Choroby podobne do autyzmu

Autyzm jest często diagnozowany obok współwystępowania innych warunków medycznych. Ważne jest, aby w każdej sytuacji wspierać chorych ludzi w taki sposób, który będzie spełniał wszystkie ich potrzeby – rozumiejąc przy tym, że potrzeby pacjentów autystycznych są bardzo różnorodne.

ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder).

Większość osób z ADHD wykazuje spore trudności – zarówno z powodu znacznej nieuwagi, jak i z powodu pewnego rodzaju nadpobudliwości (czy impulsywności). Dla niektórych osób z ADHD, ich trudności znajdują się głównie tylko w jednym z tych dwóch obszarów. ADHD ma wpływ na całe życie danej osoby, w tym na jej funkcjonowanie w obrębie szkoły, pracy i w związkach. ADHD ma tendencję do pojawiania się w rodzinach, a większość dzieci, u których go zdiagnozowano, uzyskuje swoją diagnozę w wieku od sześciu do dwunastu lat.
Nie może być wątpliwości, dotyczących powiązań pomiędzy ADHD i autyzmem.

Dowiedz się więcej na ADDISS, YoungMinds, Fundacji ADHD i ADDUK (informacja udzielana jest na miejscu przez dorosłych ludzi z ADHD).

Upośledzenie słuchu

NHS oferuje przesiewowe badania słuchu zaprojektowane dla noworodków w pierwszych kilku tygodniach życia. Pamiętajmy, że wczesna diagnoza choroby zwiększa szanse takich pacjentów na możliwość prowadzenia dobrej komunikacji i prawidłowy rozwój języka. Niektóre osoby z autyzmem mają trudności z przetwarzaniem informacji sensorycznej. Jeśli Ty lub osoba, którą się opiekujesz, jesteście wrażliwi na jakikolwiek hałas, warto umówić się na badanie słuchu, przeprowadzane przez lekarza rodzinnego.

Eksperci, którzy specjalizują się w leczeniu autyzmu i upośledzenia słuchu nie zawsze zgadzają się na użycie najlepszych rozwiązań. Jednakże, wielu specjalistów zajmujących się tymi dolegliwościami, wykazało, że gdy rodzice zaczną uczyć swoje dzieci języka migowego na wczesnym etapie ich rozwoju, może to pomóc w łatwiejszym komunikowaniu się oraz pomóc w uczeniu się, gdy już dorosną.

Zespół Downa

Zespół Downa jest stanem, który pozostaje u danej osoby przez całe życie. Ten stan powoduje znaczne opóźnienia takiej osoby w zakresie nauki i ogólnego rozwoju. Takich dolegliwości nie można wyleczyć, ale osoby z zespołem Downa mogą być odpowiednio wspierane, aby mogły prowadzić szczęśliwe i samodzielne życia.

Większość rodziców dowiaduje się, że ich dziecko ma zespół Downa, zaraz po jego urodzeniu. Omawiana choroba występuje dlatego, ponieważ komórki niektórych niemowląt zawierają dodatkowy chromosom, oznaczony numerem dwadzieścia jeden.

Wszystkie osoby z zespołem Downa będą miały pewne trudności z uczeniem się. Dzieci z zespołem Downa co prawda uczą się chodzić, mówić i samodzielnie korzystać toalety, ale osiągają dane etapy rozwojowe znacznie później w stosunku do dzieci, które nie mają zespołu Downa. Tacy pacjenci mogą łatwiej nauczyć się komunikacji wizualnej (podobnie, jak wielu ludzi znajdujących się w spektrum autyzmu) i nauczyć się łatwiej rozmawiać, jeśli główne słowa używane w komunikacji będą zapisane, a nie tylko wypowiedziane na głos.

Dysleksja

Dysleksja oznacza specyficzne trudności w uczeniu się, które utrzymują się przez całe życie danej osoby, wpływając głównie na jej rozwój umiejętności językowych oraz umiejętności z nimi związanych. Wpływa to na przykład na sposób przetwarzania informacji, przechowywanie danych oraz jest związane z problemami pamięci, szybkością przetwarzania danych, opóźnioną percepcją czasu, zaburzeniami organizacji i kłopotami w sekwencjonowaniu.

Dyspraksja

Powstanie dyspraksji utożsamia się ze sposobem, w jaki mózg przetwarza informacje, co skutkuje tym, że pewne wiadomości nie są przekazywane prawidłowo lub nie są w pełni przekazywane. Wpływa to na przykład na umiejętność zaplanowania tego, co chce się robić i jak należy to zrobić, jak również wiąże się bezpośrednio z problemami percepcji, języka i myśli. Dyspraksja czasami występuje rodzinnie.

Osoby autystyczne często mają trudności z zachowaniem pełnej koordynacji motorycznej, a jeśli wpływają one znacząco na funkcjonowanie takiego człowieka, może być dla niego również podana formalna diagnoza obecności dyspraksji. Podobnie, jak w przypadku autyzmu, osoby z dyspraksją mogą być nadmiernie lub niedostatecznie wrażliwe na pewne bodźce czuciowe.

Padaczka

Padaczka jest stanem, w którym dana osoba ma tendencję do drgawek, które rozpoczynają się w mózgu. Może wystąpić bardzo wiele różnych rodzajów napadów epileptycznych, a ta choroba może dotknąć każdego i to w każdym wieku.

Stwierdzono, że około jedna osoba na sto cierpi z powodu padaczki. Osoby z autyzmem charakteryzują się podwyższonym ryzykiem wystąpienia takich objawów, a pomiędzy dwadzieścia a czterdzieści procent z nich faktycznie ma padaczkę. Prawdopodobieństwo pojawienia się takich objawów rośnie stopniowo wraz z wiekiem pacjenta autystycznego.
Niektóre zachowania związane z autyzmem mogą wyglądać jak napady padaczki, na przykład uporczywe wpatrywanie się w jeden punkt lub powtarzające się nieskoordynowane ruchy. Wszelkie wątpliwości w tej materii powinny jednak zostać dokładnie przebadane przez specjalistę.
Znajdź więcej informacji na temat padaczki, korzystając z materiałów udostępnianych przez stowarzyszenie Epilepsy Society, a także zapoznając się z zarządzaniami na temat padaczki u osób znajdujących się w spektrum autyzmu.

Zespół płodu przeciwskurczowego (FACS).

Zespół płodu przeciwskurczowego (FACS) może mieć miejsce wtedy, gdy kobieta przyjmuje leki przeciwko padaczce (na przykład leki przeciwdrgawkowe) w czasie trwania jej ciąży. Jednakże, nie każde dziecko, które jest narażone na działanie tych leków, faktycznie będzie miało FACS. Dziecko z FACS może mieć opóźnienie w rozwoju mowy i języka lub może mieć trudności z interakcjami społecznymi, pamięcią i uwagą. Niektóre z takich dzieci mogą mieć również inne warunki chorobowe, takie jak na przykład rozszczep kręgosłupa. Wiele dzieci z FACS otrzymuje również diagnozę autyzmu.

Zespół łamliwego chromosomu X

Zespół łamliwego chromosomu X jest najczęstszą znaną przyczyną dziedzicznych trudności w uczeniu się. Schorzenie dotyka jednego spośród czterech tysięcy mężczyzn lub chłopców i jedną na sześć tysięcy kobiet lub dziewcząt. Ludzie z zespołem łamliwego chromosomu X mogą mieć łagodne do ciężkich trudności w uczeniu się. Rozwój ich mowy i języka może być opóźniony, a takie osoby mogą doświadczać wzmożonego lęku w sytuacjach społecznych.

Zachowania związane z zespołem łamliwego chromosomu X mogą zawierać krótki czas koncentracji, impulsywność, nadaktywność, niechęć do kontaktu wzrokowego, trudności związane z innymi ludźmi, potrzebę stałego grona znajomy, powtarzalne schematy mowy oraz trzepotanie rąk lub gryzienie dłoni. Niektóre z takich objawów są dość podobne do problemów, które mogą wystąpić u osób z autyzmem. Jednakże, autyzm i zespół łamliwego chromosomu X stanowią dwie różne diagnozy. Niektórzy pacjenci spotykają się jednak z rozpoznaniem ich obu.

Hiperleksja

Hiperleksja charakteryzuje się intensywną fascynacją literami lub cyframi, a w przypadku młodszych ludzi ich umiejętność czytania może sięgać daleko poza ich wiek. Ludzie z hiperleksją mogą mieć jednak pewne trudności ze zrozumieniem języka werbalnego i interakcji towarzyskich z nimi związanych. Dowiedz się więcej na temat hiperleksji w Wielkiej Brytanii – w tym celu kliknij tutaj.

Trudności w uczeniu się

Osoby z autyzmem mogą mieć różne „stopnie” trudnościami w uczeniu się, które mogą mieć wpływ na wszystkie aspekty ich życia – począwszy od nauki w szkole, poprzez wiedzę na temat tego, jak samodzielnie zachować higienę, aż po przygotowywanie posiłków. Niektórzy ludzie z takimi zaburzeniami będą mogli żyć w zasadzie zupełnie niezależnie – choć mogą oni potrzebować pewnego stopień poparcia ich osiągnąć – podczas gdy inni mogą wymagać ustawicznego, ciągłego wsparcia specjalisty. Osoby z rozpoznaniem zespołu Aspergera zwykle nie mają trudności w uczeniu się, ale wciąż mogą mieć szczególne trudności w nauce, takie jak na przykład dysleksja.

Zaburzenia komunikacji społecznej

Ta diagnoza może być podawana wtedy, gdy jakaś osoba wykazuje pewne autystyczne aspekty komunikacji i interakcji społecznych, ale jednocześnie nie wykazuje ograniczonych, powtarzających się wzorców zachowań, zainteresowań i aktywności.

Osoby z zaburzeniami komunikacji społecznej będą miały znaczne trudności z komunikacją werbalną i niewerbalną, które nie mogą być wyjaśnione przez niski poziom zdolności poznawczych. Tacy ludzie będą również mieli trudności w uczeniu się i używaniu języka mówionego i pisanego; często też będą udzielali niewłaściwych odpowiedzi w rozmowie. Z tego też powodu, stosunki społeczne, osiągnięcia akademickie i zawodowe spełnienie takich ludzi mogą być znacznie ograniczone.

Niedowidzenie

Zaburzenia widzenia są „głębokim, stałym zmniejszeniem lub zupełnym brakiem wizji, których nie można skorygować za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych”. Dziecko może mieć zaburzenia widzenia już w pierwszych miesiącach życia, zanim będzie można zdiagnozować u niego autyzm. Może być też tak, że dziecko rozpocznie życie jako osoba dobrze widząca, ale później straci wzrok. Niektórzy ludzie tracą też wzrok poprzez dokonanie samookaleczenia. Obecnie brak jest jakichkolwiek opublikowanych narzędzi do diagnozowania autyzmu u osób z wadami wzroku.

Nie wiemy, ile osób z autyzmem będzie miało zaburzenia widzenia. Same dolegliwości ze wzrokiem mają dość niską zachorowalność – a zatem również zaburzenia widzenia i autyzm muszą mieć bardzo niską zachorowalność.

Jednakże, dla zainteresowanych osób, dla ich rodzin oraz dla praktyków pracujących z nimi, wpływ jest zaburzeń ze wzrokiem jest czymś bardzo ważnym. Gdy zaburzenia widzenia i autyzm występują jednocześnie, nie jest to kwestia tylko zsumowania się wpływu dwóch niepełnosprawności – wpływ dolegliwości jest bowiem znacznie większa, ponieważ trudności wynikające z każdej niepełnosprawności współdziałają ze sobą.

Osoby autystyczne, którzy mają zaburzenia, wykazują bardzo indywidualne cechy, zdolności i potrzeby. Dlatego też powszechnie stosowane metody leczenia nie zawsze będą dla każdej osoby tak samo odpowiednie.