koegelowie są obecnie dyrektorem i dyrektorem klinicznym w UCSB Koegel Autism Research Center.

Od samego początku, omawiany sposób terapii był nazywany „Pivotal Response Training”, „Pivotal Pivotal Response Therapy” oraz „Pivotal Intervention Response” w języku naturalnym paradygmatu. Wszystkie te określenia odnoszą się jednak do tego samego systemu dostarczania leczenia.

Kto może zapewnić pacjentom autystycznym leczenie metodą PRT?

Sesje PRT może przeprowadzać wielu psychologów, nauczycieli szkół specjalnych, logopedów i innych dostawców profesjonalnej opieki medycznej pacjentów autystycznych. Szkolenia i certyfikację z zakresu omawianej metody terapeutycznej oferuje się na przykład w Koegel Autism Research Centers.

Jak wygląda typowa sesja terapeutyczna w systemie PRT?

Każdy program terapeutyczny jest dostosowywany do indywidualnych celów i potrzeb danego ucznia oraz jego szkoły i domu. Sesja zazwyczaj obejmuje sześć segmentów, podczas których pojawiają się czynności z zakresu kształcenia języka, a także ćwiczenia z zakresu gier i umiejętności społecznych. Wszystkie elementy sesji są kierowane zarówno oddziaływaniami strukturalnymi, jak i niestrukturalnymi. Nieodłącznym elementem każdej sesji jest dokonywanie pewnych zmian w obrębie podejmowanego sposobu leczenia, w celu dostosowania terapii do bardziej zaawansowanych celów i potrzeb danego pacjenta.

Jak wygląda zaangażowanie czasu pacjenta w omawiany tu rodzaj terapii?

Prowadzenie programów PRT obejmuje zazwyczaj dwadzieścia pięć lub więcej godzin tygodniowo, przeznaczonych dla każdego pacjenta. Model ten obejmuje także nauczanie dla rodziców i innych opiekunów dziecka autystycznego. W rzeczywiście, wszyscy zaangażowani w życie danego pacjenta są zachęcani do konsekwentnego korzystania z metody PRT. System PRT został opisany jako przyjęcie pewnego „stylu życia”, który powinien zostać przyjęty przez całą rodzinę pacjenta.

Kto może skorzystać z modelu wczesnego startu Denver Model? Co wykazały badania prowadzone na ten temat?

Model wczesnego startu Denver Model jest jedynym kompleksowym modelem wczesnej interwencji terapeutycznej, którego skuteczność została potwierdzona w randomizowanym badaniu klinicznym. W badaniu wykorzystano dzieci autystyczne w wieku od osiemnastego miesiąca życia. Omawiany model terapii został uznany za skuteczny dla dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) w szerokiej gamie stylów i umiejętności uczenia się. U dzieci z bardziej znaczącymi wyzwaniami w zakresie uczenia stwierdzono pojawienie się tak dużych korzyści z programu, jak u dzieci bez takich problemów w nauce.

W randomizowanym badaniu klinicznym, opublikowanym w czasopiśmie „Pediatrics”, wykazano, że dzieci, które otrzymywały terapię ESDM przez dwadzieścia godzin w tygodniu (piętnaście godzin przez wyszkolonych terapeutów, oraz pięć godzin przez rodziców) w rozpiętości czasowej dwóch lat wykazały większą poprawę zdolności poznawczych i językowych oraz zachowań adaptacyjnych niż dzieci autystyczne leczone interwencjami powszechnie dostępnymi w swoich społecznościach.

Model wczesnego startu Denver Model (ESDM)

Model wczesnego startu Denver Model (ESDM) jest kompleksowym podejściem behawioralnym, dotyczącym wczesnej interwencji dla dzieci z autyzmem, w wieku od dwunastu do czterdziestu ośmiu miesięcy. Model obejmuje program rozwojowy, określający umiejętności, które powinny być nauczane w danym momencie terapii, jak również pewien zestaw procedur dydaktycznych, wykorzystywanych do dostarczenia tej treści.

Nie jest to przywiązane do konkretnego schematu zespołu treningowego, ale może być dostarczane przez zespoły terapeutyczne i / lub rodziców w programach grupowych lub indywidualnych sesjach terapeutycznych w obu warunkach: w przychodni zdrowia lub w domu dziecka.

Psychologowie dziecięcy, Sally Rogers, Ph.D., oraz Geraldine Dawson, Ph.D., opracowali model wczesnego startu Denver Model jako przedłużenie schematu wczesnego wieku Denver Model, który Rogers i jego współpracownicy rozwijali i udoskonalali. Ten program wczesnej interwencji integruje się bezpośrednio z modelem rozwoju relacji, związanych z dobrze sprawdzonymi metodami nauczania Applied Behavior Analysis (ABA). Jego podstawowe cechy są następujące:

Stosuje się w nim naturalistyczne, behawioralne strategie analityczne:

– Program jest wrażliwy na normalną sekwencję rozwojową.
– Konieczne jest głębokie zaangażowanie rodziców w program terapii.
– Program koncentruje się na wymianie międzyludzkiej i pozytywnym wpływie rodziny.
– Konieczna jest wspólna współpraca na obszarze wspólnych działań.
– Język i komunikacja pojawiająca się wewnątrz schematu treningowego uczy pozytywnego związku emocjonalnego opartego na uczuciach.

Kto jest uprawniony do zapewnienia dzieciom autystycznym treningu ESDM?

Terapeutą ESDM może być psycholog, behawiorysta, terapeuta zajęciowy, patolog mowy i języka, specjalista wczesnej interwencji medycznej lub pediatra rozwojowy. Ważne jest przy tym to, by taka osoba wzięła udział w szkoleniu ESDM i przystąpiła do odpowiedniej certyfikacji. Aby uzyskać listę certyfikowanych dostawców ESDM, kliknij tutaj.

W jaki sposób specjaliści mogą zostać przeszkoleni w zakresie ESDM?

Wykwalifikowani specjaliści mogą uczestniczyć w warsztatach szkoleniowych, a następnie przesłać za pomocą taśmy wideo swoje wyniki pokazujące zastosowanie technik ESDM w konkretnych sesjach terapeutycznych. Przyznanie danemu terapeucie certyfikatu wymaga od niego zademonstrowania swojej zdolności do wdrażania technik ESDM w sposób rzetelny i zgodny z wysokimi standardami, określonymi przez wiodących terapeutów ESDM.

To z kolei gwarantuje, że certyfikowany specjalista będzie posiadał wszelką potrzebną wiedzę i umiejętności, aby móc dzięki nim z powodzeniem używać strategii nauczania w pracy z dziećmi autystycznymi. Szczegółowe informacje dotyczące kwalifikacji szkoleniowych oraz procesu certyfikacji można znaleźć tutaj (kliknij tutaj).

W jaki sposób rodzice dzieci autystycznych mogą być przeszkoleni w technikach ESDM?

Zaangażowanie rodziców jest istotną częścią programu ESDM. Jeśli dziecko otrzymuje leczenie ESDM, instruktor dokładnie wyjaśni i opisze sposób wykorzystania danych strategii terapeutycznych również w domu pacjenta.

Ponadto, doktor Dawson i doktor Rogers dostrzegli potrzebę odrębnego szkolenia praktycznego dla rodziców dzieci autystycznych. Na początku tego roku, doktor Laurie Vismara, współautorka książki na temat terapii stosowanych u dzieci z autyzmem, podała przydatne wskazówki i praktyczne strategie, które integrują płynność terapii w codziennych czynnościach i zabawach dzieci autystycznych. Myślę, że może to być bardzo użyteczne dla terapeuty Twojego dziecka, który jest przeszkolony w technikach ESDM. Można nawet użyć tych technik podczas oczekiwania na rozpoczęcie terapii Twojego dziecka.

Kto jest uprawniony do zapewniania pacjentom interwencji z zakresu ABA?

Podobnie jak program samej terapii, również praktyczne leczenie powinno być prowadzone przez wykwalifikowany personel medyczny. Wszelkie programy ABA dla uczniów z autyzmem powinny być zaprojektowane i nadzorowane przez wykwalifikowanych specjalistów, do których należą zarówno licencjonowani psychologowie kliniczni, jak i odpowiednio wyszkoleni analitycy zachowania oraz certyfikowani specjaliści posiadający spore doświadczenie w leczeniu ABA dla autyzmu (lub tacy, którzy mogą wyraźnie udokumentować, że mają oni równoważne wykształcenie i doświadczenie).

Ze względu na ogromny popyt na interwencje ABA w leczeniu autyzmu, wiele osób i programów twierdzi obecnie, że jest w stanie zapewnić pacjentom odpowiedni trening ABA. Niektórymi z takich instytucji są prywatne gabinety lub agencje, które oferują usługi wykonywane w domu pacjenta lub u jego rodziny. Inni działają natomiast na zasadzie szkół prywatnych. Jeszcze inni oferują swoje świadczenia z zakresu usług konsultacyjnych w szkołach publicznych.

Niestety, instytucjom, które twierdzą, że oferują treningi ABA, często brak jest ustalonych minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia i doświadczenia praktycznego w tej dziedzinie nauki. Członkowie rodziny, nauczyciele i inne osoby zaangażowane w rozwój programu terapii i wsparcia indywidualnego powinni pamiętać o następujących czynnikach przy wyborze odpowiedniego programu ABA lub lekarza prowadzącego:

– Zawsze należy sprawdzić referencje tych, którzy twierdzą, że są kwalifikowanymi specjalistami w analizie zachowania. Przykładowo, w przypadku licencjonowanych psychologów klinicznych należy zapytać ich o ich konkretny poziom wyszkolenia z zakresu behawioralnych metod leczenia autyzmu, w tym o szkolenie z zakresu analizy zachowania.

– W przypadku analityków zachowania, należy ustalić, czy dana osoba została akredytowana przez zarząd Certification Behavior Analyst lub Stowarzyszenie Zawodowych Analityków Zachowania. Tacy specjaliści często nadzorują pracę innych osób, w tym psychologów bez formalnego wykształcenia, którzy będą pracować bezpośrednio z dzieckiem autystycznym. Dlatego też bardzo ważne jest, aby mieć pewność, że licencjonowany psycholog kliniczny lub analityk zachowania zapewnia stały nadzór nad bezpośrednią pracą z dzieckiem.

– Rodzice, nauczyciele i inni opiekunowie dziecka autystycznego powinni stale monitorować obowiązujący program poprzez uważne obserwowanie każdej sesji i uczestniczenie w szkoleniach i konsultacjach.

Jakich rodzajów postępu można oczekiwać od zastosowania terapii metodą ABA?

Kompetentnie dostarczana interwencja terapeutyczna ABA może pomóc pacjentom z autyzmem dokonać znaczących zmian w wielu dziedzinach życia. Jednakże, zmiany te nie występują zwykle bardzo szybko. Przeciwnie: większość pacjentów przystępujących do omawianego programu wymaga intensywnej i bieżącej instrukcji, bazującej na ich postępach krok po kroku.

Ponadto, samo tempo postępu – tak jak w przypadku celów interwencji – różni się znacznie od danej osoby i jest uzależnione od jej wieku, poziomu funkcjonowania, celów rodzinnych oraz innych istotnych czynników.

Niektórzy uczniowie nie nabywają szybko nowych umiejętności. Ponadto, zazwyczaj taki szybki postęp odbywa się tylko w obrębie jednego lub dwóch poszczególnych obszarów umiejętności (takich jak na przykład czytanie), podczas gdy do opanowania innych obszarów umiejętności potrzebne są znacznie bardziej szczegółowe instrukcje i praktyki (dotyczy to takich obszarów, jak na przykład interakcje z rówieśnikami).