Pomoc w umożliwieniu skutecznej komunikacji

Niektóre osoby z autyzmem mogą mieć trudności z nawiązywaniem sieci porozumienia, a także ze zrozumieniem tego, co się do nich mówi. Takie osoby mogą mieć również problemy ze zrozumieniem mimiki i języka ciała. Nawet te osoby, które mówią dość płynnie, mogą mieć spore problemy z powiedzeniem czegoś, gdy odczuwają niepokój lub gdy są zdenerwowani. Może to powodować u nich znaczne poczucie frustracji i niepokoju, które to czasami mogą doprowadzić do powstawania trudnych zachowań.

Pamiętaj, by w komunikacji werbalnej z osobą autystyczną mówić jasno i precyzyjnie. W komunikacji z takimi ludźmi trzeba wypowiadać się za pomocą krótkich zdań. Należy stopniowo ograniczać długość swoich komunikatów, gdy staje się coraz bardziej prawdopodobne, że osoba autystyczna może poczuć się przeciążona informacjami. Gdy zastosujemy się do tych zasad, staje się bardziej prawdopodobnym, że osoba autystyczna będzie w stanie prawidłowo przetworzyć to, co do niej mówisz.

Osobom autystycznym często łatwiej jest przetwarzać informacje wizualne. Należy zawsze wspierać takie osoby i zachęcać je do komunikowania swoich pragnień, potrzeb i mówienia o odczuwanym bólu lub dyskomforcie fizycznym. Można to zrobić na przykład za pomocą zastosowania wizualnych skal stresu, systemu PECS (Picture Exchange Communication System), zdjęć określonych części ciała, symboli objawów bólowych lub skalach, wykresów bólu lub innych aplikacji.

Pomoc w identyfikacji emocji pacjentów autystycznych.
Wiele osób z autyzmem ma duże trudności z interpretowaniem abstrakcyjnych pojęć, takich jak emocje. Na szczęście istnieją pewne sposoby, aby móc włączyć określone emocje do bardziej konkretnych pojęć. Można tego dokonać na przykład za pomocą specjalistycznych skal stresu. Można także użyć systemów Traffic Light, termometrów wizualnych lub pięciostopniowej skali do przedstawiania emocji, kolorów lub cyfr.

Na przykład, zielone światło lub numer „jeden” może oznaczać komunikat „Jestem spokojny”, natomiast czerwone światło lub numer „pięć” będzie oznaczało „Jestem zły”. Można też pomóc osobie autystycznej, aby zrozumiała, co właściwie oznacza stwierdzenie „Jestem zły”. Jednym ze sposobów, aby to zrobić, jest odniesienie się do określonych zmian fizycznych w organizmie. Na przykład: „Gdy jestem zły, mój brzuch mnie boli, moja twarz robi się czerwona i chce mi się płakać”. Po tym, gdy skrajności (zły i spokojny) zostaną już lepiej zrozumiane, można rozpocząć charakteryzowanie emocji znajdujących się pomiędzy.

Jeżeli osoba autystyczna będzie w stanie określić, że jest ona coraz bardziej zła, inne osoby mogą starać się zrobić coś, aby ją uspokoić. Dzięki temu możliwie staje się też aby inni ludzie mogli zobaczyć, co się dzieje z taką osobą, i by mogli podjąć odpowiednie działania.
Dla dzieci autystycznych i niektórych dorosłych osób z autyzmem użytecznym sposobem wyjaśnienia, jak należy zarządzać pewnymi emocjami, mogą być pomocne określone historie społeczne. Dorośli mogą również korzystać z prób samodzielnego zarządzania emocjami i niepokojem.

Pochwały i nagrody

Wiele osób z autyzmem nie rozumie związku istniejącego pomiędzy ich zachowaniem i karą. Kara nie pomoże takiej osoba zrozumieć, czego ona chce, ani nie pomoże nauczyć ją nowych umiejętności.
Natomiast korzystanie z systemu nagród i motywatorów może pomóc takim ludziom w zachęcaniu ich do wykonywania konkretnego zachowania lub do podejmowania nowych strategii radzenia sobie z sytuacjami trudnymi. Nawet, jeśli jakieś pożądane zachowanie lub zadanie jest bardzo krótkie, to jeżeli następuje po nim wiele pochwał i nagród, osoba autystyczna może poczuć się pozytywnie – a poprzez to istnieje spora szansa, że powtórzy prawidłowe zachowanie. Taki system nagradzania pomaga także osobom autystycznym w radzeniu sobie ze stresem lub w kształtowaniu pewnych przydatnych im umiejętności.

Rozważmy wpływ danych sytuacji społecznych na zachowanie ludzi autystycznych.

Zrozumienie określonych sytuacji społecznych i prawidłowe odnoszenie się do innych ludzi, a także branie udziału w codziennym życiu rodzinnym i społecznym może być dla Ciebie znacznie trudniejsze, jeśli jesteś osobą z autyzmem. Inni ludzie zdają się wiedzieć, w dużej mierze intuicyjnie, jak należy ze sobą współdziałać. Natomiast w przypadku osób z autyzmem może pojawiać się specyficzna walka o zbudowanie przez nich jakiejkolwiek relacji z innymi ludźmi. Nieznane sytuacje społeczne, z ich niepisanymi zasadami, mogą być dla ludzi autystycznych bardzo trudne i nieprzewidywalne. Niektórzy ludzie z autyzmem mogą angażować się w określone zachowania, aby starać się unikać kontaktów społecznych.

Zarządzanie zmianami i sposoby radzenia sobie w sytuacjach przejściowych.

Osoby z autyzmem mogą mieć spore trudności w radzeniu sobie ze zmianami. Może to dotyczyć na przykład jakiejś tymczasowej zmiany, takiej jak potrzeba pojechania w dany dzień inną drogę do szkoły z powodu robót drogowych. Z drugiej strony może to dotyczyć również trwalszych zmian, takich jak przeprowadzka do nowego domu lub zmiana z jednej czynności na drugą.

Dokonywanie prawidłowego sekwencjonowania określonych sytuacji może być dla osoby autystycznej bardzo trudne. Sekwencjonowaniem nazywamy tu prezentację tego, co wydarzy się w ciągu jednego dnia, według pewnej logicznej kolejności obecnej w ich umyśle. Pojęcia abstrakcyjne, takie jak na przykład czas, nie są łatwe do zrozumienia dla pacjentów autystycznych – między innymi dlatego osobom z autyzmem bardzo trudno jest na coś czekać (najczęściej są oni z tego powodu bardzo niecierpliwi). Może się okazać, że trudności w określonym zachowaniu występują wśród takich osób także w okresach przejściowych pomiędzy regularnymi działaniami. Korzystanie wizualnych harmonogramów często może pomóc takiej osobie, aby mogła zobaczyć, co będzie się działo w ciągu danego dnia. Czas niepodlegający strukturalizacji, taki jak na przykład przerwa w szkole, która może być głośna i chaotyczna, może być bardzo trudny do zniesienia dla osoby z zaburzeniami ze spektrum autyzmu.

Ważne jest, aby przygotować osoby autystyczne z góry na to, z czym może się wiązać określona zmiana. Przeczytaj o tym, jak można pomóc takim osobom w przejściu zmian oraz w prawidłowym sekwencjonowaniu.
W przypadku opiekowania się osobami autystycznymi, należy bezwzględnie dowiedzieć się, czy taka osoba nie jest czasem przez kogoś zastraszana.

Osoby z autyzmem są znacznie bardziej narażone na zastraszanie niż ich rówieśnicy. Niektórzy ludzie autystyczni mają trudności z uświadomieniem sobie tego, czym jest zastraszanie, dlatego też mogą nie być w stanie opisać, co się właściwie stało. Odczucia pojawiające się w wyniku zastraszania pacjentów autystycznych mogą doprowadzić do pojawiania się wśród nich innych trudnych zachowań.