Archiwum kategorii: zioła

Aloes uzbrojony – korzyści dla zdrowia

Aloes uzbrojony (Aloe ferox) – jest gatunkiem aloesu arabeskowego pochodzącego z Afryki Południowej. Jest to jeden z kilku gatunków aloesu stosowanych do wytworzenia gorzkich aloesów i leków przeczyszczających, a także dostarcza nie gorzkiego żelu, który może być stosowany w kosmetykach.

Opis

Aloes uzbrojony jest wysoką, pojedynczą łodygą , która może rosnąć do 3,0 m wysokości. Jego liście są grube i mięsiste, rozmieszczone w rozetkach, a na marginesach mają czerwone, brązowe kolce z mniejszymi kolcami na górnej i dolnej powierzchni. Powierzchnie liści młodych roślin są przykryte kręgosłupem, jednak w miarę wzrostu i słabości do wypasu, liście zaczynają tracić większość grzbietów, z wyjątkiem tych wzdłuż marginesów liści.

Jego kwiaty są pomarańczowe lub czerwone i stoją między liśćmi o wysokości 0,61 i 1,22 m nad listkami, w kwiatostanach wieloramiennych.

Jest to gatunek zmienny, a rośliny mogą różnić się fizycznie od obszaru do obszaru, ze względu na warunki lokalne. Ten aloes jest często mylony z pokrewnymi gatunkami Aloe excelsa na północy i wyglądają bardzo podobnie, gdy są w pełni uprawiane.

Uprawa

Aloes uzbrojony jest to rdzenna zachodnio afrykańska roślina najczęściej występująca ma Przylądku Południowej Afryki, Przylądku Wschodniego, Wolnego Państwa , KwaZulu-Natal i Lesotho. Posiada duży, naturalny zasięg stanowi tworzy niemal ciągłe pasmo od południowego wybrzeża, od niemal do Cape Town, na wschód, aż do południowego KwaZulu-Natal .

Rośliny Aloesu uzbrojonego rozmnażają się głównie z nasion i sadzonek, a rośliny zasiewane sieje się w odległości około 1 metra os siebie. Zajmuje to około 4 do 5 lat, aby rośliny dały pierwsze zbiory. W czasie zbioru każdy liść waży około 1,5 kg do 2 kg. Aloe ferox preferuje suche klimaty tropikalne, otwarte tereny, gleby piaszczysto-gliniaste, pełne słońce i umiarkowane podlewanie z dobrym systemem odwadniania.

Anetol – występowanie, zastosowanie

Anetol

Anetol – jest związkiem organicznym, który jest szeroko stosowany jako substancja aromatyczna. Jest to pochodna fenylopropenu, aromatycznego związku, który występuje w naturze w olejkach eterycznych. Przyczynia się do tworzenia aromatu anyżu i kopru włoskiego (zarówno w rodzinie botanicznej apiaceae ) jak anyż myrtle ( mirrory), lukrecji ( fabaceae ), kamfory, kwiatów magnolii i anyżu gwiazdkowatego (illiciaceae). Ściśle związanym z anetolem są estragole izomeryczne, bogate w estragon ( Asteraceae ) i bazylia ( Lamiaceae ), które przypominają smak przypominający anyż. Jest to bezbarwna, pachnąca, lekko lotna ciecz.

Struktura i produkcja

Anetol jest to aromatycznym, nienasyconym eterem związanym z lignolem. Jest izomerem cis – trans, obejmujące podwójne wiązanie poza pierścieniem. Podobnie jak związki pokrewne, anetol jest słabo rozpuszczalny w wodzie. W przeszłości ta właściwość została użyta do wykrycia zafałszowania w próbkach. Większość anetolu uzyskuje się z ekstraktów z terpentynopodobnych drzew. Jedynie niewielkie znaczenie handlowe ma anetol wyizolowany z olejków eterycznych.

Jest on również łatwo pozyskiwany z anizolu i kwasu propionowego przez intermediacy 4-metoksypropiofenonu.

Użycie

Aromat

Jest wyraźnie słodki, 13 razy słodszy niż cukier. Jest postrzegany jako przyjemny w smaku nawet w wyższych stężeniach. Jest stosowany w napojach alkoholowych ouzo i pernod. Jest również stosowany w przyprawach i wyrobach cukierniczych, produktach do higieny jamy ustnej.

Prekursor innych związków

Bakterie metabolizują anetol do kilku aromatycznych związków chemicznych, niektóre są kandydatami do stosowania w komercyjnej biokonwersji anetolu do bardziej wartościowych materiałów. Szczepy bakteryjne zdolne do przekształcania trans-anetolu jako jedynego źródła węgla obejmują JYR-1 ( Pseudomonas putida ) i TA13 ( Arthrobacter aurecens).

Medycyna i biologia

Działanie przeciwdrobnoustrojowe i przeciwgrzybiczne

Anetol ma silne właściwości przeciwbakteryjne, i przeciwgrzybicze. Właściwości antybakteryjne obejmują zarówno działanie bakteriostatyczne, jak i bakteriobójcze przeciwko Salmonella enterica, ale nie w przypadku stosowania przeciwko fumigacji Salmonella. Działanie przeciwgrzybiczne zwiększa skuteczność niektórych innych fitochemikaliów (np. Polygodial) przeciwko Saccharomyces cerevisiae i Candida albicans. In vitro anetol ma działanie przeciwhelmistyczne na jajach i larwach nicienia żołądkowo-jelitowego owiec Haemonchus contortus. Anetol ma również aktywność nematobójczą przeciwko nicieniu roślinnemu Meloidogyne javanica in vitro oraz w doniczkach sadzonek ogórka.

Działanie insektycydowe

Anetol jest również obiecującym środkiem owadobójczym. Kilka olejków eterycznych składających się głównie z anetolu ma działanie owadobójcze wobec larw komarów Ochlerotatus caspius i Aedes aegypti. W podobny sposób sam anetol jest skuteczny przeciwko larwom grzybowym Lycoriella ingenua ( Sciaridae ) i małżom Tyrophagus putrescentiae. W przeciwieństwie do roztoczy, anetol jest nieco bardziej skutecznym pestycydem niż DEET, ale anizaldehyd, związek naturalny który występuje z anetolem w wielu olejkach eterycznych, jest 14 razy skuteczniejszy. Owadobójcze działanie anetolu jest większe jako fumigant niż jako środek kontaktowy. Oprócz insektycydów, anetol jest skutecznym środkiem odstraszającym przed komarami.

Bezpieczeństwo

Dawniej powszechnie uznawany za substancję bezpieczną (GRAS). Wykazano istotne właściwości farmakologiczne polegające na zmniejszeniu aktywności motorycznej, obniżeniu temperatury ciała oraz działaniach hipnotycznych, przeciwbólowych i przeciwdrgawkowych. W chwili obecnej podsumowanie tych ocen wg. JECFA jest takie, że anetol jest bezpieczny do spożycia, gdy jest stosowany jako środek aromatyzujący. W dużych ilościach anetol może działać jako środek drażniący.

Anyż – zastosowanie, właściwości

Anyż (Pimpinella anisum) – to roślina kwitnąca z rodziny Apiaceae pochodzenia wschodniego regionu Morza Śródziemnego i południowo-zachodniej Azji. Jego smak jest podobny do innych przypraw takich jak anyż, koperek czy lukrecja. Anyż to roślina jednoroczna rosnąca do 1m wysokości lub więcej. Liście u podstawy rośliny są proste 1-5 cm długie a liście na łodygach są pierzaste, podzielone na liczne małe pęki. Kwiaty są białe, o średnicy około 3 mm, wytwarzane w gęstych muszelkach . Owoc jest podłużny i suchy, 3-6 mm, zwany zwykle „anyżem”.

Anise to roślina żywnościowa dla larw niektórych gatunków Lepidoptera, w tym motyla lime-speck i miodu piołuniastego.

Uprawa

Anyż po raz pierwszy uprawiano w Egipcie i na Bliskim Wschodzie, ale został sprowadzany do Europy ze względu na jego wartość leczniczą.

Rośliny anyżowe najlepiej rosną w jasnych, żyznych, dobrze opuszczonych gruntach. Nasiona powinny być posadzone, gdy tylko ziemia rozgrzeje się wiosną.

Produkcja

Kuchnia zachodnia długo używała anyżu do dań smakowych, napojów i cukierków. Słowo jest używane zarówno dla gatunku ziół jak i jego podobnego do lukrecji aromatu. Najpotężniejszy składnik smakowy olejku anyżowego to anetol. Anyż gwiazdowy jest znacznie tańszy w produkcji i stopniowo wyparł P. anisum na rynkach zachodnich. Wcześniej produkowany w większych ilościach, do 1999 r. Światowa produkcja olejku anyżowego na świecie wyniosła zaledwie 8 ton, w porównaniu do 400 ton anyżu gwiazdkowego. Podobnie jak w przypadku wszystkich przypraw, skład anyżu różni się znacząco od pochodzenia i metody uprawy. Poniżej typowe wartości dla głównych składników.

Wilgotność: 9-13%
Białko: 18%
Olej tłuszczowy: 8-23%
Olejek eteryczny: 2-7%
Skrobia: 5%
Włókno surowe: 12-25%

Olejki eteryczne

Olejek eteryczny z anyżu można uzyskać z owoców poprzez destylację lub ekstrakcję parą wodną za pomocą dwutlenku węgla. Wydajność olejku eterycznego zależy od warunków wzrostu i procesu ekstrakcji, przy czym ekstrakcja superkrytyczna jest bardziej wydajna.

Niezależnie od metody izolacji, głównym składnikiem oleju jest anetol (80-90%), z niewielkimi dodatkami innych składników, w tym między innymi 4-anizaldehyd, estragole i pseudozetougenyl-2-metylomaślany.

Zastosowanie kulinarne

Anyż jest słodki i bardzo aromatyczny, wyróżnia się charakterystycznym smakiem. Nasiona, całe lub gruntowe, służą do przygotowywania herbat i tisanów (samodzielnie lub w połączeniu z innymi aromatycznymi ziołami), jak również w szerokiej gamie regionalnych i etnicznych wyrobów cukierniczych, w tym czarnej galaretki, brytyjskich anyżowych kulek, Australijskich humbugs, koła anyżowe z Nowej Zelandii, włoska pizza, niemiecki Pfeffernüsse i Springerle, austriacki Anisbögen, niderlandzkie muisjes, bizcochit z Nowego Meksyku i Peruwiańskie picarony. Jest to kluczowy składnik meksykańskiego atole de anís i champurrado, który jest podobny do gorącej czekolady i przyjmuje się go jako środek trawienny po posiłkach w Indiach .

Medycyna ziołowa

Główne zastosowanie anyżu w tradycyjnej europejskiej medycynie ziołowej miało działanie zmniejszające wzdęcia jak zauważył John Gerard w swoim Great Herball czyli wczesnej encyklopedii medycyny ziołowej. Anyż uważano również do leczenia skurczów menstruacyjnych i kolki .

W latach sześćdziesiątych XIX wieku pielęgniarka z Maureen Hellstrom używała nasion anyżu jako wczesnej postaci środka antyseptycznego. Ostatecznie stwierdzono, że ta metoda powodowała wysokie poziomy toksyczności we krwi i została przerwana w krótkim czasie.

Anyż był używany jako lekarstwo na bezsenność, natomiast podawany z miodem rano po to, aby odświeżyć oddech. W medycynie XIX wieku anyż został przygotowany jako aqua anisi („woda z anyżem „) w dawkach jednej uncji lub większej oraz jako spiritus anisi.

W kuchni indyjskiej nie ma rozróżnienia pomiędzy anyżem i koprem włoskim. Dlatego te same nazwy ( saunf ) są zazwyczaj podawane dla obu z nich. Niektórzy używają terminu patli (cienkie) lub velayati (obcych) aby odróżnić anyż od kopru włoskiego.

W Pakistanie anyż nazywa się ( soyay ) a koper włoski nazywa się ( saunf ). Są używane do różnych celów. Choć koperek jest używany do gotowania, anyż jest zarezerwowany głównie do celów leczniczych. Anyż jest powszechnie używany do produkcji ( Gripe Water ) i ( Colic Drops ).

Na Bliskim Wschodzie gotuje się wodę z około łyżką anyżu aby przygotować specjalną gorącą herbatę, zwaną yansoon .