Archiwum autora: admin

Na czym polega interwencja terapeutyczna wynikająca z zastosowania metody ABA?

Skuteczna interwencja terapeutyczna metodą ABA w leczeniu autyzmu nie jest „jednym sposobem dla wszystkich pacjentów” i nigdy nie powinna być postrzegana jako „jednolity” zestaw programów lub terapii.

Wręcz przeciwnie: wykwalifikowany terapeuta każdorazowo dostosowuje wszelkie podejmowane interwencje do umiejętności, potrzeb, zainteresowań, preferencji i sytuacji rodzinnej każdego pacjenta. Z tych właśnie powodów, program ABA dla jednego ucznia będzie wyglądać zupełnie inaczej, niż program ABA dla innego ucznia.

Można jednak powiedzieć, że jakość programów ABA dla pacjentów z autyzmem ma następujące cechy wspólne:

1. Planowanie i bieżąca ocena:
– Wykwalifikowany i przeszkolony personel analityków bezpośrednio nadzoruje wzory zachowań i dostosowuje do nich plan wszelkich mających się odbyć interwencji.
– Rozwój analitycznych celów terapeutycznych wynika ze szczegółowej oceny umiejętności i preferencji każdego pacjenta i może również obejmować cele rodzinne.
– Cele i wskazówki leczenia są odpowiednio dostosowane rozwojowo i kierowane na szeroką gamę różnorodnych obszarów umiejętności, takich jak komunikacja, towarzyskość, samoobsługa, zabawa i wypoczynek, rozwój ruchowy i umiejętności akademickie.
– Tworząc konkretne cele, należy wyraźnie podkreślić umiejętności, które pozwolą uczącym się osobom na usamodzielnienie się i osiągnięcie sukcesu zarówno w krótkich, jak i na długich terminach.
– Plan instrukcji pożądanych umiejętności oraz kroków do opanowania powinien być rozpoczynany od zastosowania najprostszych strategii (na przykład imitowania pojedynczych dźwięków), aż do bardziej skomplikowanych (na przykład prowadzenia rozmowy).
– Interwencja terapeutyczna polega także na dokonywaniu ciągłego, obiektywnego pomiaru wszelkich postępów pacjenta.
– Analityk zachowania często podaje swoje opinie na temat postępów ucznia i wykorzystuje to, aby dostosować dalsze procedury i cele w zależności od potrzeb danego pacjenta.
– Analityk spotyka się regularnie z członkami rodziny i pracownikami programu, aby móc z nimi zaplanować dalsze kroki programu terapeutycznego i – w razie potrzeby – dokonać w nim odpowiednich korekt.

2. Filozofia technik ABA:
– Instruktor używa różnych zachowań analitycznych w odniesieniu do procedur, z których niektóre są kierowane przez instruktora, natomiast inne są inicjowane przez samego pacjenta.
– Rodzice pacjenta i inni członkowie jego rodziny lub / i opiekunowie zostali odpowiednio przeszkoleni, aby mogli wspierać proces uczenia się i zdobywania przez dziecko umiejętności praktycznych przez cały dzień.
– Dzień treningu jest tak skonstruowany, aby zapewnić pacjentowi wiele różnorodnych możliwości – zarówno tych planowanych, jak i tych naturalnie występujących. Dzięki temu pacjent może nabywać określone umiejętności praktyczne w obu sytuacjach, strukturalnych i niestrukturalnych.
– Każdy pacjent otrzymuje mnóstwo pozytywnego wzmocnienia za wykazanie przydatnych umiejętności i zachowań właściwych społecznie. – Nacisk kładzie się na przede wszystkim na występowanie pozytywnych interakcji społecznych i przyjemność z samodzielnego uczenia się.
– Pacjent nie otrzymuje kary z powodu zachowań, które stanowią szkodę lub które mogą zapobiegać prawidłowemu przebiegowi nauki.

Jaki jest obecnie status badań nad zastosowaniem metody ABA w leczeniu autyzmu?

Pewna liczba już zakończonych badań wykazała, że zastosowanie techniki ABA może spowodować poprawę komunikacji, polepszenie relacji społecznych, zwiększenie chęci do zabawy, zwiększenie samodzielności w opiece nad samym sobą, a także polepszenie funkcjonowania w szkole i w pracy. Badania te obejmowały wiele grup wiekowych pacjentów autystycznych, od przedszkolaków do ludzi dorosłych. Wyniki zanotowane dla wszystkich grup wiekowych wykazały, że zastosowanie metody ​​ABA zwiększyło udział tych osób w działalności rodziny i społeczności.

Za pośrednictwem szeregu wzajemnie weryfikowanych badań zbadano również potencjalne korzyści połączenia wielu technik ABA w celu kompleksowych, zindywidualizowanych i intensywnych programów wczesnej interwencji terapeutycznej, przeznaczonej dla dzieci z autyzmem. Określenie „kompleksowe” odnosi się do działań, które dotyczą pełnego zakresu umiejętności życiowych: od komunikacji i towarzyskości, do samoopieki i gotowości do szkoły. Określenie „wczesna interwencja” odnosi się do tych programów, które miały się rozpocząć przed ukończeniem przez pacjenta czwartego roku życia. Natomiast wyrażenie „intensywne” odnosi się do programów, które wymagają trwania łącznie od dwudziestu pięciu do czterdziestu godzin tygodniowo, w ciągu jednego roku do trzech lat.

Programy te pozwalają dzieciom na polepszenie schematu nauki oraz wykształcenie umiejętności praktycznych w obu sytuacjach: strukturalnych i niestrukturalnych. Zastosowanie „intensywności” tych programów może być szczególnie ważne dla replikacji tysięcy interakcji typowych dla małych dzieci, których doświadczają one każdego dnia w czasie kontaktu ze swoimi rodzicami i rówieśnikami.
Wspomniane badania wykazały, że wiele dzieci z autyzmem doświadcza znacznej poprawy w zakresie uczenia się, logicznego myślenia, komunikowania się i społecznej adaptacji, jeżeli uczestniczą w wysokiej jakości programach terapeutycznych ABA.

Niektóre przedszkolaki, którzy uczestniczą we wczesnym intensywnym programie ABA przez dwa lub więcej lat, mogą pozyskać wystarczające umiejętności, aby mogły uczestniczyć w regularnych klasach z małym lub bez dodatkowego wsparcia pedagogicznego. Natomiast inne dzieci uczą się wielu ważnych umiejętności, ale nadal potrzebują dodatkowego wsparcia edukacyjnego, aby odnieść sukces w klasie szkolnej.
W omawianych badaniach, tylko niewielki odsetek dzieci wykazywał stosunkowo niewielką poprawę. Potrzebne są jednak dalsze badania: wykonywane w celu ustalenia, dlaczego niektóre dzieci z autyzmem reagowały bardziej pozytywnie na początku intensywnego leczenia ABA, niż inne. Obecnie, bardzo trudno jest przewidzieć, w jakim stopniu kuracja ABA przyniesie korzyści u danego dziecka.

W niektórych badaniach, naukowcy porównywali intensywne treningi ABA z mniej intensywnymi, specjalnymi programami edukacyjnymi dla dzieci z autyzmem i / lub inną metodą wczesnej interwencji leczniczej. Ogólnie rzecz biorąc, okazało się, że dzieci, które otrzymywały intensywne leczenie metodą ABA, uzyskiwały większe ulepszenia w innych obszarach umiejętności, niż robiły to dzieci, które uczestniczyły w innych interwencjach terapeutycznych. Ponadto, rodzice dzieci, które otrzymywały intensywne kuracje ABA, doświadczali większej redukcji stresu, niż robili to rodzice, których dzieci otrzymywały inne zabiegi.

Metoda ABA i dorosłe osoby z autyzmem.

Wiele ostatnich badań potwierdza fakt, że techniki ABA są skuteczne w budowaniu ważnych umiejętności życiowych zarówno u nastolatków, jak i u dorosłych osób z autyzmem. Wiele kompleksowych programów wsparcia dla dorosłych z autyzmem korzysta z połączenia technik ABA, aby pomóc w ten sposób takim osobom z powodzeniem przejść do samodzielnego życia i możliwości normalnego zatrudnienia. Jednakże, korzyści wypływające z zastosowania intensywnych programów ABA pozostają znacznie mniej przebadane u nastolatków i dorosłych, niż wykonano to w przypadku małych dzieci. Jest to jednak obszar badawczy o szczególnym znaczeniu dla stowarzyszenia Autism Speaks oraz jego zwolenników.

Jak działa ABA?

Obecnie, metoda terapeutyczna ABA jest powszechnie uznawana za bezpieczną i skuteczną metodą leczenia autyzmu. Została ona oficjalnie zatwierdzona przez kilka agencji stanowych i federalnych, w tym USA Surgeon General oraz Departament Zdrowia Stanu Nowy Jork. W ciągu ostatniej dekady, widoczny stał się szczególnie dramatyczny wzrost wykorzystania metody ABA, aby pomóc osobom z autyzmem w prowadzeniu szczęśliwego i produktywnego życia. W szczególności, zasady i techniki ABA mogą sprzyjać treningowi podstawowych umiejętności, takich jak patrzenie, słuchanie i naśladowanie, jak również ćwiczeniu umiejętności złożonych, takich jak czytanie, rozmowa i zrozumienie perspektywy innej osoby.

Więcej informacji na temat analizy zachowań i ABA jest dostępne na stronach internetowych stowarzyszenia zawodowych analityków zachowania, Association for Behavior Analysis International oraz Certification Board Behavior Analyst.

Analiza terapii behawioralnej (ABA)

Dogłębna analiza zachowania jest naukowo potwierdzonym podejściem do zrozumienia zachowania osób autystycznych oraz tego, w jaki sposób wpływa ono na ich środowisko. W tym kontekście, wyrażenie „zachowanie” odnosi się do działań i umiejętności, na które „środowisko” nie wywiera żadnego wpływu – fizycznego lub społecznego – który mógłby zmienić lub być zmieniony przez określony rodzaj zachowania. Na poziomie praktycznym terapii behawioralnej chodzi głównie o to, by dane zasady i metody analizy zachowań pomagały w nabywaniu przez pacjentów wielu różnych rodzajów umiejętności. Począwszy od lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku, wdrażanie zdrowszego stylu życia oraz opanowanie umiejętności komunikacyjnych było stosowane przez terapeutów. Stosowali oni szczegółową analizę zachowań, aby pomóc dzieciom autystycznym w łagodzeniu dolegliwości związanych z ich zaburzeniami rozwojowymi.

Czym jest „Applied Behavior Analysis” (analiza zachowań behawioralnych, ABA)?

Analiza zachowań behawioralnych koncentruje się na zasadach, które wyjaśniają, jak przebiega proces uczenia się. Jedną z takich zasad jest tak zwane wzmocnienie. Kiedy za zachowanie się w pewien sposób otrzymuje się jakąś nagrodę, jest bardziej prawdopodobne, że takie zachowanie będzie się powtarza.
Przez dziesięciolecia prowadzono różnorodne badania z zakresu analizy zachowań, opracowano też wiele technik zwiększania przydatnych zachowań i redukcji tych, które mogą spowodować uszkodzenie lub zakłócenie nauki.

Omawiana tu analiza behawioralna (ABA) polega na zastosowaniu tych technik i zasad, aby przynieść znaczące i pozytywne zmiany w zachowaniu pacjenta z autyzmem.

Jak już wspomniano, analitycy zachowania rozpoczęli pracę z małymi dziećmi z autyzmem i zaburzeniami pokrewnymi już w 1960 roku. Wczesne techniki badawcze często dotyczyły uczestniczenia w badaniach osób dorosłych, do których była kierowana większość instrukcji. Niektórzy badacze pozwolili przejąć inicjatywę również dzieciom. Od tego czasu opracowano wiele różnych technik ABA, skoncentrowanych na budowie użytecznych umiejętności pacjentów z autyzmem – od maluchów, aż po osoby dorosłe.

Techniki te mogą być zastosowane w sytuacjach strukturyzowanych, takich jak na przykład wyposażenie sali terapeutycznej na wzór „codziennych” sytuacji (takich jak kolacja rodzinna lub zabawy w sąsiedztwie). Niektóre sesje terapii ABA obejmują współdziałanie między analitykiem zachowania i uczestnikiem ćwiczenia. Przydatna może się również okazać instrukcja grupowa.

Autyzm oraz dieta bezkazeinowa i diety bezglutenowe

Wielu rodziców dzieci autystycznych donosi, że zachowanie ich dzieci ulega znacznej poprawie, gdy stosują one dietę wolną od białek, glutenu i kazeiny. Gluten występuje przede wszystkim w pszenicy, jęczmieniu i życie. Natomiast kazeina jest jednym z głównych składników produktów mleczarskich.

W 2010 roku, w randomizowanym badaniu klinicznym z wykorzystaniem kazeiny oraz diety bezglutenowej, nie znaleziono wystarczających dowodów na korzyści zrezygnowania ze stosowania tych substancji w diecie pacjentów z autyzmem. Jednakże, było to stosunkowo małe badania (uczestniczyło w nim jedynie nieco ponad pięćdziesięcioro dzieci), dlatego możliwym jest, że dla pewnej podgrupy dzieci takie działania mogły być korzystne. Autorzy eksperymentu domagali się przeprowadzenia większej ilości badań – takie analizy są obecnie w toku.

Oczywiście, zmiany w diecie mogą być kwestią naprawdę wartą rozważenia i dokładniejszego zbadania. Dlatego też można spróbować zastosowania u pacjenta określonej diety – zwłaszcza w przypadkach, gdy inni członkowie rodziny mają trudności z tolerowaniem glutenu i / lub kazeiny w produktach spożywczych. Jak wspomniano, niektórzy (ale nie wszyscy) rodzice dzieci autystycznych raportowali pewną poprawę w zachowaniu swoich podopiecznych. Jeśli rodzice decydują się umieścić swoje dziecko na diecie bezglutenowej i bezkazeinowej, ważne jest, aby podjąć równolegle jakieś dodatkowe kroki w celu zapewnienia, że robią to w bezpieczny i niezawodny sposób.

1. Skonsultuj się z profesjonalnym doradcą, zajmującym się dietami – takim jak na przykład dietetykiem. Mimo, że znalezienie diet bezkazeinowych i bezglutenowych jest stosunkowo łatwe za pośrednictwem Internettu, niewielu ludzi świeckich – czy nawet lekarzy – ma wystarczające doświadczenie i wiedzę, które mogła być pomocne w celu ustalenia, czy restrykcyjna dieta dostarczy danej osobie wszystkich niezbędnych składników żywieniowych. Jest to szczególnie ważne dla wspierania normalnego wzrostu i prawidłowego rozwoju u dzieci. Należy mieć na uwadze, że produkty zawierające gluten i kazeinę są równocześnie głównymi źródłami białka, a także niezbędnych witamin i składników mineralnych, takich jak witamina D, wapń oraz cynk.

2. Ustal ze swoim dietetykiem szczegółową historię diety trzy- do pięciodniowej (pisząc dokładnie to, co zostało zjedzone i ile). Następnie należy sprawdzić swój jadłospis w celu określenia, czy istnieje ryzyko wystąpienia jakichkolwiek niedoborów żywieniowych. Gdy to już nastąpi, dietetyk może wówczas wymyślić strategię dodania do diety określonych rodzajów żywności lub suplementów, które uwzględniają potencjalne luki w dotychczasowym żywieniu.

3. Skonfiguruj niezawodny sposób pomiaru objawów i dolegliwości chorobowych Twojego dziecka. To powinno rozpocząć się jeszcze przed tym, gdy dana dieta zostanie zainicjowana. Sporządź szczegółową listę konkretnych objawów i / lub zachowań, które chcesz poprawić. W przypadku dziecka autystycznego, przykłady takich zachowań mogą obejmować niekontrolowane wybuchy zły, niemożność usiedzenia spokojnie w klasie, problemy ze snem w nocy lub odmowę rozmawiania z innymi dziećmi.

4. Włącz w działania terapeutyczne również nauczycieli, lekarzy, opiekunów i inne osoby spoza Twojej rodziny, aby pomogli oni w obiektywnym monitorowaniu problematycznych zachowań Twojego dziecka i zweryfikowaniu, czy zastosowanie określonej diety faktycznie przynosi jakieś korzyści. Jeśli uda się wam osiągnąć pewien konsensus odnośnie faktycznego złagodzenia objawów, kontynuowanie rozpoczętej diety może być warte swoich kosztów i włożonych w nią wysiłków.

Należy jednakże pamiętać, że poprawa stanu zdrowia pacjenta może pojawić się ze względu na usunięcie tylko jednego z tych białek (glutenu lub kazeiny) z diety danej osoby. Niektórzy rodzice zgłaszają zatem poprawę funkcjonowania swoich dzieci z powodu zastosowania diety wolnej od kazeiny, natomiast inni zgłaszają poprawę wynikającą z zastosowania diety bezglutenowej. W rzeczywistości, zmiany behawioralne mogą wynikać z jeszcze innych zmian w diecie, niż usunięcie z niej kazeiny i glutenu. Na przykład, poprawa może pojawić się ze względu na fakt, że nowa dieta zastępuje przetwarzane produkty spożywcze o wysokiej zawartości cukru i tłuszczu zdrowszymi produktami spożywczymi – takimi jak całe ziarna ryżu, owoce i warzywa.

Te wyjaśnienia są bardzo ważne, ponieważ ścisłe stosowanie diety bezkazeinowej oraz diety bezglutenowej wymaga ciężkiej pracy i może być bardzo kosztowne. Przykładowo, przestrzeganie ścisłej diety może być dla Ciebie lub Twojego dziecka bardzo trudne w momencie korzystania z menu w restauracji lub w stołówce szkolnej. W związku ze stosowaniem określonej diety mogą pojawiać się także inne trudności. Prawdopodobnie będziesz miał też do czynienia z zadaniem wysyłania lub przygotowywania specjalnych posiłków i smakołyków, gdy Ty lub Twoje dziecko żywicie się z dala od domu.

Aby uzyskać więcej informacji i zasobów na temat omawianego tu zagadnienia, zapoznaj się z naszymi sekcjami dotyczącymi zabiegów leczniczych stosowanych w terapii objawów autyzmu. Postaraliśmy się opisać szczegółowo każdy rodzaj leczenia oraz związane z nim określone warunki medyczne. Warto odwiedzić również nasze sekcje dotyczące charakterystyce objawów, diagnostyki, praw dziecka, zespołu Aspergera oraz PDD-NOS. Oferujemy również szereg zestawów narzędzi i zasobów, które są odpowiednio spakowane i przygotowane do pobrania za darmo (aby je pobrać, należy kliknąć tutaj i tutaj). Należą do nich nasz studniowy zestaw dla rodzin, które mają dziecko z niedawno zdiagnozowanym autyzmem. Zgromadzenie tych zasobów stało się możliwe dzięki hojnemu wsparciu naszych rodzin, wolontariuszy i innych darczyńców, którym w tym miejscu pragniemy serdecznie podziękować.

Autyzm i suplementy diety

Niektóre przeprowadzone do tej pory badania sugerują, że dzieci autystyczne wydają się mieć niewystarczające ilości pewnych substancji odżywczych. Z drugiej strony, dzieci te wykazują znaczną poprawę, gdy przyjmują umiarkowane dawki odpowiednich witamin. Jak zapewne wiadomo, codzienne zastosowanie witamin stanowi bezpieczny i rozsądny wybór dla osób w każdym wieku. Jest to zalecane szczególnie dla tych, którzy nie mogą przestrzegać odpowiednio zbilansowanej diety.

Innym popularnym sposobem leczenia CAM jest zastosowanie zastrzyków metylu z witaminą B12. Sugeruje się, że witamina B12 może chroni
przed tak zwanym stresem oksydacyjnym, którego objawy zostały zaobserwowane u niektórych dzieci autystycznych. W małym badaniu pilotażowym, zespół doktora Hendrena z UCSF zauważył poprawę skuteczności leczenia zachowań społecznych, języka i komunikacji w dwudziestu pięciu do trzydziestu pięciu procent dzieci uczestniczących w eksperymencie.

Wielu rodziców donosi, że podawanie tak zwanych probiotyków („dobrych” bakterii) może znacząco wpłynąć na złagodzenie dolegliwości układu pokarmowego u dzieci autystycznych.

Autyzm i kwasy tłuszczowe omega-3

Działanie kwasów tłuszczowych jest zasadnicze dla rozwoju i funkcjonowania mózgu. Kwasy tłuszczowe omega-3 są popularnymi suplementami diety i są powszechnie uważane za bezpieczne.
Kilka bardzo małych badań zasugerowało, że suplementy kwasów tłuszczowych omega-3 mogą zmniejszyć objawy związane z autyzmem, takie jak powtarzalne zachowania i nadpobudliwość psychoruchowa, a także poprawić socjalizację pacjentów autystycznych.

W badaniu wzięło udział dwadzieścia siedem dzieci w wieku od trzech do ośmiu lat, u których wcześniej zdiagnozowano autyzm i nadpobudliwość psychoruchową. Niektóre dzieci otrzymywały podczas trwania eksperymentu 1,3 g kwasów tłuszczowych omega-3 każdego dnia, ukrytych w filiżance puddingu. Pozostałe dzieci otrzymywały budyń bez dodatku. Zaobserwowano, że w ciągu dwunastu tygodni, pacjenci, którzy otrzymywali kwasy tłuszczowe omega-3, wykazali znacznie większą poprawę w zakresie złagodzenia ich objawów nadpobudliwości (zaobserwowano u nich faktyczną poprawę o 2,7 % w porównaniu do 0,3 punktów na Aberrant Behavior Checklist).

Dla pacjentów autystycznych oraz dla ich rodzin bardzo ważnym jest, aby zrozumieli oni, że istnieją znaczące różnice w jakości różnych rodzajów kwasów tłuszczowych omega-3, dostępnych bez problemu w szerokiej sprzedaży detalicznej. Ponadto, naukowcy nadal dążą do określenia optymalnej dawki kwasów tłuszczowych omega-3 lub optymalnego stosunku dwóch zasadniczych składników tych dodatków (kwas eikozapentaenowy lub EPA i kwas dokozaheksaenowy lub DHA) w leczeniu osób z autyzmem. W świetle powyższych zagadnień należy koniecznie przeprowadzić dalsze badania, zanim eksperci będą mogli dokonywać wiarygodnych zaleceń terapeutycznych.

Autyzm i melatonina

Ponad połowa wszystkich dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) walczy z zaburzeniami snu. Najbardziej powszechnym problemem jest tu bezsenność. Problemy ze snem wpływają również na wiele młodzieży i dorosłych z autyzmem, chociaż częstość występowania takich zaburzeń w tych grupach wiekowych nie jest jeszcze dokładnie poznana.

Melatonina jest naturalnym hormonem, który pomaga w regulacji cyklu sen – przebudzenie. Stwierdzono, że przyjmowanie suplementów z melatoniną znacznie poprawia jakość snu i zmniejsza stopień bezsenności u dzieci z autyzmem.

Ostatnio przeprowadzono na przykład badanie pilotażowe, wykonane przez badacza z Vanderbilt University Medical School, Betha Malowa, M. D. Wspomniane badanie wykazało, że – gdy są stosowane regularnie – nocne dawki melatoniny pomagają dzieciom z autyzmem i bezsennością w bezproblemowym zaśnięciu. (Malow jest także głównym badaczem autyzmu w Vanderbilt – warto odwiedzić stronę Autism Treatment Network).
Z dwudziestu czterech dzieci w wieku od trzech do dziewięciu lat, które ukończyły czternastotygodniowe leczenie eksperymentalne, wszystkie wykazywały pewne różnice w dawce leku wymaganej do zaśnięcia.

Jednakże, we wszystkich przypadkach, podawanie pacjentom suplementacji melatoniny (w dawce od 1 do 6 mg) pomogło w łatwiejszym zasypianiu już w ciągu tygodnia stosowania kuracji. Korzyści z takiego eksperymentu generalnie trwały dłużej niż samo badanie, bez pojawiania się znaczących skutków ubocznych. Rodzice dzieci autystycznych poddawanych eksperymentowi odnotowali również poprawę w zachowaniach dziennych swoich dzieci oraz obniżeniu ich poziomu stresu.

Wiadomo bowiem, że zaburzony sen może nasilić objawy autyzmu, takie jak powtarzające się zachowania i trudności z funkcjonowaniem społecznym. Ponadto, rodzice i inni opiekunowie pacjentów autystycznych zgłaszali, że bezsenność związana z autyzmem może mieć katastrofalny wpływ na funkcjonowanie całej rodziny.

Jednakże, Malow i inni eksperci ostrzegają, że rodziny i osoby zajmujący się pacjentami z autyzmem w pierwszej kolejności powinni skonsultować się z lekarzem, zamiast próbować stosowania melatoniny we własnym zakresie. „Istnieje wiele przyczyn zaburzeń snu” – wyjaśnia wspomniany badacz. „Jest niezwykle ważne, aby najpierw zidentyfikować i wyleczyć każdą chorobę podstawową, która może powodować takie zaburzenia”.

Wszystkie dzieci uczestniczące w badaniu po raz pierwszy zostały ocenione przez lekarza specjalistę dla potencjalnych warunków zdrowotnych, takich jak choroby układu pokarmowego lub bezdech senny – i otrzymali stosowne leczenie w zależności od określonej potrzeby. Naukowcy uczą rodziców, jak mogą wdrażać dobre nawyki snu ze swoimi dziećmi. Tylko tacy pacjenci, których bezsenność utrzymuje się nadal po takiej interwencji behawioralnej, powinna wziąć udział w badaniu suplementacji melatoniny.

Następnym krokiem jest potwierdzenie korzyści, które odnotowano w tym małym badaniu, i porównać je z większymi badaniami kontrolowanymi zastosowaniem placebo. Jest to bardzo ważny element eksperymentu, ponieważ podawanie placebo (nieaktywny dodatek lub „ślepy” lek) samo w sobie może wykazywać korzystny wpływ leczniczy, występujący jednak wyłącznie dzięki sile sugestii. Ponadto, potrzebne są również porównawcze badania z udziałem wielu innych uczestników, aby potwierdzić korzyści i bezpieczeństwo wypływające z zastosowania melatoniny u autystycznych pacjentów zmagających się z bezsennością.

Autyzm i schizofrenia

Wykonane badania sugerują, że schizofrenia dotyka około dwóch procent osób z zaburzeniami autystycznymi. Jest to dwukrotnie większe, niż w przypadku występowania schizofrenii w populacji ogólnej. Objawy schizofrenii najczęściej pojawiają się w okresie wczesnej dorosłości. Wystąpienie schizofrenii w okresie dzieciństwa jest rzadkością.
Wiele przeprowadzonych na ten temat badań wskazuje na to, że autyzm i schizofrenia mogą być uwarunkowane prenatalnymi czynnikami ryzyka, takimi jak zakażenia z gorączką u matki w czasie trwania ciąży. Ponadto, ostatnie badania tej tematyki wskazują, że autyzm i schizofrenia mogą pojawiać się w związku z tymi samymi czynnikami ryzyka genetycznego. Wyniki wszystkich badań sugerują natomiast, że obydwa z tych schorzeń mogą wynikać z pewnych zaburzeń związanych z problemami na wczesnym etapie rozwoju mózgu.

Chociaż oba z wymienionych schorzeń są różne, mają one też pewne cechy wspólne, takie jak wycofanie społeczne i zaburzenia w zakresie komunikacji. Może to prowadzić do wystąpienia problemów w diagnostyce schizofrenii u osób z autyzmem. Podstawowe objawy wspomnianych chorób zazwyczaj różnią się między tymi dwoma zaburzeniami. Z tego powodu ważne jest, aby starać się wykonywać regularne badania przesiewowe i korzystać z opieki ze strony odpowiednich specjalistów.

Komplementarne podejście do leczenia autyzmu.
Medycyna komplementarna i alternatywna (CAM), zwana także medycyną integracyjną, to podejście terapeutyczne, które jest powszechnie stosowane przez rodziny opiekujące się osobami z autyzmem. Przeprowadzone badania wskazują, że między trzydzieści a dziewięćdziesiąt pięć procent dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu (ASD) zostanie zaopatrzonych w terapie uzupełniające lub leczenie alternatywne.

Jednakże, kwestia bezpieczeństwa i korzyści wypływających z tych podejść jest znacznie mniej zbadana, niż w przypadku bardziej tradycyjnych zabiegów leczniczych. Z powodu braku rygorystycznych badań tego zagadnienia, wielu lekarzy i pracowników innych służb zdrowia uważa, że ze zrozumiałych względów trudno doradzić rodzinom, którzy interesują się skorzystaniem z zabiegów CAM.
„Wiemy, że wielu rodziców jest w stanie zrobić pewne badania na własną rękę.

„Ważne jest, aby pamiętać, że doświadczenie innej osoby nigdy nie jest takie samo, jak dowody wypływające ze starannie zaprojektowanych i przeprowadzonych badań. Dzieje się tak również dlatego, że autyzm obejmuje złożoną grupę zaburzeń, a zatem niektóre zabiegi terapeutyczne mogą działać na jedną osobę, a na inną już nie”.

Doktor Hendren jest również dyrektorem Katedry Psychiatrii Dzieci i Młodzieży na University of California, San Francisco (UCSF). Omawiając zabiegi CAM dla rodzin i osób dotkniętych autyzmem, doktor Hendren zaczyna podkreślać fakt, że te terapie powinny być wykorzystywane jako uzupełnienie, a nie zastąpienie sprawdzonej terapii behawioralnej dla podstawowych objawów autyzmu i / lub bezpiecznych i skutecznych leków dla schorzeń towarzyszących.

Biorąc pod uwagę względny brak informacji o skuteczności alternatywnych metod leczenia, doktor Hendren zachęca rodziny do starannego rozważenia swojego czasu, wysiłku i finansów. „Na ten moment ciągle brakuje wystarczających dowodów skuteczności alternatywnej terapii klinicznej – często jest to niestety bardzo drogi strzał w ciemno” – zauważa specjalista.

Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne (OCD)

Powtarzające się zachowania i ograniczone zainteresowania należą do podstawowych objawów autyzmu. Lekarz lub terapeuta niezbyt zaznajomiony z autyzmem może łatwo pomylić te objawy z tak zwanymi zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi (OCD). Jednakże, są one różne. Wyróżniającą cechą charakterystyczną jest to, że w zaburzeniach obsesyjno-kompulsywnych myśli lub zachowania kompulsywne są spowodowane obecnością silnego lęku. Natomiast w przypadku osób z autyzmem takie objawy zwykle nie przeszkadzają im w ich powtarzalnych zachowaniach i ograniczonych interesach. Wręcz przeciwnie: takie zachowania i zainteresowania mają tendencję do przynoszenia pacjentom znacznego komfortu i przyjemności. Jest to zatem bardzo różne od klasycznych dla OCD myśli i zachowań kompulsywnych, takich jak mycie rąk w obawie przed zarazkami, ponowne sprawdzanie zamków w obawie przed intruzami, i tak dalej.

Mimo tego, omawiane tu zaburzenia obsesyjno-kompulsywne mogą być bardziej powszechne wśród nastolatków i dorosłych z autyzmem, niż w ogólnej populacji. Szacowana częstość występowania takich objawów u pacjentów autystycznych mieści się w zakresie od ośmiu do trzydziestu trzech procent (w zależności od konkretnego badania). Rozpowszechnienie zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych w ogólnej populacji wynosi natomiast około dwóch procent.

Należy w tym miejscu dodać, że zaburzenia obsesyjno-kompulsywne wydają się być bardzo rzadkie wśród małych dzieci. Zazwyczaj taka choroba rozwija się najpierw w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości. W niektórych obecność u dzieci kompulsywnych „tików” może wynikać ze specyficznego stanu autoimmunologicznego, wywołanego zakażeniem paciorkowca. Takie schorzenie jest znane jako pediatryczne autoimmunologiczne zaburzenie neuropsychiatryczne wywołane przez paciorkowce (tak zwany zespół pandy).

Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych.

Kilka małych badań klinicznych wskazuje na to, że terapia poznawczo-behawioralna może pomóc w łagodzeniu objawów zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych w znacznej części przypadków młodzieży i dorosłych z autyzmem. Leki przeznaczone dla skutecznej kuracji zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych nie zostały jednak jeszcze dobrze zbadane u dzieci i dorosłych z autyzmem. Natomiast w przypadku populacji ogólnej, zaburzenia z zakresu obsesyjno-kompulsywnych są najczęściej traktowane za pomocą leków przeciwdepresyjnych z grupy SSRI, takich jak Prozac, Luvox, Paxil i Zoloft. Zazwyczaj musi jednak potrwać kilka tygodni, aby te leki zaczęły swoje działanie. Kiedy jeden lek nie osiąga dobrych wyniki, w jego miejsce może być zastosowany inny preparat.