Autyzm diagnoza

Diagnoza jest formalną identyfikacją pacjenta z autyzmem. Jest dokonywana zwykle przez multidyscyplinarny zespół diagnostyczny, w którym często uczestniczy logopeda, pediatra, psychiatra i / lub psycholog.

Korzyści z prawidłowo postawionej diagnozy autyzmu.
Pierwszoterminowa ocena i dokładna diagnoza autyzmu może być bardzo pomocna, ponieważ:

– pomaga osobom z autyzmem (i ich rodzinom, partnerom, pracodawcom, kolegom, nauczycielom i przyjaciołom) w zrozumieniu, dlaczego mogą wystąpić pewne trudności z funkcjonowaniem takie osoby i co można z nimi zrobić,
– pozwala ludziom na łatwiejszy dostęp do określonych usług i do skorzystania ze wsparcia terapeutycznego.

Jak diagnozuje się autyzm?

Cechy autyzmu różnią się w zależności od danej osoby, ale w celu postawienia odpowiedniej diagnozy, takie osoby są zazwyczaj oceniane pod kątem posiadania uporczywych trudności w komunikacji społecznej i ograniczonymi interakcjami społecznymi. Dostrzega się u nich także powtarzające się wzorce zachowań, działań i interesów, widoczne już od wczesnego dzieciństwa. Takie zachowania są nasilone aż do tego stopnia, że ​wpływają one niekorzystnie na codzienne funkcjonowanie tych osób. Czytaj więcej na temat kryteriów diagnostycznych i teorii triady upośledzeń.

Utrzymujące się trudności w komunikacji społecznej i problemy z interakcjami społecznymi.

Komunikacja społeczna

Osoby z autyzmem mają znaczne trudności z interpretacją komunikatów – zarówno werbalnych, jak i niewerbalnych, takich jak język gestów czy ton głosu. Wiele z nich bardzo dosłownie rozumie wszelkie kierowane do nich komunikaty językowe – osoby autystyczne myślą, że ludzie zawsze mówią dokładnie to, co myślą. Osoby autystyczne mogą mieć znaczne trudności w odpowiednim zrozumieniu i prawidłowym interpretowaniu:

-wyrazów twarzy,
-tonu głosu,
-żartów i sarkazmu.

Niektórzy z pacjentów autystycznych mogą nie mówić wcale lub mieć dość ograniczoną mowę. Będą oni często w stanie lepiej zrozumieć to, co inni ludzie mówią do nich, niż są w stanie samodzielnie wyrazić, ale mogą też mieć problemy z niejasnością komunikatów lub z pojęciami abstrakcyjnymi. Niektóre osoby z autyzmem mogą skorzystać z określonych systemów komunikacji zastępczej, albo wolą używać alternatywnych sposobów komunikowania się, takich jak język migowy lub język symboli wizualnych. Niektóre z takich osób są w stanie komunikować się bardzo skutecznie, nawet bez konieczności używania słów. Z kolei inni pacjenci mają dobre umiejętności językowe, ale wciąż może być im trudno rozumieć oczekiwania innych w trakcie trwania rozmowy. Osoba autystyczna może na przykład często powtarzać to, co druga osoba właśnie powiedziała (nazywa się to echolalią) lub rozmawiać nazbyt obszernie o swoich własnych interesach.

W takich sytuacjach często pomaga mówienie do osoby autystycznej w jasny i spójny sposób. Należy także dać osobie z autyzmem odpowiednią ilość czasu na przetworzenie tego, co zostało do niej powiedziane.

Interakcje społeczne pacjentów autystycznych

Osoby z autyzmem często mają trudności z prawidłowym „czytaniem” innych ludzi – a zatem z uznaniem i zrozumieniem uczuć i intencji innych osób. Osoby autystyczne mają też duży problem z wyrażaniem własnych emocji. To może sprawić, że bardzo trudno jest im poruszać się po świecie społecznym.

Osoby chorujące na autyzm mogą na przykład:

– wydawać się być nieczuli i obojętni,
– poszukiwać możliwości spędzania czasu samotnie, bez obciążenia – psychicznego obecnością innych ludzi,
– nie szukać pocieszenia od innych ludzi,
– wydawać się zachowywać „dziwnie” lub w sposób przemyślany być społecznie niewłaściwymi.

Osobom z autyzmem może być trudno utworzyć jakiekolwiek przyjaźnie. Niektóre z takich osób mogą co prawda chcieć wchodzić w interakcje z innymi ludźmi i mieć przyjaciół, ale mogą nie być pewni, jak się do tego zabrać.

Czytaj więcej na temat komunikacji i interakcji społecznych, poczuciu izolacji społecznej i ograniczonych umiejętnościach społecznych osób chorujących na autyzm.

Ograniczone i powtarzające się wzorce zachowań, działań i interesów.
Powtarzające się zachowania i procedury.

Świat może wydawać się bardzo nieprzewidywalnym i mylącym miejscem dla osób z autyzmem, które często wolą mieć codzienną rutynę – w taki sposób, aby dokładnie wiedzieć, co wydarzy się na następny dzień. Mogą one na przykład chcieć podróżować zawsze w ten sam sposób do i ze szkoły lub pracy, albo jeść dokładnie to samo jedzenie na śniadanie.

Bardzo ważne może być dla nich również zastosowanie pewnych określonych zasad. Dla osoby z autyzmem może być bardzo trudne, aby przyjąć inne podejście do czegoś, czego ich już kiedyś nauczono. Osoby autystyczne czują, że „nie mają prawa” robić tego w inny sposób. Ludzie z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mogą nie być chętni na przyjęcie jakichkolwiek zmian, ale mogą też być w stanie poradzić sobie z takimi zmianami, gdyby mogli przygotować się do nich z góry.

Wysoko skoncentrowane zainteresowania

Wiele osób z autyzmem ma intensywne i wysoko skoncentrowane zainteresowania, często już w dość młodym wieku. Mogą one zmieniać się w czasie lub pozostawać takie same przez całe życie. Może to być wszystko: od sztuki i muzyki, do pociągu lub komputerów. Zainteresowania osób autystycznych mogą być czasami bardzo niezwykłe. Jedna osoba z autyzmem kochała na przykład zbieranie śmieci. Jej terapeuta zachęcił ją, aby ta osoba zainteresowała się recyklingiem i ochroną środowiska.

Wiele kanałów zainteresowań osób autystycznych dotyczy nauki, pracy zarobkowej, wolontariatu lub innych sensownych zajęć. Osoby autystyczne mówią często, że dążenie do realizacji takich zainteresowań ma podstawowe znaczenie dla ich dobra i szczęścia.

Wrażliwość sensoryczna osób z autyzmem

U osób autystycznych może także wystąpić nadpłata lub niedopłata wrażliwości na dźwięki, dotyk, smaki, zapachy, światła, kolory, temperaturę lub ból. Przykładowo, osoby autystyczne mogą usłyszeć pewne dźwięki tła, które inni ludzie ignorują lub blokują, ponieważ są one nieznośnie głośne lub rozpraszające. Może to powodować u człowieka z autyzmem niepokój lub nawet ból fizyczny. Pacjenci autystyczni mogą być też zafascynowani światłem lub regularnie wirującymi obiektami.

Czytaj więcej na temat powtarzalnych zachowaniach oraz rutynie przetwarzania sensorycznego.

Różne nazwy dla autyzmu

Z biegiem lat, różne etykiety diagnostyczne zostały wykorzystane w opisie omawianych dolegliwości, takie jak autyzm, zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD), stanu spektrum autyzmu (ASC), autyzm klasyczny, autyzm Kannera, wszechobecne zaburzenia rozwoju (PDD), autyzm wysokofunkcjonujący (HFA), zespół Aspergera i patologiczny zespół anikania (PDA). Odzwierciedla to różne instrukcje diagnostyczne i narzędzia, które były używane do leczenia tej choroby, a także obrazuje różne profile autyzmu, reprezentowane przez konkretne osoby fizyczne.

Z powodu ostatnich i nadchodzących zmian w podstawowych podręcznikach diagnostycznych, najbardziej prawdopodobnym jest, że najczęściej podanym terminem diagnostycznym będzie „spektrum zaburzeń autystycznych” (ASD).