Leczenie reakcji inicjowanych (PRT)

Leczenie reakcji inicjowanych (PRT) jest jednym z najlepiej przebadanych i sprawdzonych rodzajów terapii behawioralnej, przeznaczonym do leczenia autyzmu. Pochodzi on od stosowanej analizy behawioralnej (ABA), która jest oparta na grze i która zostaje zainicjowana przez dziecko. Celem tego rodzaju terapii jest przede wszystkim rozwój komunikacji, języka i pozytywnych zachowań społecznych oraz zapewnienie pacjentowi ulgi od własnych, uciążliwych zachowań stymulujących.

Zamiast kierować indywidualnymi zachowaniami pacjenta, terapeuta PRT ustanawia cele „obrotowe”, dotyczące określonych obszarów rozwoju dziecka. Należą do nich między innymi motywacja, odpowiedź na liczne sygnały, samorządność oraz samodzielne inicjowanie interakcji społecznych. Filozofia tego rodzaju leczenia jest taka, że ​​poprzez ukierunkowanie tych krytycznych obszarów zachowania, PRT będzie produkować szerokie ulepszenia w innych obszarach: towarzyskości, komunikacji i umiejętności uczenia się.

Niezwykle ważnym elementem podejścia PRT są strategie motywacyjne. Podkreślają one naturalne umiejętności pacjenta. Na przykład, jeśli dziecko sprawia znaczące problemy, próbując zrealizować jakieś swoje żądanie – powiedzmy, chce dostać ulubioną maskotkę – nagrodą za wykonanie zadanych poleceń jest właśnie ten przedmiot – a nie cukierki, słodycze czy inne niezwiązane z daną sytuacją przedmioty.
Chociaż omawiany rodzaj ćwiczeń stosuje się głównie u dzieci w wieku przedszkolnym i u uczniów szkół podstawowych, przeprowadzone badania pokazują, że zastosowanie modelu PRT może również pomóc młodzieży i młodym dorosły, zmagającym się z autyzmem.

Rzeczywiście, z omawianej techniki terapeutycznej mogą korzystać osoby dotknięte autyzmem w każdym wieku. Najważniejszym aspektem tego rodzaju działań jest jednak fakt, iż we wszystkich grupach wiekowych to uczeń odgrywa kluczową rolę w określaniu działań i obiektów, które będą używane w trakcie ćwiczeń PRT.

Jaka jest historia PRT?

Omawiany sposób leczenia został opracowany w 1970 roku. Zostało to dokonane przez psychologów edukacyjnych, Roberta Koegela, Ph.D., i Lynn Kern Koegel, Ph.D., na University of California w Santa Barbara. Koegelowie są obecnie dyrektorem i dyrektorem klinicznym w UCSB Koegel Autism Research Center.

Od samego początku, omawiany sposób terapii był nazywany „Pivotal Response Training”, „Pivotal Pivotal Response Therapy” oraz „Pivotal Intervention Response” w języku naturalnym paradygmatu. Wszystkie te określenia odnoszą się jednak do tego samego systemu dostarczania leczenia.

Kto może zapewnić pacjentom autystycznym leczenie metodą PRT?

Sesje PRT może przeprowadzać wielu psychologów, nauczycieli szkół specjalnych, logopedów i innych dostawców profesjonalnej opieki medycznej pacjentów autystycznych. Szkolenia i certyfikację z zakresu omawianej metody terapeutycznej oferuje się na przykład w Koegel Autism Research Centers.

Jak wygląda typowa sesja terapeutyczna w systemie PRT?

Każdy program terapeutyczny jest dostosowywany do indywidualnych celów i potrzeb danego ucznia oraz jego szkoły i domu. Sesja zazwyczaj obejmuje sześć segmentów, podczas których pojawiają się czynności z zakresu kształcenia języka, a także ćwiczenia z zakresu gier i umiejętności społecznych. Wszystkie elementy sesji są kierowane zarówno oddziaływaniami strukturalnymi, jak i niestrukturalnymi. Nieodłącznym elementem każdej sesji jest dokonywanie pewnych zmian w obrębie podejmowanego sposobu leczenia, w celu dostosowania terapii do bardziej zaawansowanych celów i potrzeb danego pacjenta.

Jak wygląda zaangażowanie czasu pacjenta w omawiany tu rodzaj terapii?

Prowadzenie programów PRT obejmuje zazwyczaj dwadzieścia pięć lub więcej godzin tygodniowo, przeznaczonych dla każdego pacjenta. Model ten obejmuje także nauczanie dla rodziców i innych opiekunów dziecka autystycznego. W rzeczywiście, wszyscy zaangażowani w życie danego pacjenta są zachęcani do konsekwentnego korzystania z metody PRT. System PRT został opisany jako przyjęcie pewnego „stylu życia”, który powinien zostać przyjęty przez całą rodzinę pacjenta.