Archiwa tagu: autyzm

Wszystko o diagnozie autyzmu

Postawienie pierwszej formalnej diagnozy autyzmu może oznaczać otrzymanie dostępu do właściwej pomocy, a także wyjaśnienie, dlaczego pewne rzeczy są tak trudne. Istnieje wiele internetowych „testów autyzmu”, jednakże dokładności takich testów nie można zagwarantować, ponieważ nie są one żadnym zamiennikiem dla formalnego rozpoznawania choroby, dokonywanego przez specjalistę.

W tej sekcji wyjaśniamy proces diagnostyczny autyzmu dla dzieci i dorosłych, a także opisujemy, co należy robić po otrzymaniu takie diagnozy. Skupiamy się również na scharakteryzowaniu kategorii diagnostycznych choroby oraz jej kryteriów.

Wszystko, co musisz wiedzieć

Jeśli Twoje dziecko znajduje się w spektrum autyzmu, uzyskanie przez nie prawidłowej diagnozy może być przydatne w celu lepszego zrozumienia jego potrzeb – dlatego też diagnozowanie może być bardzo pozytywną rzeczą. Dostępne są liczne badania przesiewowe w kontekście tych dolegliwości, jednakże ale nie powinny być one postrzegane jako alternatywa dla właściwej oceny i diagnozy, dokonywanej przez lekarza.

Tutaj można znaleźć wszelkie przydatne informacje na temat autyzmu. Dzięki zapoznaniem się z naszymi materiałami, dowiesz się, czego można spodziewać się w trakcie dokonywania oceny diagnostycznej. Jeśli nie jesteś zadowolony z jakiegokolwiek aspektu procesu diagnostycznego, możesz śmiało nam to zgłosić. Możesz również dowiedzieć się potrzebnych faktów na temat wsparcia, które można uzyskać po postawieniu diagnozy autyzmu u dziecka.

Wiemy, że może to być dla Ciebie bardzo niepokojący czas, jednakże ważne jest, abyś wiedział, że nie jesteś sam, a my jesteśmy tutaj po to, aby Ci pomóc. Nasza infolinia pomocy osobom autystycznym i ich rodzinom oferuje dostęp do potrzebnych informacji i porad, a także zapewnia odpowiednie wsparcie. Możemy również skierować Cię do lokalnych źródeł pomocy i ośrodków wsparcia.

Czy to jest autyzm?

Cechy autyzmu mogą różnić się w zależności od danej osoby. Jednakże, aby postawić u jakiejś osoby diagnozę autyzmu, taka osoba musi zazwyczaj mieć uporczywe trudności w komunikacji społecznej i interakcjach społecznych oraz ograniczone, powtarzające się wzorce zachowań, działań i zainteresowań, widoczne u nie już od okresu wczesnego dzieciństwa. Te dolegliwości są u takiej osoby uciążliwe do tego stopnia, że uniemożliwiają jej prawidłowe funkcjonowanie w życiu codziennym.

W niektórych przypadkach, małe dzieci mogą zostać zdiagnozowane jako autystyczne, już wtedy, gdy są bardzo młode (czyli w wieku około dwóch lat). Należy jednak pamiętać o tym, że nie każdy przypadek bywa diagnozowany już we wczesnym okresie życia pacjenta. Dość powszechne jest na przykład, że dziecko uzyskuje diagnozy autyzmu, dopóki nie stanie się starsze, a nawet dorosłe – szczególnie w sytuacjach, gdy nie ma trudności towarzyszących mu w uczeniu się.
Niektóre z głównych oznak faktu, że dziecko może być narażone na spektrum autyzmu, to:

– Nie zwracanie uwagi na rodziców lub inne osoby, obiekty lub zdarzenia. Wskazywanie na zabawki lub książki, albo na coś, co dzieje się w pobliżu (dziecko może w końcu to zrobić, ale później niż oczekiwano)
– Przeprowadzanie swoich działań w sposób powtarzalny, na przykład granie zawsze w tę samą grę w taki sam sposób lub wielokrotne rozkładanie zabawek w określonej kolejności.
– Brak odporności psychicznej na jakiekolwiek zmiany, czyli inaczej przywiązanie do jednakowego schematu
– Pojawienie się trudności z interakcjami społecznymi i komunikacją społeczną.
– Wykazywanie nienaturalnych zachowań – takich, jak na przykład gryzienie, szczypanie, kopanie, pica (umieszczanie elementów niejadalnych w jamie ustnej), lub dokonywanie samookaleczenia.

Pierwsze skierowanie na badania.
Wiele dzieci znajdujących się w spektrum autyzmu oraz ich rodzin ma szansę skorzysta
z odpowiedniej diagnozy i zrozumienia ich profilu potrzeb. Wyjaśnienie trudności, którymi takie dziecko zostało dotknięte, może przynieść im znaczną ulgę. Pierwsza diagnoza zapewnia również dostęp do informacji potrzebnych do uzyskania najbardziej odpowiedniego wykształcenia i usług.

Niektórzy ludzie wolą jednak nie dostać formalnej diagnozy autyzmu dla ich dziecka. Czasami rodzice czują, że ich dziecko będzie dokonać większego postępu, jeśli nie będzie myśleć o sobie jako o osobie niepełnosprawnej. Dla tych rodziców, wiedza na temat prawdopodobnej przyczyny słabych stron i trudności ich dziecka wydaje się być mało ważna. Porozmawiaj ze swoim lekarzem lub pielęgniarką. Umów się na wizytę u lekarza rodzinnego (lub pielęgniarki w przypadku małych dzieci). Weź ze sobą listę zachowań i cech, które sprawiają, że myślisz, że Twoje dziecko może być autystyczne. Przydatne może być też prowadzenie dziennika zachowań dziecka i pokazywanie go lekarzowi podczas jakichkolwiek spotkań w jego gabinecie.

Badanie metodą M-CHAT.
Jeśli dziecko jest w wieku przedszkolnym, to można przeprowadzić u niego diagnostyczny „screening” o nazwie M-CHAT (zmodyfikowana lista kontrolna dla autyzmu u małych dzieci). Taki sposób postępowania nie daje co prawda ostatecznej diagnozy, jednakże jest to sposób, wskazujący na to, czy dziecko może być autystyczne.
Inne narzędzia diagnostyczne są czasami dostępne w formie aplikacja on-line lub aplikacji na smartfony. Ich twórcy twierdzą również, że mogą one stanowić formę przesiewowych testów dla autyzmu. Zastosowanie badań przesiewowych lub innych narzędzi testowania jest potencjalnie problematyczne, ponieważ istnieje wiele czynników wpływających na rozwój dziecka i wiele innych warunków sensorycznych oraz warunków zdrowia fizycznego i psychicznego, które wymagają przeprowadzenia specjalistycznego dochodzenia. Zastosowanie takiego narzędzia nie powinno być zatem traktowane jako alternatywa dla prawidłowej oceny i diagnostyki pacjenta autystycznego.
Jeśli masz dziecko w wieku szkolnym, może być przydatne umówienie się na rozmowę z koordynatorem ze szkoły Specjalnych Potrzeb Edukacyjnych (SENCO) lub dodatkowe wsparcie dydaktyczne ze strony nauczycieli, aby omówić z nimi swoje obawy na temat dziecka. Odpowiednio przeszkolony personel medyczny może również zidentyfikować podobne zachowania i cechy, a także być w stanie zaoferować Ci konieczne wsparcie w dążeniu do rozpoznania dolegliwości Twojego dziecka.

Skierowanie

Gdy lekarz lub pielęgniarka środowiskowa będą przekonani o trudnościach Twojego dziecka, pacjenta należy następnie skierować do oceny formalnej (diagnozy). Być może trzeba będzie trochę poczekać, zanim rzeczywiście dojdzie do takiej oceny. W międzyczasie, Twoje dziecko może być określane w kontekście obecności u niego innych zespołów chorobowych, takich jak terapia mowy, terapia zajęciowa, bądź usługi z zakresu wsparcia edukacji. Eksperci specjalizujący się w tych dziedzinach mogą pomóc Ci w lepszym zrozumieniu indywidualnych potrzeb Twojego dziecka.

Dziecko autystyczne powinno być poddane interdyscyplinarnej ocenie diagnostycznej – czyli ocenie dokonywanej przez zespół specjalistów. Taki zespół może obejmować na przykład pediatrę, logopedę oraz psychologa.

Jeśli Twoje dziecko jest określane indywidualnie poprzez danych specjalistów, ważne jest, by byli oni doświadczeni w diagnozowaniu autyzmu.

Ocena lekarska dokonywana prywatnie

Prywatna diagnostyka lekarska jest pewną opcją, podczas której należy dodatkowo zapłacić za spotkanie z lekarzem. Jednakże, taka decyzja może znacznie zmniejszyć czas oczekiwania na diagnozę. Koszty wizyt prywatnych mogą znacznie się od siebie różnić – dlatego też dobrym pomysłem będzie zadzwonić do kilku usługodawców i zapytać o ich koszty, a następnie przeanalizować, co się opłaca i czy poszukiwana usługa jest w ogóle oferowana.

Niektóre władze lokalne nie chcą jednak przyjmować i uwzględniać wyników diagnoz prywatnych. Mogą oni domagać się rozpoznania dokonanego przez lekarza państwowej służby zdrowia (NHS), zanim zaczną świadczyć usługi dla Ciebie i Twojego dziecka. Z tego też powodu zalecamy pozostanie na liście oczekujących na ocenę NHS, nawet jeśli decydujemy się również na konsultacje prywatne.
Znajdź interesujące Cię usługi diagnostyczne w naszym Autism Services Directory, lub skontaktuj się z naszą infolinią na temat autyzmu.

Ocena diagnostyczna

Oto, czego można spodziewać się w dniu dokonywania oceny diagnostycznej, a także wkrótce potem.

W dniu dokonywania oceny diagnostycznej.

Profesjonaliści pracujący w zespole wielodyscyplinarnym mogą dokładnie ocenić każde dziecko osobno, a wyniki ich obserwacji są następnie zebrane przez lidera zespołu formułującego ostateczną diagnozę. Może to oznaczać, że trzeba będzie przejść przez kilka spotkań, a także że może upłynąć jakiś czas pomiędzy takimi spotkaniami.

Różni diagności będą stosować różne metody do diagnozowania autyzmu, ale są wytyczne, które powinny być zgodne dla ich wszystkich:

Narodowy Plan dla Dzieci Autystycznych (NAPC), mówiący, w jaki sposób powinny być przeprowadzane oceny zespołów wielodyscyplinarnych. Takie oceny powinny zawierać:

1. raporty ze wszystkich placówek edukacyjnych, gdzie uczęszczało dziecko (na przykład dane ze szkoły i z przedszkola),
2. szczegółowa historia rozwojowa i specyficzna historia rodzinna w związku z autyzmem,
3. obserwacje dokonywane w więcej niż jednym miejscu,
4. dokładna ocena funkcji poznawczych, komunikacji, zachowania i zdrowia psychicznego,
5. dokładna ocena potrzeb i mocnych stron wszystkich członków rodziny,
6. przeprowadzenie pełnego badania fizykalnego,
7. wykonanie badania i oceny dla innych warunków (w stosownych przypadkach).

Zespół diagnostów przeprowadzający takie badania powinien wyjaśnić przyczynę każdego testu lub oceny. Trzeba mieć dużo czasu, aby móc zadawać lekarzom wszelkie nurtujące nas pytania. Nie bój się prosić specjalistów o wyjaśnienie lub pomoc, jeśli tylko ich potrzebujesz.

Raport diagnostyczny

Profesjonalny diagnosta zapyta Cię, czy Ty sam nie uważasz, że Twoje dziecko jest autystyczne. Może to zrobić już w dniu dokonania oceny dziecka, a także przez telefon w późniejszym terminie lub w formie pisemnego sprawozdania, które wyśle do Ciebie pocztą.

Fachowe raporty diagnostyczne mogą być trudne do odczytania i zrozumienia ich przez człowieka spoza środowiska medycznego – sformułowania zastosowane w pewnych miejscach mogą być niejasne lub trudne do zrozumienia. Możesz zadzwonić do swojego diagnosty, aby porozmawiać z nim o jakichkolwiek częściach jego sprawozdania, które będą dla Ciebie niejasne.

Raport lekarski powinien dawać pacjentowi jednoznaczną diagnozę. Zwroty takie, jak „pacjenta ma tendencje autystyczne” nie są bardzo pomocne, ponieważ oznaczałoby to, że dziecko nie jest autystyczne, a ma jedynie pewne tendencje zachorowania na to schorzenie. Może to powodować problemy podczas próby dostępu do wsparcia terapeutycznego i usług, które są specyficzne dla autyzmu.

Bardzo ważnym jest, aby zrozumieć indywidualny profil potrzeb dziecka. Raport może powiedzieć, że dziecko prezentuje konkretny profil autyzmu, taki jak na przykład zespół Aspergera lub profil unikający jak również może dać konkretne zalecenia dotyczące wsparcia terapeutycznego.

Dowiedz się więcej o konkretnych profilach autyzm, a także o kryteriach diagnostycznych, narzędziach i najważniejszych podręcznikach na temat opisywanej choroby – w tym celu kliknij tutaj.

Wsparcie post-diagnostyczne

Dla rodziców dziecka autystycznego, otrzymanie oficjalnej diagnozy autyzmu może być bardzo trudne do pogodzenia się. Możesz starać się poradzić sobie z tą chorobą za pomocą bardzo małej wiedzy na jej temat – a możesz też postara się znaleźć nowe sposoby radzenia sobie z problemami. Niektórzy specjaliści oferują serwisy profesjonalnej pomocy rodzinom osób autystycznych, jednak to, co każdy z nich obejmuje, jest już kwestią zmienną. Może to oznaczać na przykład konieczność odbywania regularnych wizyt kontrolnych w celu stałego monitorowania postępów pacjenta lub telefonicznej porady odnośnie stanu zdrowia dziecka z autyzmem.

Dowiedz się więcej na temat wsparcia, jakie można uzyskać po postawieniu diagnozy. Poznaj również wytyczne, dotyczące opowiadania dziecku o otrzymanej przez niego diagnozie.

Jeśli nie zgadzasz się z postawioną przez lekarzy diagnozą.
Możesz zostać poinformowany, że Twoje dziecko nie znajduje się w spektrum autyzmu, lub może się okazać, że Twoje dziecko otrzyma diagnozę, z którą nie będziesz się zgadzał. W takich przypadkach możesz starać się o otrzymanie drugiej opinii – co oznacza, że ​​albo będziesz musiał wrócić do swojego lekarza rodzinnego, aby wyjaśnić mu, że nie jesteś zadowolony z diagnozy i poprosić go o skierowanie dziecka do innego miejsca, albo zapłacić za wykonanie oceny prywatnej.

Jeśli zdecydujesz się przystąpić do drugiej oceny, należy pamiętać, że lekarze mogą dojść do dokładnie tego samego wniosku, który zaprezentowała Twoja pierwsza diagnoza.

Skierowania do usługi trzeciorzędowej

Jeśli czujesz, że Twoje dziecko prezentuje wyjątkowo skomplikowany przypadek, możesz skierować swoje dziecko na usługi szkolnictwa wyższego lub poprosić o pomoc zespół, który wykonywał już podobne oceny trudnych przypadków (specjalistów wyższego poziomu opieki zdrowotnej), taki jak na przykład centrum badania autyzmu NAS Lorna Wing. Kwestie finansowania takich badań często mogą jednak znacznie opóźnić proces uzyskiwania drugiej opinii lekarskiej. Może się też okazać, że w Twojej okolicy może nie być żadnych usług trzeciorzędowych. W niektórych przypadkach odmawia się też przekazaniu rodzinie pacjentów funduszy na kolejne skierowania diagnostyczne.

Choroby podobne do autyzmu

Autyzm jest często diagnozowany obok współwystępowania innych warunków medycznych. Ważne jest, aby w każdej sytuacji wspierać chorych ludzi w taki sposób, który będzie spełniał wszystkie ich potrzeby – rozumiejąc przy tym, że potrzeby pacjentów autystycznych są bardzo różnorodne.

ADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder).

Większość osób z ADHD wykazuje spore trudności – zarówno z powodu znacznej nieuwagi, jak i z powodu pewnego rodzaju nadpobudliwości (czy impulsywności). Dla niektórych osób z ADHD, ich trudności znajdują się głównie tylko w jednym z tych dwóch obszarów. ADHD ma wpływ na całe życie danej osoby, w tym na jej funkcjonowanie w obrębie szkoły, pracy i w związkach. ADHD ma tendencję do pojawiania się w rodzinach, a większość dzieci, u których go zdiagnozowano, uzyskuje swoją diagnozę w wieku od sześciu do dwunastu lat.
Nie może być wątpliwości, dotyczących powiązań pomiędzy ADHD i autyzmem.

Dowiedz się więcej na ADDISS, YoungMinds, Fundacji ADHD i ADDUK (informacja udzielana jest na miejscu przez dorosłych ludzi z ADHD).

Upośledzenie słuchu

NHS oferuje przesiewowe badania słuchu zaprojektowane dla noworodków w pierwszych kilku tygodniach życia. Pamiętajmy, że wczesna diagnoza choroby zwiększa szanse takich pacjentów na możliwość prowadzenia dobrej komunikacji i prawidłowy rozwój języka. Niektóre osoby z autyzmem mają trudności z przetwarzaniem informacji sensorycznej. Jeśli Ty lub osoba, którą się opiekujesz, jesteście wrażliwi na jakikolwiek hałas, warto umówić się na badanie słuchu, przeprowadzane przez lekarza rodzinnego.

Eksperci, którzy specjalizują się w leczeniu autyzmu i upośledzenia słuchu nie zawsze zgadzają się na użycie najlepszych rozwiązań. Jednakże, wielu specjalistów zajmujących się tymi dolegliwościami, wykazało, że gdy rodzice zaczną uczyć swoje dzieci języka migowego na wczesnym etapie ich rozwoju, może to pomóc w łatwiejszym komunikowaniu się oraz pomóc w uczeniu się, gdy już dorosną.

Zespół Downa

Zespół Downa jest stanem, który pozostaje u danej osoby przez całe życie. Ten stan powoduje znaczne opóźnienia takiej osoby w zakresie nauki i ogólnego rozwoju. Takich dolegliwości nie można wyleczyć, ale osoby z zespołem Downa mogą być odpowiednio wspierane, aby mogły prowadzić szczęśliwe i samodzielne życia.

Większość rodziców dowiaduje się, że ich dziecko ma zespół Downa, zaraz po jego urodzeniu. Omawiana choroba występuje dlatego, ponieważ komórki niektórych niemowląt zawierają dodatkowy chromosom, oznaczony numerem dwadzieścia jeden.

Wszystkie osoby z zespołem Downa będą miały pewne trudności z uczeniem się. Dzieci z zespołem Downa co prawda uczą się chodzić, mówić i samodzielnie korzystać toalety, ale osiągają dane etapy rozwojowe znacznie później w stosunku do dzieci, które nie mają zespołu Downa. Tacy pacjenci mogą łatwiej nauczyć się komunikacji wizualnej (podobnie, jak wielu ludzi znajdujących się w spektrum autyzmu) i nauczyć się łatwiej rozmawiać, jeśli główne słowa używane w komunikacji będą zapisane, a nie tylko wypowiedziane na głos.

Dysleksja

Dysleksja oznacza specyficzne trudności w uczeniu się, które utrzymują się przez całe życie danej osoby, wpływając głównie na jej rozwój umiejętności językowych oraz umiejętności z nimi związanych. Wpływa to na przykład na sposób przetwarzania informacji, przechowywanie danych oraz jest związane z problemami pamięci, szybkością przetwarzania danych, opóźnioną percepcją czasu, zaburzeniami organizacji i kłopotami w sekwencjonowaniu.

Dyspraksja

Powstanie dyspraksji utożsamia się ze sposobem, w jaki mózg przetwarza informacje, co skutkuje tym, że pewne wiadomości nie są przekazywane prawidłowo lub nie są w pełni przekazywane. Wpływa to na przykład na umiejętność zaplanowania tego, co chce się robić i jak należy to zrobić, jak również wiąże się bezpośrednio z problemami percepcji, języka i myśli. Dyspraksja czasami występuje rodzinnie.

Osoby autystyczne często mają trudności z zachowaniem pełnej koordynacji motorycznej, a jeśli wpływają one znacząco na funkcjonowanie takiego człowieka, może być dla niego również podana formalna diagnoza obecności dyspraksji. Podobnie, jak w przypadku autyzmu, osoby z dyspraksją mogą być nadmiernie lub niedostatecznie wrażliwe na pewne bodźce czuciowe.

Padaczka

Padaczka jest stanem, w którym dana osoba ma tendencję do drgawek, które rozpoczynają się w mózgu. Może wystąpić bardzo wiele różnych rodzajów napadów epileptycznych, a ta choroba może dotknąć każdego i to w każdym wieku.

Stwierdzono, że około jedna osoba na sto cierpi z powodu padaczki. Osoby z autyzmem charakteryzują się podwyższonym ryzykiem wystąpienia takich objawów, a pomiędzy dwadzieścia a czterdzieści procent z nich faktycznie ma padaczkę. Prawdopodobieństwo pojawienia się takich objawów rośnie stopniowo wraz z wiekiem pacjenta autystycznego.
Niektóre zachowania związane z autyzmem mogą wyglądać jak napady padaczki, na przykład uporczywe wpatrywanie się w jeden punkt lub powtarzające się nieskoordynowane ruchy. Wszelkie wątpliwości w tej materii powinny jednak zostać dokładnie przebadane przez specjalistę.
Znajdź więcej informacji na temat padaczki, korzystając z materiałów udostępnianych przez stowarzyszenie Epilepsy Society, a także zapoznając się z zarządzaniami na temat padaczki u osób znajdujących się w spektrum autyzmu.

Zespół płodu przeciwskurczowego (FACS).

Zespół płodu przeciwskurczowego (FACS) może mieć miejsce wtedy, gdy kobieta przyjmuje leki przeciwko padaczce (na przykład leki przeciwdrgawkowe) w czasie trwania jej ciąży. Jednakże, nie każde dziecko, które jest narażone na działanie tych leków, faktycznie będzie miało FACS. Dziecko z FACS może mieć opóźnienie w rozwoju mowy i języka lub może mieć trudności z interakcjami społecznymi, pamięcią i uwagą. Niektóre z takich dzieci mogą mieć również inne warunki chorobowe, takie jak na przykład rozszczep kręgosłupa. Wiele dzieci z FACS otrzymuje również diagnozę autyzmu.

Zespół łamliwego chromosomu X

Zespół łamliwego chromosomu X jest najczęstszą znaną przyczyną dziedzicznych trudności w uczeniu się. Schorzenie dotyka jednego spośród czterech tysięcy mężczyzn lub chłopców i jedną na sześć tysięcy kobiet lub dziewcząt. Ludzie z zespołem łamliwego chromosomu X mogą mieć łagodne do ciężkich trudności w uczeniu się. Rozwój ich mowy i języka może być opóźniony, a takie osoby mogą doświadczać wzmożonego lęku w sytuacjach społecznych.

Zachowania związane z zespołem łamliwego chromosomu X mogą zawierać krótki czas koncentracji, impulsywność, nadaktywność, niechęć do kontaktu wzrokowego, trudności związane z innymi ludźmi, potrzebę stałego grona znajomy, powtarzalne schematy mowy oraz trzepotanie rąk lub gryzienie dłoni. Niektóre z takich objawów są dość podobne do problemów, które mogą wystąpić u osób z autyzmem. Jednakże, autyzm i zespół łamliwego chromosomu X stanowią dwie różne diagnozy. Niektórzy pacjenci spotykają się jednak z rozpoznaniem ich obu.

Hiperleksja

Hiperleksja charakteryzuje się intensywną fascynacją literami lub cyframi, a w przypadku młodszych ludzi ich umiejętność czytania może sięgać daleko poza ich wiek. Ludzie z hiperleksją mogą mieć jednak pewne trudności ze zrozumieniem języka werbalnego i interakcji towarzyskich z nimi związanych. Dowiedz się więcej na temat hiperleksji w Wielkiej Brytanii – w tym celu kliknij tutaj.

Trudności w uczeniu się

Osoby z autyzmem mogą mieć różne „stopnie” trudnościami w uczeniu się, które mogą mieć wpływ na wszystkie aspekty ich życia – począwszy od nauki w szkole, poprzez wiedzę na temat tego, jak samodzielnie zachować higienę, aż po przygotowywanie posiłków. Niektórzy ludzie z takimi zaburzeniami będą mogli żyć w zasadzie zupełnie niezależnie – choć mogą oni potrzebować pewnego stopień poparcia ich osiągnąć – podczas gdy inni mogą wymagać ustawicznego, ciągłego wsparcia specjalisty. Osoby z rozpoznaniem zespołu Aspergera zwykle nie mają trudności w uczeniu się, ale wciąż mogą mieć szczególne trudności w nauce, takie jak na przykład dysleksja.

Zaburzenia komunikacji społecznej

Ta diagnoza może być podawana wtedy, gdy jakaś osoba wykazuje pewne autystyczne aspekty komunikacji i interakcji społecznych, ale jednocześnie nie wykazuje ograniczonych, powtarzających się wzorców zachowań, zainteresowań i aktywności.

Osoby z zaburzeniami komunikacji społecznej będą miały znaczne trudności z komunikacją werbalną i niewerbalną, które nie mogą być wyjaśnione przez niski poziom zdolności poznawczych. Tacy ludzie będą również mieli trudności w uczeniu się i używaniu języka mówionego i pisanego; często też będą udzielali niewłaściwych odpowiedzi w rozmowie. Z tego też powodu, stosunki społeczne, osiągnięcia akademickie i zawodowe spełnienie takich ludzi mogą być znacznie ograniczone.

Niedowidzenie

Zaburzenia widzenia są „głębokim, stałym zmniejszeniem lub zupełnym brakiem wizji, których nie można skorygować za pomocą okularów lub soczewek kontaktowych”. Dziecko może mieć zaburzenia widzenia już w pierwszych miesiącach życia, zanim będzie można zdiagnozować u niego autyzm. Może być też tak, że dziecko rozpocznie życie jako osoba dobrze widząca, ale później straci wzrok. Niektórzy ludzie tracą też wzrok poprzez dokonanie samookaleczenia. Obecnie brak jest jakichkolwiek opublikowanych narzędzi do diagnozowania autyzmu u osób z wadami wzroku.

Nie wiemy, ile osób z autyzmem będzie miało zaburzenia widzenia. Same dolegliwości ze wzrokiem mają dość niską zachorowalność – a zatem również zaburzenia widzenia i autyzm muszą mieć bardzo niską zachorowalność.

Jednakże, dla zainteresowanych osób, dla ich rodzin oraz dla praktyków pracujących z nimi, wpływ jest zaburzeń ze wzrokiem jest czymś bardzo ważnym. Gdy zaburzenia widzenia i autyzm występują jednocześnie, nie jest to kwestia tylko zsumowania się wpływu dwóch niepełnosprawności – wpływ dolegliwości jest bowiem znacznie większa, ponieważ trudności wynikające z każdej niepełnosprawności współdziałają ze sobą.

Osoby autystyczne, którzy mają zaburzenia, wykazują bardzo indywidualne cechy, zdolności i potrzeby. Dlatego też powszechnie stosowane metody leczenia nie zawsze będą dla każdej osoby tak samo odpowiednie.

Fakty i mity na temat autyzmu

PRAWDA

Chociaż ponad siedemset tysięcy ludzi w Wielkiej Brytanii jest osobami autystycznymi (co stanowi więcej niż jedną na sto osób), ich kondycja społeczna często jest powszechnie (i negatywnie) postrzegana jako fałszywa. Ten brak zrozumienia może utrudniać ludziom znajdującym się w spektrum autyzmu uznanie swojego stanu zdrowia oraz uzyskanie dostępu do takiego wsparcia, jakiego potrzebują. Występujące w tej kwestii nieporozumienia mogą prowadzić do tego, że niektóre osoby z autyzmem będą czuły się odizolowane od reszty społeczeństwa i nieakceptowane. W skrajnych przypadkach, może to również prowadzić do nadużyć w stosunku do takich osób oraz do ich zastraszania.

PRAWDA

Autyzm występuje częściej niż u jednej na sto osób – jest to fakt, który podawaliśmy już wielokrotnie. Ponad siedemset tysięcy ludzi w samej tylko Wielkiej Brytanii jest osobami autystycznymi, co oznacza, że ​​2,8 miliona osób ma chociaż jednego krewnego znajdującego się w spektrum autyzmu.

MIT

Ludzie mają tendencję do „wyrastania” z choroby autystycznej w wieku dorosłym – nieprawda. Jest to stan, który pozostaje danej osobie na całe życie. Wszystkie dzieci z autyzmem stają się w konsekwencji osobami dorosłymi z autyzmem.

PRAWDA

Autyzm ma wpływ zarówno na chłopców, jak i na dziewczęta – to prawda. Istnieje mylne przekonanie, że autyzm jest po prostu stanem, w jakim mogą znaleźć się wyłącznie mężczyźni. To z kolei jest przekonanie fałszywe.

PRAWDA

Niektóre osoby z autyzmem nie mówią (czyli nie posługują się językiem werbalnym) – prawda. Niektóre osoby z autyzmem pozostają niewerbalne, ale nadal mogą komunikować się za pomocą innych środków. Jednakże, pamiętajmy o tym, że autyzm jest stanem mającym określone spektrum objawów, więc każda osoba autystyczna jest inna.

MIT

Autyzm jest problemem zdrowia psychicznego – nic bardziej mylnego. Autyzm jest po prostu pewnym upośledzeniem rozwojowym. W obrębie obydwu z wymienionych stanów istnieje radykalna różnica odnośnie tego, w jaki sposób działa nasz mózg. Osoby z autyzmem mogą mieć dobry stan zdrowia psychicznego lub mieć jakieś problemy ze zdrowiem psychicznym, podobnie jak każdy inny człowiek.

MIT

Wszyscy ludzie z autyzmem są geniuszami – nieprawda. Niemal połowa wszystkich osób z rozpoznaniem autyzmu może mieć spore również trudności z uczeniem się. Z kolei inne osoby autystyczne mają IQ średniej wysokości, aż do wysokości powyżej średniej. Zdolności sawantyczne, czyli posiadanie niezwykłej pamięci lub innych niezwykłych umiejętności, są bardzo rzadkie.

MIT

Każda osoba z zaburzeniami rozwojowymi jest nieco autystyczna – nieprawda. Podczas, gdy wszyscy mogą wykazywać pewne cechy autystyczne lub zachowania, osoba, u której zdiagnozowano autyzm, musi stale wykazywać pewne zachowania we wszystkich różnych obszarach umysłowych. Zatem takie cechy, jak zamiłowanie do nadmiernej rutyny, dobra pamięć lub bycie wyjątkowo nieśmiałym, nie czynią człowieka „trochę autystycznym”.

Fakty oraz historia na temat autyzmu

Fakty i statystyki dotyczące autyzmu obejmują między innymi dane na temat tego, jak wiele osób z autyzmem znajduje się w Wielkiej Brytanii, jak wiele osób z autyzmem ma trudności w uczeniu się, jaki jest podział zachorowalności na autyzm według płci oraz jak prezentuje się historia badań autyzmu. Warte zasygnalizowania są również niektóre wspólne mity i fakty na temat tej choroby.

W jaki sposób autyzm wpływa na dzieci i na dorosłych oraz na ich rodziny?

Terminu „autyzm” stosuje się do opisania wszystkich profili diagnostycznych związanych ze spektrum tej choroby – w tym do opisu zespołu Aspergera oraz zespołu patologicznego unikania (PDA).

Fakty i statystyki na temat autyzmu:

– Bez odpowiedniego zrozumienia ze strony społeczeństwa, osoby z autyzmem i ich rodziny są narażone na ryzyko odcięcia od społeczności i na rozwój problemów ze zdrowiem psychicznym.
– Autyzm jest znacznie bardziej powszechny, niż wydaje się wielu ludziom. W samej tylko Wielkiej Brytanii istnieje około siedemset tysięcy ludzi, znajdujących się w obrębie spektrum autyzmu – stanowi to więcej niż jedna osoba na sto. Jeśli wziąć pod uwagę rodziny takich osób, autyzm jest częścią codziennego życia dla 2,8 milionów osób.
– Autyzm dotyka nie tylko dzieci. Dzieci autystyczne mogą wyrosnąć na dorosłych z autyzmem.
– Autyzm bywa rodzajem ukrytej niepełnosprawności – nie zawsze można od razu stwierdzić, czy ktoś jest autystyczny.
– Podczas, gdy sam autyzm jest nieuleczalny, zastosowanie prawidłowego wsparcia w odpowiednim czasie może spowodować ogromną różnicę w życiu takich ludzi.
– Dla trzydziestu czterech procent dzieci znajdujących się w spektrum autyzmu najgorszą rzeczą jest normalne funkcjonowanie w szkole.
– Rodzice sześćdziesięciu trzech procent dzieci w spektrum autyzmu nie są w stanie uwierzyć, że najlepszym wsparciem dla ich dzieci jest szkoła specjalna.
– Siedemnaście procent dzieci autystycznych zostało z jakiegoś powodu zawieszonych w swojej szkole. Czterdzieści osiem procent z nich zostało zawieszonych trzy lub więcej razy, a cztery procent z nich zostało wydalonych ze swojej szkoły jeden lub więcej razy.
– Siedemdziesiąt procent dorosłych z autyzmem uważa, że nie potrzebują oni żadnej pomocy ze strony opieki społecznej. – – – —— Siedemdziesiąt procent dorosłych z autyzmem powiedziało nam również, że większe wsparcie stanowiłoby dla nich poczucie mniejszej izolacji społecznej.
– Co najmniej u jednej na trzy osoby dorosłe z autyzmem występują poważne problemy ze zdrowiem psychicznym z powodu braku odpowiedniego wsparcia terapeutycznego.
– Tylko szesnaście procent dorosłych osób z autyzmem w Polsce jest w stanie pracować w pełnym wymiarze czasu pracy zarobkowej, a tylko trzydzieści dwa procent z nich jest w stanie wykonywać jakąkolwiek pracę zawodową.
– Tylko dziesięć procent dorosłych osób z autyzmem otrzymuje odpowiednie wsparcie w kontekście zatrudnienia, ale tylko pięćdziesiąt trzy procent z tych osób twierdzi, że tego chce.

Płeć a autyzm

Ta sekcja bada niektóre z zagadnień związanych z autyzmem i płcią, w tym pomysły na temat tego, dlaczego mężczyźni i chłopcy mają diagnozowany autyzm częściej, niż kobiety i dziewczęta.

„Autyzm jest bardziej zróżnicowanym schorzeniem, niż początkowo sądzono. Nowe pomysły na temat tej choroby są przedstawiane na co dzień. W rzeczywistości, jest to przypadek, o którym śmiało można powiedzieć, że „im więcej o nim wiemy, tym mniej o nim wiemy”. Dotyczy to w szczególności kwestii, w jaki sposób płeć danej osoby wpływa na ryzyko pojawienia się u niej autyzmu.”

Jaki jest podział ze względu na płeć w rozpoznaniach z zakresu autyzmu?

Przeprowadzone statystyki pokazują wyraźnie, że coraz więcej mężczyzn i chłopców jest diagnozowanych jako autystycznych, w porównaniu do kobiet i dziewcząt z diagnozą autyzmu. Różne badania, wraz z tymi niepotwierdzonymi, określają stosunek zachorowalności mężczyzn do kobiet w zakresie od dwa do jednego, aż do szesnaście do jednego.

– 2009: Badanie Brugha osób dorosłych żyjących w gospodarstwach domowych na terenie całej Anglii. Badacze odkryli, że 1,8% badanych mężczyzn i chłopców miało diagnozę autyzmu, w porównaniu do 0,2% kobiet i dziewcząt.
– Hans Asperger myślał, że żadne kobiety ani dziewczęta nie zostały dotknięte zespołem chorobowym, który opisał w zaburzeniach psychicznych wieku dziecięcego (1944), choć dowody kliniczne, które później opracował, spowodowały zmianę tego myślenia.
– W 1943 roku, Leo Kanner zauważył, że w badaniu małej grupy dzieci z autyzmem było cztery razy więcej chłopców, niż dziewczynek.
– W 1993 roku, w znacznie większym badaniu dzieci z zespołem Aspergera w szkołach ogólnodostępnych w Szwecji, Ehlers i Gillberg, określono ten sam stosunek chłopców do dziewcząt na cztery do jednego.
– W 2015 roku, stosunek mężczyzn do kobiet, które korzystały z usługi NAS dla osób dorosłych, wynosił około trzy do jednego, a u tych, którzy używali szkół NAS, wynosił on około pięć do jednego.
– Lorna Wing w swoim artykule na temat stosunków płciowych autyzmu we wczesnym dzieciństwie, stwierdziła, że wśród ludzi z „autyzmem wysokofunkcjonującym” lub z zespołem Aspergera było aż piętnaście razy więcej mężczyzn i chłopców, niż kobiet i dziewcząt, natomiast u osób z trudnościami w uczeniu się stosunek mężczyzn i chłopców do kobiet i dziewcząt wynosił około dwa do jednego.

Może to sugerować, że kobiety i dziewczęta są mniej narażone na rozwój autyzmu, kiedy nie są one bardziej poważnie osłabione. Alternatywnie może to sugerować, że kobiety i dziewczęta z wysoko funkcjonującym autyzmem nie zostały odpowiednio zdiagnozowane, w porównaniu do mężczyzn i chłopców.

Czy autyzm jest trudniejszy do zdiagnozowania u kobiet i dziewcząt?
Kobiety i dziewczęta z zespołem Aspergera mogą być lepsze w maskowaniu ich trudności, aby dopasować się do swoich rówieśników. Wykazują one także bardziej równomierny ogólny profil umiejętności społecznych. Attwood (2000), Ehlers i Gillberg (1993) oraz Wing (1981) spekulowali, że wiele kobiet i dziewcząt z zespołem Aspergera jest pomijanych w diagnostyce – dlatego też po prostu brakuje odpowiednich statystyk na ich temat, chociaż są one również potrzebujące diagnozy i wsparcia.

Może to być spowodowane tym, że kryteria diagnostyczne dla zespołu Aspergera są oparte na zachowaniu mężczyzn i chłopców, którzy są często bardziej zauważalnie „inny” lub uciążliwi, niż kobiety i dziewczęta z tymi samymi podstawowymi deficytami.

Gould i Ashton-Smith (2011) twierdzą, że ponieważ kobiety i dziewczęta ze spektrum autyzmu mogą przedstawiać się inaczej niż mężczyźni i chłopcy, powinny zostać zmienione pytania diagnostyczne, stosowane w celu identyfikacji niektórych kobiet i dziewcząt z autyzmem, które mogłyby być pominięte z powodu nieprawidłowo przeprowadzonego wywiadu. Doktor Judith Gould omówiła zagadnienie zbyt późnej diagnozę i błędnej diagnozy u kobiet w Woman Hour w BBC Radio w dniu 4 w grudnia 2016 roku.

W centrum leczenia autyzmu Lorna Wing Centrum The National Autistic Society, podstawowy nacisk kładzie się na przejawy różnych zachowań w autyzmie, które widać u kobiet i dziewcząt w porównaniu z mężczyznami i chłopcami. W Centrum obserwuje się stały wzrost liczby kobiet i dziewcząt, o których mowa w diagnostyce autyzmu, co sugeruje historyczne uprzedzenia wobec mężczyzn i chłopców w kryteriach diagnostycznych dla autyzmu.

Podobnie, jak w przypadku mężczyzn i chłopców, diagnoza jest punktem wyjścia dla zapewnienia odpowiedniego wsparcia dla kobiet i dziewcząt znajdujących się w spektrum autyzmu. Odpowiednio sformułowana terminowa diagnoza może pomóc w uniknięciu wielu trudności, których doświadczają takie osoby w ciągu całego ich życia.

W jaki sposób autyzm przedstawia się inaczej u kobiet i dziewcząt?
Gould i Ashton-Smith (2011) zidentyfikowali inny sposób, w który mogą być diagnozowane dziewczęta i kobiety z podejrzeniem autyzmu. Mogą one dotyczyć następujących kwestii: zrozumienie społeczne, komunikacja społeczna, wyobraźnia społeczna, która jest silnie związana z rutyną, rytuałami i interesami partykularnymi. Pewne przykłady podano poniżej.

Maskowanie objawów

Dziewczyny są bardziej zdolne do naśladowania działań społecznych dzięki późniejszemu naśladowaniu, ponieważ potrafią uważnie obserwować inne dzieci i kopiować ich zachowanie. Dotyczy to zwłaszcza zdolności do maskowania objawów syndromu Aspergera (polecamy zapoznać się z opracowaniem Zespół Aspergera i dziewczęta, którego autorem jest Tony Attwood. Książkę wydano w 2007 roku).

Częstsze interakcje społeczne

Dziewczęta często są bardziej świadome przynależności do jakiejś grupy i odczuwają silną potrzebę interakcji społecznych. Biorą one udział w grze społecznej, ale często są w niej prowadzone (kierunkowane) przez swoich rówieśników, zamiast samodzielnie inicjować kontakty społeczne. Dziewczęta generalnie są bardziej ukierunkowane społecznie, dlatego też wiele z nich ma jednego szczególnego przyjaciela.

Podleganie większym oczekiwaniom społecznym

W naszym społeczeństwie, oczekuje się, że dziewczęta będą wykazywały silne zainteresowanie społeczne w zakresie inicjowania i podtrzymywania komunikacji. Dlatego też dziewczęta często są postrzegane jako osoby ułatwiające innym ogólną komunikację społeczną. Idea społecznej hierarchii oraz komunikowanie się z osób o różnym statusie społecznym może być problematyczne dla dziewcząt z zespołem Aspergera, dlatego też takie dziewczyny często mają pewne problemy w interakcjach ze swoimi nauczycielami.

Mając więcej aktywnych sfer wyobraźni, dziewczyny częściej angażują się w określone gry społeczne. Zgromadzone w tej materii dowody wskazują też na to, że dziewczynki mają więcej aktywnych sfer wyobraźni i mogą w większym stopniu udawać jakąś grę (Knickmeyer, Baron-Cohen, 2008). Wiele z nich posiada bardzo bogatą i skomplikowaną sferę baśniowego świata wyimaginowanych przyjaciół. Dziewczęta często są skłonne uciekać do świata fikcji, w których żyją rozmaite postacie nierzeczywiste, na przykład, wróżki i czarownice.

Posiadanie zainteresowań, które są podobne do zainteresowań innych dziewcząt

Zainteresowania dziewcząt znajdujących się w widmie autyzmu często są bardzo podobne do tych wykazywanych przez inne dziewczęta. Są to na przykład zwierzęta, konie, literatura klasyczna – i dlatego też zainteresowania takich osób często nie są postrzegane jako nietypowe.

Nie ma zazwyczaj jakichś szczególnych zainteresowań, które odróżniałyby takie dziewczęta od ich rówieśników. Jednakże, istnieje coś, co jest typowe dla dziewcząt i kobiet z omawianymi zaburzeniami. Są to jakość i intensywność tych zainteresowań. Wiele z takich osób obsesyjnie ogląda telenowele i ma intensywne zainteresowanie gwiazdami telewizji i innymi sławnymi osobami.

Obecność powtarzalnych zachowań i specjalnych zainteresowań jest jednym z kluczowych kryteriów diagnostycznych dla zaburzeń ze spektrum autyzmu. Jest to zatem kluczowy obszar, w którym sposoby diagnozowania chłopców i mężczyzn z autyzmem przysłaniają problem takiej diagnostyki w stosunku do kobiet i dziewcząt.

W jaki sposób określone ramy diagnostyczne mogą zminimalizować te różnice?

Obowiązujące obecnie międzynarodowe kryteria diagnostyczne autyzmu (według ICD-10) nie obejmują przykładowych rodzajów trudności, doświadczanych przez kobiety i dziewczęta.

Aby rozpoznać różne zachowania, ważne jest, aby przyjąć o wiele szerszą perspektywę dotyczącą wymiarów zachowań społecznych, komunikacji i wyobraźni w uzupełnieniu do szczególnych zainteresowań i rutynowych zachowania.

Kobiety i dziewczęta uczą się działać w warunkach społecznych. Niedoświadczeni diagności mogą dostrzec kogoś, kto będzie prowadził normalne rozmowy i kto będzie korzystał z odpowiednich emocji i gestów – a zatem uzna takiego kogoś za osobę, która nie spełnia kryteriów autyzmu, określonych w międzynarodowych systemach klasyfikacyjnych. Dlatego właściwa diagnoza zostaje pominięta.
Właściwa diagnoza i pełna ocena potrzeb konkretnego pacjenta wymaga więcej niż jednej wizyty kontrolnej. Postawienie prawidłowej diagnozy staje się możliwe tylko poprzez zadawanie odpowiednich pytań, wzięcie pod uwagę historii rozwoju i obserwowanie danej osoby w różnych ustawieniach.

Dzięki temu staje się jasne, że dana jednostka przyjęła określoną rolę społeczną, która opiera się na jej intelekcie, a nie intuicji społecznej. Fakt, że dziewczęta z nierozpoznanym autyzmem są w stanie pieczołowicie kopiować jakieś zachowania, nie wydaje się być odbierany za sygnał autyzmu: a zatem wszelkie problemy społeczne i komunikacyjne, które posiadają takie osoby, również mogą być pomijane. To naśladowanie w celu stłumienia autystycznego zachowania bywa dla takich osób bardzo męczące. Być może w wyniku tego są obecne bardzo wysokie statystyki kobiet z problemami zdrowia psychicznego (Dale Yaull-Smith, 2008).

Inne teorie wyjaśniające podział płci w odniesieniu do diagnostyki autyzmu.

Przesadne podkreślanie normalnych różnic występujących pomiędzy płciami.

Inna teoria mówi z kolei, że nierównowaga częstotliwości diagnozowania autyzmu w zależności od płci pacjenta opiera się na dowodach, że w populacji ogólnej kobiety i dziewczęta mają lepsze umiejętności werbalne, podczas gdy mężczyźni i chłopcy skupiają się głównie na zadaniach wzrokowo-przestrzennych (Wing, 1981). Zgodnie z założeniami tej teorii, nie może być neurologicznych podstaw do tego, by autyzm mógł być interpretowany jako przesadzanie w „normalnych” różnicach płciowych.

Jednakże, pewną rolę mogą również odgrywać różnice wynikające z czynników środowiskowych i społecznych. Dotyczą one przede wszystkim określonych zdolności reprezentowanych przez ogół mężczyzn i chłopców oraz kobiet i dziewcząt. Oznacza to, że nie ma bezpośredniej analogii, którą można by przeprowadzić pomiędzy słabszymi umiejętnościami werbalnymi chłopców i częstszym występowaniem autyzmu u mężczyzn i chłopców.

Profesor Simon Baron Cohen i Instytut Badawczy Autyzmu (ARC) opracowali teorię autyzmu,biorącą pod uwagę charakterystyczną budowę mózgu mężczyzny, która ma wpływ na częstotliwość zachorowalności mężczyzn na omawianą chorobę (2002). Stworzona przez badaczy teoria odnosi się do myślenia o ogólnych różnicach pomiędzy płciami w obrębie wymiarów empatyczności i wymiaru współczucia z innymi ludźmi. Teoria ta jest przydatna w kształtowaniu percepcji społecznej na temat charakteryzowanej tu choroby.

W 1964 roku, Bernard Rimland podkreślił, że – ogólnie rzecz biorąc – mężczyźni i chłopcy są bardziej podatni na uszkodzenia organiczne, niż kobiety i dziewczęta (czy to występujące przez chorobę dziedziczną, poprzez nabytą infekcję, czy przez jeszcze inne warunki). Ponieważ obecnie niemal powszechnie przyjmuje się, że istnieje jakaś organiczna przyczyna autyzmu, to nie powinno być zatem zaskoczeniem, że mężczyźni i chłopcy są bardziej narażeni na zachorowanie, niż dziewczęta i kobiety.

Wyjaśnienie wpływu genetycznego

W ostatnich latach, naukowcy zajmujący się badaniem autyzmu przedstawili wyjaśnienie różnic genetycznych, występujących u kobiet i dziewcząt z rozpoznaniem autyzmu, w porównaniu z liczbą mężczyzn i chłopców z omawianym schorzeniem.

David H, Skuse zasugerował, że gen (lub geny) odpowiedzialne za powstawanie autyzmu są zlokalizowane w chromosomie X. Dziewczęta dziedziczą chromosomy X od obojga rodziców, natomiast chłopcy dziedziczą tylko jeden z nich od swoich matek. Hipoteza Skuse zakładała, że chromosom X, który dziewczynki dziedziczą od swoich ojców, zawiera pewien specyficzny gen, który „chroni” dziecko przed zachorowaniem na autyzm – dlatego też dziewczęta miałyby być mniej narażone na rozwój tego stanu, niż chłopcy.

Teoria ta została wykorzystana w celu wspierania badań na temat zespołu Aspergera, ponieważ ​autyzm i zespół Aspergera znajdują się na krańcu spektrum zachowań związanych zazwyczaj z dolegliwościami mężczyzn i chłopców. Takie zachowania mogą być zwykle bardzo przydatne w różnych dziedzinach życia, takich jak inżynieria i nauka, gdzie dbałość o szczegóły i determinacja działania mogą być cenniejsze, niż umiejętności społeczne.

Z kolei Schopler (1987) przedstawił kilka możliwych mechanizmów przekazywania autyzmu poprzez chromosom X związany z płcią, a także wypowiedział się w odniesieniu do przesyłania autosomalnego (to jest dziedziczenia z udziałem chromosomów nie-płciowych).

Są to jednak wyłącznie modele teoretyczne, a naukowcy wciąż są bardzo daleko od możliwości jednoznacznej identyfikacji prostej przyczyny genetycznego powodowania autyzmu. Jest jednak wysoce prawdopodobne, że będzie można znaleźć kilka genów w różnych chromosomach, które mogą być związane z autyzmem. Oznacza to tym samym, że teoria zaproponowana przez Skuse, a oparta na chromosomie X, sama w sobie nie może stanowić pełnego obrazu problemu.

Przyczyny i leczenie autyzmu

Jakie są przyczyny wystąpienia u danej osoby autyzmu?

Dokładna przyczyna pojawienia się autyzmu wciąż jest badana. Badania nad przyczynami omawianej choroby sugerują, że za różnice w rozwoju osób autystycznych może być odpowiedzialna kombinacja czynników genetycznych i środowiskowych. Autyzm nie jest spowodowany przez wychowanie danego człowieka ani przez jego sytuację społecznej – nie powstaje również w żadnym stopniu z winy jakiejś osoby.

Czy istnieje jakieś lekarstwo na autyzm?

Nie istnieje coś, co można by nazwać „lekarstwem” na autyzmu. Istnieje jednak szereg strategii i podejść terapeutycznych. Są to naukowo opracowane metody, umożliwiające pacjentom autystycznym naukę i rozwój – dlatego też są one bardzo pomocne dla osób borykających się z autyzmem.

Jak możesz pomóc osobie autystycznej?

Możesz pomóc osobom z autyzmem i ich rodzinom poprzez:
szerzenie zrozumienia dla autyzmu – zapisz się do naszej kampanii wsparcia informacyjnego na temat autyzmu, dotacje i finansowanie badań – dzięki czemu możemy w dalszym ciągu dawać milionom ludzi ważne informacje i porady na temat wsparcia pacjentów autystycznych,
wolontariat w jednej z naszych szkół, centrów opieki lub biur zajmujących się pomocą ludziom z autyzmem, fundraising (pozyskiwanie funduszy i środków materialnych) dla naszego stowarzyszenia.

Autyzm diagnoza

Diagnoza jest formalną identyfikacją pacjenta z autyzmem. Jest dokonywana zwykle przez multidyscyplinarny zespół diagnostyczny, w którym często uczestniczy logopeda, pediatra, psychiatra i / lub psycholog.

Korzyści z prawidłowo postawionej diagnozy autyzmu.
Pierwszoterminowa ocena i dokładna diagnoza autyzmu może być bardzo pomocna, ponieważ:

– pomaga osobom z autyzmem (i ich rodzinom, partnerom, pracodawcom, kolegom, nauczycielom i przyjaciołom) w zrozumieniu, dlaczego mogą wystąpić pewne trudności z funkcjonowaniem takie osoby i co można z nimi zrobić,
– pozwala ludziom na łatwiejszy dostęp do określonych usług i do skorzystania ze wsparcia terapeutycznego.

Jak diagnozuje się autyzm?

Cechy autyzmu różnią się w zależności od danej osoby, ale w celu postawienia odpowiedniej diagnozy, takie osoby są zazwyczaj oceniane pod kątem posiadania uporczywych trudności w komunikacji społecznej i ograniczonymi interakcjami społecznymi. Dostrzega się u nich także powtarzające się wzorce zachowań, działań i interesów, widoczne już od wczesnego dzieciństwa. Takie zachowania są nasilone aż do tego stopnia, że ​wpływają one niekorzystnie na codzienne funkcjonowanie tych osób. Czytaj więcej na temat kryteriów diagnostycznych i teorii triady upośledzeń.

Utrzymujące się trudności w komunikacji społecznej i problemy z interakcjami społecznymi.

Komunikacja społeczna

Osoby z autyzmem mają znaczne trudności z interpretacją komunikatów – zarówno werbalnych, jak i niewerbalnych, takich jak język gestów czy ton głosu. Wiele z nich bardzo dosłownie rozumie wszelkie kierowane do nich komunikaty językowe – osoby autystyczne myślą, że ludzie zawsze mówią dokładnie to, co myślą. Osoby autystyczne mogą mieć znaczne trudności w odpowiednim zrozumieniu i prawidłowym interpretowaniu:

-wyrazów twarzy,
-tonu głosu,
-żartów i sarkazmu.

Niektórzy z pacjentów autystycznych mogą nie mówić wcale lub mieć dość ograniczoną mowę. Będą oni często w stanie lepiej zrozumieć to, co inni ludzie mówią do nich, niż są w stanie samodzielnie wyrazić, ale mogą też mieć problemy z niejasnością komunikatów lub z pojęciami abstrakcyjnymi. Niektóre osoby z autyzmem mogą skorzystać z określonych systemów komunikacji zastępczej, albo wolą używać alternatywnych sposobów komunikowania się, takich jak język migowy lub język symboli wizualnych. Niektóre z takich osób są w stanie komunikować się bardzo skutecznie, nawet bez konieczności używania słów. Z kolei inni pacjenci mają dobre umiejętności językowe, ale wciąż może być im trudno rozumieć oczekiwania innych w trakcie trwania rozmowy. Osoba autystyczna może na przykład często powtarzać to, co druga osoba właśnie powiedziała (nazywa się to echolalią) lub rozmawiać nazbyt obszernie o swoich własnych interesach.

W takich sytuacjach często pomaga mówienie do osoby autystycznej w jasny i spójny sposób. Należy także dać osobie z autyzmem odpowiednią ilość czasu na przetworzenie tego, co zostało do niej powiedziane.

Interakcje społeczne pacjentów autystycznych

Osoby z autyzmem często mają trudności z prawidłowym „czytaniem” innych ludzi – a zatem z uznaniem i zrozumieniem uczuć i intencji innych osób. Osoby autystyczne mają też duży problem z wyrażaniem własnych emocji. To może sprawić, że bardzo trudno jest im poruszać się po świecie społecznym.

Osoby chorujące na autyzm mogą na przykład:

– wydawać się być nieczuli i obojętni,
– poszukiwać możliwości spędzania czasu samotnie, bez obciążenia – psychicznego obecnością innych ludzi,
– nie szukać pocieszenia od innych ludzi,
– wydawać się zachowywać „dziwnie” lub w sposób przemyślany być społecznie niewłaściwymi.

Osobom z autyzmem może być trudno utworzyć jakiekolwiek przyjaźnie. Niektóre z takich osób mogą co prawda chcieć wchodzić w interakcje z innymi ludźmi i mieć przyjaciół, ale mogą nie być pewni, jak się do tego zabrać.

Czytaj więcej na temat komunikacji i interakcji społecznych, poczuciu izolacji społecznej i ograniczonych umiejętnościach społecznych osób chorujących na autyzm.

Ograniczone i powtarzające się wzorce zachowań, działań i interesów.
Powtarzające się zachowania i procedury.

Świat może wydawać się bardzo nieprzewidywalnym i mylącym miejscem dla osób z autyzmem, które często wolą mieć codzienną rutynę – w taki sposób, aby dokładnie wiedzieć, co wydarzy się na następny dzień. Mogą one na przykład chcieć podróżować zawsze w ten sam sposób do i ze szkoły lub pracy, albo jeść dokładnie to samo jedzenie na śniadanie.

Bardzo ważne może być dla nich również zastosowanie pewnych określonych zasad. Dla osoby z autyzmem może być bardzo trudne, aby przyjąć inne podejście do czegoś, czego ich już kiedyś nauczono. Osoby autystyczne czują, że „nie mają prawa” robić tego w inny sposób. Ludzie z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mogą nie być chętni na przyjęcie jakichkolwiek zmian, ale mogą też być w stanie poradzić sobie z takimi zmianami, gdyby mogli przygotować się do nich z góry.

Wysoko skoncentrowane zainteresowania

Wiele osób z autyzmem ma intensywne i wysoko skoncentrowane zainteresowania, często już w dość młodym wieku. Mogą one zmieniać się w czasie lub pozostawać takie same przez całe życie. Może to być wszystko: od sztuki i muzyki, do pociągu lub komputerów. Zainteresowania osób autystycznych mogą być czasami bardzo niezwykłe. Jedna osoba z autyzmem kochała na przykład zbieranie śmieci. Jej terapeuta zachęcił ją, aby ta osoba zainteresowała się recyklingiem i ochroną środowiska.

Wiele kanałów zainteresowań osób autystycznych dotyczy nauki, pracy zarobkowej, wolontariatu lub innych sensownych zajęć. Osoby autystyczne mówią często, że dążenie do realizacji takich zainteresowań ma podstawowe znaczenie dla ich dobra i szczęścia.

Wrażliwość sensoryczna osób z autyzmem

U osób autystycznych może także wystąpić nadpłata lub niedopłata wrażliwości na dźwięki, dotyk, smaki, zapachy, światła, kolory, temperaturę lub ból. Przykładowo, osoby autystyczne mogą usłyszeć pewne dźwięki tła, które inni ludzie ignorują lub blokują, ponieważ są one nieznośnie głośne lub rozpraszające. Może to powodować u człowieka z autyzmem niepokój lub nawet ból fizyczny. Pacjenci autystyczni mogą być też zafascynowani światłem lub regularnie wirującymi obiektami.

Czytaj więcej na temat powtarzalnych zachowaniach oraz rutynie przetwarzania sensorycznego.

Różne nazwy dla autyzmu

Z biegiem lat, różne etykiety diagnostyczne zostały wykorzystane w opisie omawianych dolegliwości, takie jak autyzm, zaburzenia ze spektrum autyzmu (ASD), stanu spektrum autyzmu (ASC), autyzm klasyczny, autyzm Kannera, wszechobecne zaburzenia rozwoju (PDD), autyzm wysokofunkcjonujący (HFA), zespół Aspergera i patologiczny zespół anikania (PDA). Odzwierciedla to różne instrukcje diagnostyczne i narzędzia, które były używane do leczenia tej choroby, a także obrazuje różne profile autyzmu, reprezentowane przez konkretne osoby fizyczne.

Z powodu ostatnich i nadchodzących zmian w podstawowych podręcznikach diagnostycznych, najbardziej prawdopodobnym jest, że najczęściej podanym terminem diagnostycznym będzie „spektrum zaburzeń autystycznych” (ASD).

Czym jest autyzm?

Autyzm jest obecną całe życie niepełnosprawnością rozwojowa, która wpływa na to, jak dana osoba komunikuje się i odnosi się do innych ludzi, a także jak odczuwa świat wokół niej.

W tej sekcji opisano kilka różnych nazw dla autyzmu i podobnych schorzeń, oraz dostarczono informacji na temat płci pacjentów, przyczyn zachorowania oraz aktualnych badań na temat autyzmu. Przeczytanie treści naszej strony stanowi wszystko, co musisz wiedzieć na temat autyzmu.

Autyzm to zaburzenie rozwojowe, które wpływa na całe życie chorego człowieka. Zachorowanie na to schorzenie wpływa na to, jak tacy ludzie postrzegają świat i jakie są ich interakcje z innymi.
Osoby z autyzmem widzą, słyszą i czują świat inaczej, niż inni ludzie. Jeśli jesteś osobą autystyczną, pozostaniesz taki już do końca swojego życia. Autyzm nie jest bowiem chorobą uleczalną, lub chorobą, którą można „wyleczyć”. Dlatego też często ludzie autystyczni czują, że ich choroba jest podstawowym elementem ich tożsamości.

Autyzm jest warunkowany obecnością określonego widma dolegliwości. Wszyscy ludzie z autyzmem wykazują pewne trudności, ale ich zaburzenia autystyczne wpływają na nich na różne sposoby. Niektóre osoby z autyzmem mają również trudności z uczeniem się, problemy ze zdrowiem psychicznym lub też inne warunki – znaczy to, że tacy ludzie potrzebują zatem różnych poziomów wsparcia leczniczego. Wszyscy ludzie z zaburzeniami ze spektrum autyzmu mogą jednak uczyć się i rozwijać. Przy udzieleniu odpowiedniego rodzaju wsparcia, wszystkim osobom z autyzmem można pomóc prowadzić bardziej satysfakcjonujące życie.

Dowiedz się, jak wiele osób zmaga się obecnie z autyzmem. Dowiedz się, jak takie osoby postrzegają świat. Zdobądź informacje na temat tego, jak autyzm jest diagnozowany, oraz jak można takim osobom pomóc.

Jak powszechna jest zachorowalność na autyzm?

Autyzm jest schorzeniem znacznie bardziej powszechnym, niż większość ludzi myśli. Istnieje obecnie około siedmiuset tysięcy ludzi w samej tylko Wielkiej Brytanii, którzy zmagają się z autyzmem. Oznacza to, że więcej niż jedna osoba na sto ze wszystkich krajów i kręgów kulturowych, religijnych i społecznych może być autystyczna – chociaż zauważono, że autyzm wydaje się mieć wpływ na większą ilość mężczyzn, niż kobiet.

Jak ludzie z autyzmem postrzegają świat?

Niektóre osoby z autyzmem mówią, że czują się przytłoczone światem wokół nich, a to z kolei może spowodować u nich poważny niepokój. Takie osoby mają w szczególności problemy ze zrozumieniem i odnoszeniem się do innych ludzi, a także z braniem udziału w codziennym życiu. Takie osoby mogą mieć znacznie utrudnione prawidłowe funkcjonowanie w rodzinie, w szkole, w pracy i w życiu społecznym. Inni ludzie zdają się wiedzieć, intuicyjnie, jak można się komunikować i współdziałać ze sobą, ale w pewnych przypadkach może również zachodzić walka o zbudowanie jakiejkolwiek relacji z osobą autystyczną. Osoby z autyzmem mogą się zastanawiać, dlaczego oni są „inni” od reszty ludzi. Osoby autystyczne mogą też odczuwać znaczne różnice społeczne z powodu tego, że ludzie często ich nie rozumieją.

Osoby z autyzmem często nie „wyglądają” na wyłączone z normalnego życia. Niektórzy rodzice dzieci autystycznych przyznają, że inni ludzie po prostu myślą, że ich dziecko jest niegrzeczne, a dorośli uważają, że są oni złymi rodzicami. Jesteśmy tutaj właśnie po to, aby edukować społeczeństwo na temat autyzmu – chcemy tego dokonać za pośrednictwem naszej szeroko zakrojonej kampanii informacyjnej.

Alternatywne i wspomagające metody terapii w zakresie komunikacji

Osoby z autyzmem, które pozostają niewerbalne, mogą skorzystać z różnych augmentatywnych urządzeń pomocniczych i alternatywnych metod komunikowania się (AAC). Exchange Communication System Picture (PECS) jest jednym z najbardziej powszechnie stosowanych programów, przeznaczonych dla dzieci i dorosłych, którzy mają niewielkie lub żadne umiejętności werbalne. Terapeuci, nauczyciele i rodzice pomagają dziecku lub dorosłemu w budowaniu zasobu słownictwa oraz w konsekwentnym artykułowaniu jego pragnień, uwag i uczuć poprzez zdjęcia. System ten może stać się przedmiotem nauczania i być wykorzystywany w domu, w szkole i za pośrednictwem wielu innych ustawień.

Na początku programu PECS, instruktor uczy dziecko lub dorosłego wymiany przykładowego obrazka na rzeczywisty przedmiot obiektowy (pacjent ma na przykład wymienić obraz jabłka na rzeczywiste jabłko). Za pomocą instrukcji podanej przez prowadzącego, pacjent z autyzmem uczy się odróżniać obrazy i symbole oraz używać ich w celu utworzenia określonego zdania. Chociaż PECS opiera się na narzędziach wizualnych, program podkreśla i wzmacnia system komunikacji werbalnej. Opiekunowie osób autystycznych mogą nabyć standardowe obrazy PECS jako część instrukcji lub po prostu zebrać zdjęcia z codziennych źródeł, takich jak gazety, czasopisma i książki. (Patrz także: „Darmowy przewodnik AutismTreatment Networks” oraz „Stosowanie metod wizualnych w leczeniu zaburzeń komunikacji u pacjentów ze spektrum autyzmu”.)

Inne wspomagające i alternatywne urządzenia komunikacyjne.
Pozostałe wspomagające i alternatywne urządzenia komunikacyjne obejmują specjalnie zaprogramowane komputery, iPady oraz iPhony. Aby uzyskać więcej informacji na ten temat, polecamy odwiedzenie strony internetowej Amerykańskiego Stowarzyszenia Terapii Mowy i Języka w AAC.

Terapia zajęciowa

Terapia zajęciowa (OT) polega na zastosowaniu kombinacji umiejętności poznawczych, fizycznych i mechanicznych. Celem terapii jest pomoc w osiągnięciu pewnej niezależności, która jest odpowiednia do określonego wieku dziecka, a także wzmocnienie niezależności dla osób dorosłych, aby mogli pełniej uczestniczyć w normalnym życiu. W przypadku osoby z autyzmem, terapia zajęciowa często koncentruje się na danych umiejętnościach poprzez zastosowanie odpowiednich form gier i dotyczy zwłaszcza budowania umiejętności rekreacyjnych, umiejętności uczenia się i umiejętności samoopieki.

Leczenie rozpoczyna się od ocenienia poziomu rozwojowego danej osoby, dokonywanej przez certyfikowanego terapeutę zajęciowego. Podczas tej oceny formułowane są również obserwacje związane ze stylami uczenia się, umiejętnościami społecznymi i potrzebami środowiskowymi. Na podstawie tej oceny, terapeuta określa następnie cele terapii oraz wybiera odpowiednie strategie i taktyki, które będą zastosowane dla wzmocnienia kluczowych umiejętności badanego pacjenta. Na przykład, takie cele mogą obejmować niezależne ubieranie się, samodzielne karmienie, pielęgnację i korzystanie z toalety, wraz z usprawnieniem komunikacji, drobnymi elementami interakcji społecznej oraz kształtowaniem wizualnych umiejętności percepcyjnych. Terapia zajęciowa odbywa się zazwyczaj w formie sesji półgodzinnych lub jednogodzinnych, z częstotliwością określoną przez indywidualne potrzeby danego pacjenta. Ponadto, w terapii osób z autyzmem praktykuje się użycie strategii i kształtowania umiejętności stosowanych w domu oraz w innych placówkach wychowawczych (w tym w szkole).

Przeczytaj informacje na temat roli terapii zajęciowej w autyzmie, zaprezentowane przez Amerykańskie Stowarzyszenie Zawodowych Terapeutów (aby zapoznać się z tym opracowaniem, należy kliknąć tutaj). AOTA sformułowała również konkretne wskazówki dla uczniów z autyzmem w wieku przedszkolnym i dla uczniów na poziomie szkoły średniej.

Terapia integracji sensorycznej

Wiele dzieci i dorosłych z autyzmem ma znaczne problemy w przetwarzaniu informacji sensorycznych, takich jak ruch, dotyk, węch, wzrok i dźwięk. Terapia metodą integracji sensorycznej (SI) identyfikuje takie zakłócenia i wykorzystuje różne techniki, które poprawiają sposób interpretowania i integrowania tych informacji przez mózg. Wspomniana wcześniej terapia zajęciowa często obejmuje formy integracji sensorycznej. Innym razem integracja sensoryczna jest używana jako terapia zupełnie samodzielna.

Terapię z zakresu integracji sensorycznej zapewniają certyfikowani terapeuci zajęciowi oraz profesjonalni fizjoterapeuci. Zaczynają oni swoją pracę poprzez dokonanie indywidualnej oceny pacjenta w celu określenia wrażliwości danej osoby. Na podstawie tych informacji, terapeuta planuje następnie indywidualny program terapeutyczny, który będzie zawierał odpowiednią stymulację sensoryczną, wykorzystującą ruch fizyczny.

Dzięki tak zaplanowanej strategii leczenia, będzie można poprawić procesy mózgowe i procesy odpowiedzialne za porządkowanie informacji przychodzących. W związku z tym, takie leczenie często zawiera różne elementy wyposażenia, takie jak huśtawki, trampoliny i inne przydatne przedmioty treningowe.

Zastosowanie terapii integracji sensorycznej może pozwolić dziecku lub osobie dorosłej z trudnościami w zakresie integracji sensorycznej, aby stali się oni bardziej „dostępni” dla procesów uczenia się i interakcji społecznych. Członkowie rodziny i nauczyciele pacjentów autystycznych często zauważają, że takie techniki mogą pomóc w uspokojeniu osoby dotkniętej autyzmem (zarówno dziecka, jak i osoby dorosłej), jak również stanowić dla niej wzmocnienie pozytywnych zachowań i pomoc z elastycznymi przejściami pomiędzy różnymi działaniami.

Fizykoterapia

Wiele dzieci i osób dorosłych z autyzmem posiada znaczne problemy z umiejętnościami motorycznymi, takimi jak swobodne siedzenie, spacerowanie, bieganie i skakanie. Fizykoterapia (PT) koncentruje się na tych problemach ruchowych, które powodują rzeczywiste ograniczenia w codziennym życiu. W szczególności, fizykoterapia może poprawić słabe napięcie mięśniowe, równowagę oraz ogólną koordynację ruchową.

Osobami, które dostarczają pomocy z zakresu fizykoterapii, są certyfikowani fizjoterapeuci. Swoją pracę z pacjentem autystycznym zaczynają oni od sformułowania szczegółowej oceny zdolności fizycznych danej osoby i określenia poziomu jej rozwoju. Następnie, dąży się do opracowania konkretnych programów działań terapeutycznych, ukierunkowanych na obszary stanowiące największe wyzwanie. Sesje fizjoterapeutyczne trwają zazwyczaj od pół godziny do godziny i obejmują wspomagany ruch, rozmaite formy aktywności fizycznej i wykorzystanie sprzętu ortopedycznego. Częstotliwość takich sesji powinna zostać określona na podstawie potrzeb konkretnego dziecka lub dorosłego pacjenta z autyzmem.

Komunikacja społeczna i emocjonalna. Rozporządzenie na temat wsparcia transakcyjnego SCERTS

SCERTS jest specjalnym modelem edukacyjnym, opracowanym przez Barry’ego Prizanta, doktor Amy Wetherby, doktor Emily Rubin i Amy Laurant. SCERTS wykorzystuje praktyki wypływające z innych metod terapeutycznych, w tym ABA, PRT TEACCH, Floortime i RDI. Model SCERTS różni się jednak przede wszystkim specyficznym zogniskowaniem celu działań terapeutycznych. Czy są one tradycyjne?

Przykładowo, ABA działa poprzez promowanie dziecięcego inicjowania komunikacji w codziennych działaniach. SCERTS natomiast najbardziej dotyczy pomocy dzieciom z autyzmem w osiągnięciu autentycznego postępu, który jest definiowany jako zdolność do uczenia się i spontanicznego zastosowania zdobytych zdolności funkcjonalnych w odpowiednio różnych miejscach i z różnymi partnerami.

Akronim „SCERTS” oznacza skupienie się na:

SC: Komunikacji społecznej – Rozwój spontanicznej, funkcjonalnej komunikacji społecznej, kształtowanie prawidłowej ekspresji emocjonalnej oraz bezpiecznych i ufnych relacji z dziećmi i dorosłymi.

ER: Rozporządzeniu emocjonalnym – Rozwój zdolności do utrzymania dobrze uregulowanego stanu emocjonalnego, do radzenia sobie z codziennym stresem, a także zapewnienie najbardziej dostępnych strategii dla uczenia się i interakcji społecznych.

TS: Pomoc transakcyjna – Opracowanie i wdrożenie podpór, aby pomóc partnerom relacji odczytywać potrzeby i zainteresowania dziecka autystycznego, modyfikować je i dostosowywać środowisko w celu zapewnienia koniecznych narzędzi uczenia się (na przykład komunikacja za pomocą obrazów, stosowanie pisemnych harmonogramów i pomocy sensorycznych).

Są również opracowywane konkretne plany w celu zapewnienia koniecznego wsparcia edukacyjnego i emocjonalnego dla rodzin dzieci autystycznych. Promowana jest także praca zespołowa wśród specjalistów zajmujących się leczeniem dolegliwości związanych z autyzmem.
 
Co można osiągnąć za pomocą sesji terapeutycznych skonstruowanych w oparciu o model SCERTS?

Model SCERTS sprzyja dostarczaniu dzieciom autystycznym dobrych wzorców społecznych i językowych w placówkach integracyjnych, których powinno być prowadzonych jak najwięcej. Program SCERTS jest przeprowadzany za pomocą wsporników transakcyjnych, realizowanych przez zespół, takich jak na przykład wykorzystanie pomocy środowiskowych (harmonogramów lub wizualnych organizatorów nauki).

Kto zapewnia SCERTS?

SCERTS jest zazwyczaj dostarczany w otoczeniu szkoły przez przeszkolonych z zakresu SCERTS nauczycieli kształcenia specjalnego oraz logopedów.

Gdzie mogę znaleźć więcej informacji na temat SCERTS?

Polecamy zapoznanie się z oficjalną stroną internetową SCERTS.

Jakie zabiegi są dostępne dla terapii mowy, języka i problemów komunikacyjnych?

Poniższe terapie, nazywane również „pokrewnymi usługami zdrowotnymi”, dotyczą terapii objawów zwykle wiązanych z autyzmem, ale nie będących specyficznymi dolegliwościami dla tego zaburzenia.

Terapie mowy i języka

Większość behawioralnych intensywnych programów terapeutycznych autyzmu obejmuje terapię mowy i języka. Za pomocą wykorzystywania różnych technik, terapia mowy i języka rozwiązuje szereg problemów, które są bardzo często napotykane przez osoby z autyzmem. Przykładowo, niektóre osoby cierpiące z powodu zaburzeń ze spektrum autyzmu w ogóle nie mówią, natomiast inne wręcz uwielbiają rozmawiać, ale mają trudności z korzystaniem z mowy podczas konwersacji i / lub ze zrozumieniem pewnych niuansów języka i niewerbalnych sygnałów podczas rozmowy z innymi.

Terapia mowy i języka jest przeznaczona do koordynowania mechaniki mowy i rozumienia w odniesieniu do stosowanego języka społecznego. Taki program zaczyna się od indywidualnej oceny mowy i języka, dokonywanej przez patologa, aby móc ocenić werbalne predyspozycje danej osoby i stojące przed nią (i jej lekarzem) wyzwania. Dokonanie takiej oceny przez patologa mowy wyznacza konkretne cele, które mogą obejmować na przykład opanowanie języka mówionego i / lub naukę niewerbalnych umiejętności komunikacyjnych (takich, jak na przykład znaki i gesty). W każdym przypadku celem takich działań jest pomóc osobie autystycznej w swobodniejszym komunikowania się za pomocą bardziej użytecznych i funkcjonalnych sposobów.

Patolog języka i mowy może zalecić zastosowanie terapii indywidualnej, a także leczenie odbywające się w małych grupach lub w klasie specjalnej. Terapeuci, którzy pracują z dziećmi autystycznymi, mają ukończone dodatkowe szkolenia specjalistyczne.